21/02/2026
رضا برجسته، پدری دلسوز و سختکوش؛
مردی که این گلِ پرپرشده را، بیسایهی مادر،
تنها با دستهای خودش تا این سن بزرگ کرد.
هر روز خونِ دل خورد،
هر شب با امیدی کوچک سر بر بالش گذاشت،
تا مبادا خارِ زمانه به گلش زخمی بزند.
و سرانجام،
ضحاکِ زمانه،
این گلِ زیبای او را پرپر کرد.
بمیرم برای دلِ شکستهات رضا جانم؛
برای آن دلی که سالها تپید فقط برای فرزندش،
و امروز با هر تپش،
نام او را آه میکشد.🖤