Kancelaria Adwokacka Adwokat Julia Czwordon

Kancelaria Adwokacka Adwokat Julia Czwordon Kancelaria świadczy pomoc prawną
w następujących dziedzinach:

PRAWO KARNE

PRAWO CYWILNE I GOSPODARCZE

PRAWO PRACY

PRAWO RODZINNE

Kancelaria świadczy usługi prawne z zakresu prawa karnego, cywilnego, gospodarczego, rodzinnego, a także prawa pracy. Kancelaria zapewnia kompleksową obsługę prawną zarówno osobom fizycznym,
jak i prawnym. Zakres usług jest dostosowany do potrzeb każdego Klienta i obejmuje czynności takie jak: udzielanie porad prawnych, sporządzanie pism procesowych, sporządzanie opinii i analiz prawnych, przygot

owywanie projektów umów, reprezentacja stron przed sądami i organami państwowymi. W swojej pracy Kancelaria zapewnia indywidualne podeście do każdego Klienta. Adwokat Julia Czwordon posługuje się także językiem angielskim, w tym angielskim prawniczym.

26/11/2024

WROCŁAW
Ogłoszenie
o poszukiwaniu adwokata/ radcy prawnego do wspólnoty biurowej

Informujemy, że poszukujemy od grudnia 2024 r. adwokata lub radcy prawnego do wspólnoty biurowej w ramach wynajmowanego pomieszczenia w Kancelarii mieszczącej się przy ul. Piłsudskiego 74 lok. 223 we Wrocławiu. Kancelaria jest w pełni wyposażona.
Kancelaria mieści się w zabytkowym budynku NOT, w bliskiej odległości od sądów i prokuratur, ze świetnie rozwiniętą komunikacją miejską.
Koszt miesięczny czynszu najmu wynosi ok. 900 zł brutto
Kontakt:
Adw. Monika Szczerek tel. 508 729 873; [email protected]
Adw. Julia Czwordon tel. 602 480 334; [email protected]

Ogłoszenie o poszukiwaniu adwokata/ radcy prawnego do wspólnoty biurowej Informujemy, że poszukujemy od października 202...
09/09/2022

Ogłoszenie
o poszukiwaniu adwokata/ radcy prawnego do wspólnoty biurowej

Informujemy, że poszukujemy od października 2022 r. adwokata lub radcy prawnego do wspólnoty biurowej w ramach wynajmowanego pomieszczenia w Kancelarii mieszczącej się przy ul. Piłsudskiego 74 lok. 324. Kancelaria jest w pełni wyposażona.
Kancelaria mieści się w zabytkowym budynku NOT, w bliskiej odległości od sądów i prokuratur, ze świetnie rozwiniętą komunikacją miejską.
Koszt miesięczny czynszu najmu wynosi ok. 700 zł brutto

Kontakt:
Adw. Monika Szczerek tel. 508 729 873; [email protected]
Adw. Julia Czwordon tel. 602 480 334; [email protected]

05/10/2021

Ogłoszenie o poszukiwaniu adwokata/radcy prawnego do wspólnoty biurowej

Mecenas Monika Szczerek oraz Mecenas Julia Czwordon informują, że poszukują adwokata/radcy prawnego do wspólnoty biurowej – od dnia 01 grudnia 2021 r. dostępne jest miejsce w pomieszczeniu biurowym o powierzchni ok. 42 m2 w budynku przy ul. Piłsudskiego 74 lok. 324 we Wrocławiu.
Kancelaria jest w pełni wyposażona i mieści się w zabytkowym budynku NOT, w bliskiej odległości od sądów i prokuratur, ze świetnie rozwiniętą komunikacją miejską.
Koszt miesięczny czynszu najmu wynosi ok. 640 zł brutto.
Więcej informacji na temat ogłoszenia po osobistym kontakcie.

Kontakt:
Adw. Monika Szczerek tel. 508 729 873, [email protected]
Adw. Julia Czwordon tel. 602 480 334, [email protected]

02/10/2017

Poradnia Rodzinna – bezpłatne porady prawne.

Informuję, że świadczę pomoc prawną w postaci porad prawnych, w każdy pierwszy wtorek miesiąca w godzinach od 17:00 do 19:00. Porady prawne udzielane są bezpłatnie w Poradni Rodzinnej przy parafii św. Karola Boromeusza ul. Oficerska 1-3, 53-331 Wrocław, pok. 15. Pomoc prawna udzielana jest wszystkim mieszkańcom Gminy Wrocław.

29/09/2017

Najem instytucjonalny

Ustawa z dnia 11 sierpnia 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. 2017, poz. 1529) wprowadza nową instytucję najmu instytucjonalnego. Do ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610 oraz z 2017 poz. 1442) wprowadzono Rozdział 2 zatytułowany Najem instytucjonalny lokalu (art. 19 f – 19 j). Zgodnie z zawartą w ustawie definicją umowa najmu instytucjonalnego lokalu jest umową najmu lokalu mieszkalnego zawierana przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie wynajmowania lokali, na czas oznaczony. Wyłączono w tym zakresie zasadę, że najem lokalu na czas dłuższy niż lat 10, po upływie tego terminu uważa się za umowę najmu na czas nieoznaczony (art. 661 § 1 k.c). Wynajmowane mieszkania mogą być przedmiotem najmu bez opcji przez 15 lat o dnia pierwszej umowy najmu dla danej inwestycji mieszkaniowej oraz najmu z opcją przez 30 lat od zawarcia pierwszej umowy najmu dla danej inwestycji mieszkaniowej - z możliwością wykupienia lokalu na własność przez najemcę najwcześniej po upływie 15 lat od dnia zawarcia umowy najmu. Umowa najmu instytucjonalnego powinna być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Do umowy najmu instytucjonalnego lokalu, najemca załącza swoje oświadczenie w formie aktu notarialnego, o poddaniu się egzekucji, zobowiązaniu do opróżnienia i wydania lokalu używanego na podstawie umowy najmu instytucjonalnego lokalu w terminie wskazanym w żądaniu, o którym mowa w art. 19 i ust. 3, oraz o przyjęciu do wiadomości, że w razie konieczności wykonania powyższego zobowiązania prawo do lokalu socjalnego ani pomieszczenia tymczasowego nie przysługuje.

Umowa najmu instytucjonalnego może przewidywać kaucję na zabezpieczenie należności z tytułu najmu instytucjonalnego lokalu przysługujących właścicielowi w dniu opróżnienia lokalu oraz ewentualnych kosztów egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu. Kaucja nie może przekraczać jednak trzykrotności miesięcznego czynszu za lokal, wg stawki obowiązującej w dniu zawarcia umowy. Kaucja jest zwracana najemcy w ciągu miesiąca od dnia opóźnienia lokalu oraz po potrąceniu należności właściciela.

W związku z umową najmu instytucjonalnego lokalu, oprócz czynszu, właściciel może pobierać od najemcy jedynie opłaty niezależne od właściciela, chyba że umowa stanowi inaczej. Czynsz może być podwyższany jedynie zgodnie z warunkami określonymi w umowie.

Najem instytucjonalny wygasa albo po upływie czasu na jaki umowa była zawarta lub też ulega rozwiązaniu po upływie okresu wypowiedzenia tej umowy. Po wygaśnięciu lub rozwiązaniu umowy najmu instytucjonalnego lokalu, jeżeli najemca dobrowolnie nie opróżnił lokalu, właściciel doręcza najemcy żądanie opróżnienia lokalu sporządzone na piśmie opatrzonym urzędowo poświadczonym podpisem właściciela. Żądanie to powinno zawierać następujące elementy: wskazanie właściciela i najemcy, którego żądanie dotyczy; wskazanie umowy najmu instytucjonalnego lokalu i przyczynę ustania stosunku prawnego; nie krótszy niż 14 dni od dnia doręczenia najemcy żądania termin, w którym najemca i osoby z nim zamieszkujące mają opóźnić lokal. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego najemcy terminu, właściciel może złożyć do sądu wniosek o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnego, o którym mowa w art. 19 f ust. 3, do którego powinien załączyć żądanie opóźnienia lokalu wraz z dowodem jego doręczenia najemcy labo dowodem wysłania go przesyłką poleconą, a także dokument powierzający, że właścicielowi przysługuje tytuł prawny do lokalu, którego opóźnienia żąda.

W ustawie o ochronie praw lokatorów (…) wprowadzono również zmiany dotyczące najmu okazjonalnego, z których wynika, że umowa najmu okazjonalnego lokalu to umowa najmu lokalu mieszkalnego, którego właściciel, będący osobą fizyczną, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lokali. Umowa najmu okazjonalnego zawierana jest na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Właściciel lokalu jest zobowiązany zgłosić zawarcie umowy najmu okazjonalnego lokalu naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania właściciela w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia najmu po rygorem utraty uprawnień z przepisów art. 19 c i d.

06/01/2016

Z dniem 01 stycznia 2016 r. Straż Miejsca utraciła uprawnienia do przeprowadzania kontroli fotoradarowych.

Od 1 stycznia 2016 r. strażnicy gminni oraz miejscy nie mogą przeprowadzać kontroli kierowców przy pomocy fotoradarów. W tym dniu weszła w życie nowelizacja ustawy Prawa o ruchu drogowym oraz o strażach gminnych, która odebrała strażnikom miejskim i gminnym uprawnienia do kontroli fotoradarowej. Znowelizowana ustawa nie rozstrzyga o sposobie zagospodarowania urządzeń rejestrujących, które były używane dotąd przez straże miejskie /gminne.

Odebranie strażom miejskim możliwości przeprowadzania kontroli fotoradarowej kierowców wciela w życie postulat Najwyższej Izby Kontroli, która w 2014 r. wskazywała, że działania wielu funkcjonariuszy obsługujących te urządzenia podyktowane są wyłącznie chęcią pozyskiwania pieniędzy dla gminy, a nie służbą na rzecz bezpieczeństwa w ruchu drogowym. NIK stwierdziła,
m. in. że strażnicy działają w miejscach uzgodnionych z policją, ale tylko na początku i na końcu służby. W trakcie wykonywania zadań strażnicy z fotoradarem mobilnym przenoszą się w miejsca nieuzgodnione z policją, za to przynoszące większe wpływy do budżetu gminy. Aktywność prewencyjna i represyjna niektórych straży gminnych czy miejskich niemal w całości koncentruje się na obsłudze fotoradarów – wskazywała Izba.

Od 2016 kontrolą prędkości zajmie się Policja oraz Inspekcja Transportu Drogowego.

29/12/2015

Trybunał Konstytucyjny uznał uprawnienie RODK do opiniowania w sprawach rodzinnych za niekonstytucyjne.

W dniu 31.12.2015 r. wejdzie w życie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzające niekonstytucyjność § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.08.2001 r.
w sprawie organizacji i zakresu działania rodzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych (Dz. U. Nr 97, poz. 1063)
w zakresie, w jakim dotyczy wydawania przez rodzinne ośrodki diagnostyczno-konsultacyjne opinii w sprawach innych niż sprawy nieletnich. Trybunał uznał, że przepis ten jest niezgodny z art. 84 § 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2014 r. poz. 382), a przez to z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich wynika bowiem, że RODK wydają opinie w sprawach zapobiegania i zwalczania demoralizacji, postępowań poprawczych i postępowań karnych wykonawczych wobec nieletnich i młodocianych. Działalność ośrodków, która nie dotyczy demoralizacji nieletnich oraz postępowań poprawczych i wykonawczych nie ma zatem zdaniem TK podstawy prawnej. Uprawnienia rodzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych w postępowaniach sądowych opinii w sprawach m.in. o rozwód, władzę rodzicielską czy ustalenie kontaktów z dzieckiem, zostały zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego w 2013 r. przez Prokuratora Generalnego. Stwierdzenie niekonstytucyjności w/w przepisu nie będzie jednak dawało podstaw do wznawiania postępowań w sprawach rodzinnych i opiekuńczych, w których sądy zasięgały opinii RODK.

Nadto, od 1.01.2016 r. ma zacząć obowiązywać ustawa, zgodnie z którą w miejsce rodzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych powstaną opiniodawcze zespoły sądowych specjalistów (ustawa z dnia 05.08.2015 r. o opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów Dz. U. 2015 r., poz. 1418). Przepisy tej ustawy będą stanowiły podstawę do opiniowania zarówno w sprawach nieletnich, jak i rodzinnych. Zadaniem nowych opiniodawczych zespołów sądowych specjalistów będzie sporządzanie - na zlecenie sądu lub prokuratora - opinii w sprawach rodzinnych i opiekuńczych oraz w sprawach nieletnich, na podstawie przeprowadzonych badań psychologicznych, pedagogicznych lub lekarskich. Zespoły będą również prowadziły mediacje, przeprowadzały wywiady środowiskowe w sprawach nieletnich oraz prowadziły poradnictwo specjalistyczne dla małoletnich, nieletnich i ich rodzin. W skład zespołów mają wchodzić specjaliści w zakresie psychologii, pedagogiki, pediatrii, medycyny rodzinnej, chorób wewnętrznych, psychiatrii oraz psychiatrii dzieci i młodzieży. Specjaliści mają być niezależni w wykonywaniu swoich czynności i prezesi sądów okręgowych nie będą mogli wydawać im poleceń w tym zakresie. Równocześnie będą zobowiązani wykonywać czynności z najwyższą starannością, bezstronnie i terminowo, dochowując tajemnicy i podnosząc kwalifikacje.

Nadzór nad działalnością zespołów w zakresie przestrzegania standardów metodologii opiniowania i procedury badań psychologicznych, pedagogicznych lub lekarskich, a także terminowości sporządzania opinii oraz wykonywania innych czynności określonych w ustawie, będzie sprawował Minister Sprawiedliwości, który nie może jednak wkraczać w sferę, w której specjaliści są niezależni.

02/11/2015

Zmiany w prawie spadkowym od 18 października 2015 r.

W dniu 18 października 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.539). Nowelizacja objęła m. in. regulację dotyczącą skutków braku oświadczenia spadkobiercy w przedmiocie przyjęcia lub odrzucenia spadku. Do dnia 18 października 2015 r. brak oświadczenia spadkobiercy o przyjęciu lub odrzuceniu spadku w ciągu 6 miesięcy od daty kiedy spadkobierca dowiedział się o tytule swojego powołania, skutkował przyjęciem przez spadkobiercę spadku wprost, tzn. bez ograniczenia odpowiedzialności za długi spadkowe. Po nowelizacji natomiast, brak oświadczenia spadkobiercy w terminie określonym w art. 1015 § 2 k.c. jest jednoznaczny z przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Oznacza to, że spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w wykazie inwentarza albo spisie inwentarza stanu czynnego spadku (art. 1031 § 1 k.c.). Powyższe ograniczenie odpowiedzialności nie znajdzie zastosowania, jeżeli spadkobierca podstępnie pominął w wykazie inwentarza lub podstępnie nie podał do spisu inwentarza przedmiotów należących do spadku lub przedmiotów zapisów windykacyjnych albo podstępnie uwzględnił w wykazie inwentarza lub podstępnie podał do spisu inwentarza nieistniejące długi (art. 1031 § 2 k.c.).

Nowelizacją wprowadzono również instytucje prywatnego wykazu inwentarza. Zgodnie ze treścią dodanego przepisu art. 1031 ¹ k.c., spadkobierca, który przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, zapisobierca windykacyjny lub wykonawca testamentu mogą złożyć w sądzie albo przed notariuszem wykaz inwentarza. Może on zostać złożony wspólnie przez więcej niż jednego spadkobiercę, zapisobiercę windykacyjnego lub wykonawcę testamentu. W wykazie inwentarza z należytą starannością ujawnia się przedmioty należące do spadku oraz przedmioty zapisów windykacyjnych, z podaniem ich wartości według stanu i cen z chwili otwarcia spadku, a także długi spadkowe i ich wysokość według stanu z chwili otwarcia spadku. W razie ujawnienia po złożeniu wykazu inwentarza przedmiotów należących do spadku, przedmiotów zapisów windykacyjnych lub długów spadkowych pominiętych w wykazie inwentarza, wykaz należy uzupełnić. Do uzupełnienia wykazu stosuje się przepisy dotyczące składania wykazu inwentarza. Wykaz inwentarza składa się w sądzie według ustalonego wzoru. W przypadku złożenia wykazu inwentarza przed notariuszem, wykaz zostaje objęty protokołem.

Spadkobierca, który złożył wykaz inwentarza spłaca długi spadkowe zgodnie ze złożonym wykazem, nie może jednak zasłaniać się brakiem znajomości wykazu inwentarza złożonego przez innego spadkobiercę, zapisobiercę windykacyjnego lub wykonawcę testamentu. Podobnie w przypadku spisu inwentarza, od chwili jego sporządzenia spadkobierca spłaca długi spadkowe zgodnie ze sporządzonym spisem. Reguły te znajduje odpowiednie zastosowanie do zapisobiorców windykacyjnych i wykonawców testamentu (art. 1031 ³ k.c.).

Znowelizowany przepis art. 1032 § 1 k.c. stanowi, że spadkobierca, który przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza i spłacił niektóre długi spadkowe, a nie wiedział i przy dołożeniu należytej staranności nie mógł się dowiedzieć o istnieniu innych długów spadkowych, ponosi odpowiedzialność za niespłacone długi spadkowe tylko do wysokości różnicy między wartością stanu czynnego spadku a wartością świadczeń spełnionych na zaspokojenie długów spadkowych, które spłacił. W sytuacji jednak gdy spadkobierca wiedział lub przy dołożeniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o istnieniu innych długów spadkowych, ponosi odpowiedzialność za te długi ponad wartość stanu czynnego spadku, jednakże tylko do takiej wysokości, w jakiej byłby obowiązany je zaspokoić, gdyby spłacał należycie wszystkie długi spadkowe. Nie dotyczy to spadkobiercy niemającego pełnej zdolności do czynności prawnych oraz spadkobiercy, co do którego istnieje podstawa do jego ubezwłasnowolnienia (art. 1032 § 1 k.c.).

Powyżej opisane zmiany mają zastosowanie tylko do spadków otwartych od dnia 18 października 2015 r. Do spadków otwartych przed tą datą znajdują zastosowanie dotychczas obowiązujące przepisy.

Adwokat Julia Czwordon
24/10/2015

Adwokat Julia Czwordon

Zapraszam do skorzystania z usług prawnych. Kancelaria Adwokacka specjalizuje się w dziedzinach prawa: karnego, cywilneg...
24/10/2015

Zapraszam do skorzystania z usług prawnych. Kancelaria Adwokacka specjalizuje się w dziedzinach prawa: karnego, cywilnego, gospodarczego, prawa rodzinnego i prawa pracy.
Szczegółowe informacje na stronie: http://www.jczwordon-adwokat.pl/prawo.html

24/10/2015

Wniosek o stwierdzenie nabycia spadku przerywa bieg przedawnienia roszczenia o zachowek

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2013 r. wydaną w sprawie o sygn. akt III CZP 53/13 (OSNC 2014, Nr 4, poz. 41, str. 42), złożenie przez uprawnionego do zachowku wniosku o stwierdzenie nabycia spadku na podstawie ustawy przerywa bieg terminu przedawnienia przysługującego mu roszczenia o zachowek należny od spadkobiercy.
W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały Sąd Najwyższy rozważał między innymi czy złożenie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku może być
uznane za czynność przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia o zachowek przed sądem. Rozważając ta kwestię odwołano się
m. in. do orzecznictwa w sprawach spadkowych, w których uczestnicy postępowania, dochodząc swych praw spadkowych podnosili zarzut nieważności testamentu. W orzeczeniach tych podkreśla się, że dochodzenie praw spadkobiercy stanowi roszczenie dalej idące niż roszczenie o zachowek. Z tych względów w takich sprawach przyjmowano, że dochodzi do przerwania biegu przedawnienia roszczenia o zachowek (wyrok SN z 26.1.1961 r., I CR 183/59, niepubl.; uchwały SN: z 22.10. 1992 r., sygn. III CZP 130/92, OSNCP 1993, Nr 4, poz. 60 oraz z 11.10.1995 r., III CZP 134/95, OSNC 1996, Nr 1, poz. 15).

Za przyjęciem tego samego stanowiska w odniesieniu do spraw o stwierdzenie nabycia spadku przemawia zdaniem Sądu Najwyższego przede wszystkim specyfika sądowych postępowań o zachowek. Spadkobiercy często dowiadują się, że na skutek wcześniej dokonanych darowizn zostali pozbawieni udziału
w schedzie spadkowej dopiero podczas lub w związku z postępowaniami
o stwierdzenie nabycia spadku. Nierzadko ma to miejsce już wiele lat po śmierci spadkodawcy. Zasadniczo postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku jest pierwszym postępowaniem wszczynanym w sprawach spadkowych przez spadkobierców. Zdaniem Sądu Najwyższego, w sensie funkcjonalnym wniosek o stwierdzenie nabycia spadku należy uznać zatem za zmierzający
do ustalenia czy, a jeżeli tak - na jakiej podstawie spadkobierca ustawowy ma prawo do zachowku.
Ponadto, w w/w uchwale Sąd Najwyższy potwierdził, że przyjęta w art. 994 § 1 k.c. granica czasowa dotyczy tylko darowizn uczynionych na rzecz osób trzecich. Przy obliczaniu zachowku nie dolicza się do spadku jedynie dokonanych przed więcej niż dziesięciu laty przed otwarciem spadku darowizn na rzecz osób trzecich. Odnośnie darowizn uczynionych przez spadkodawcę na rzecz spadkobierców albo osób uprawnionych do zachowku, darowizny te podlegają doliczeniu do spadku bez względu na to kiedy zostały dokonane. Podlegają one zatem zaliczeniu do spadku również wtedy gdy spadkodawca uczynił darowiznę na rzecz spadkodawcy lub uprawnionego do zachowku
na więcej niż dziesięć lat przed swoją śmiercią.

Adres

Wroclaw

Godziny Otwarcia

Poniedziałek 09:00 - 19:00
Wtorek 09:00 - 19:00
Środa 09:00 - 19:00
Czwartek 09:00 - 19:00
Piątek 09:00 - 19:00

Telefon

+48602480334

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Kancelaria Adwokacka Adwokat Julia Czwordon umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Udostępnij