NA BANK Orski Dąbrowska Radcy Prawni sp.k.

17/10/2025

Mamy przepisy krajowe jednoznacznie nakazujące rozliczanie się na zasadzie dwóch kondykcji (chociażby art. 498 k.c. i art. 203(1) §1 k.p.c., które należałoby uznać za bezprzedmiotowe, gdyby przyjąć teorię salda).

Mamy uchwały SN z 7 maja 2021 r. III CZP 6/21 i z dnia 25 kwietnia 2024 r. III CZP 25/22 nakazujące rozliczanie się wg dwóch kondykcji (wiążące inne składy SN).

Mamy wyrok TSUE z 19 czerwca 2025r. C-396/24, w którym Trybunał dokonując interpretacji art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 obligującego m.in. sądy do podjęcia – w interesie konsumentów - stosownych i skutecznych środków mających na celu zapobieganie dalszemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez przedsiębiorców, nakazał sądom dokonywanie takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która skutkowałaby oddaleniem pozwów banków o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu w zakresie odpowiadającym sumie nienależnie otrzymanej od konsumenta i jeszcze mu nie zwróconej.

Mamy art. 4(1) k.p.c., na podstawie którego sądy mogłyby w pełni wykonać wytyczne dokonane w ww. wyroku TSUE i oddalać pozwy banków o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu w zakresie traktując je jako przejaw nadużycia procesowego ze względu na możliwość zaspokojenia przez bank swojej wierzytelność poprzez jej potrącenie z wierzytelnością konsumenta.

Mamy możliwość, w przypadku oddalania pozwów banków o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu na podstawie art. 4(1) k.p.c., względnie szybkiego „odetkania” sądów od spraw frankowych (taka praktyka orzecznicza w praktyce wymuszałaby na bankach rzeczywiste uznawanie nieważności umów kredytowych) bez konieczności uchwalania specjalnych ustaw.

No i mamy takie orzeczenia jak postanowienia sędziów SSN z 9 lipca 2025 r. I CSK 652/25 i 11.09.2025 I CSK 3697/23 (oraz niemałej ilości sędziów sądów powszechnych), wg których TSUE we wspomnianym powyżej wyroku uznał, że w interesie konsumenta będzie, jeżeli bank nie będzie narażony na to, że przedawni mu się jego wierzytelność i że nie będzie narażony na zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie. I to te orzeczenia określają miejsce, w jakim znajdujemy się w drodze do tzw. demokratycznego państwa prawa.

09/10/2025

Ostatnio otrzymaliśmy od Klienta zapytanie, czy zapisy projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących zawartych z konsumentami umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego, umożliwiające bankom podniesienie zarzutu potrącenia do końca postępowania przed sądem apelacyjnym, stwarzają ryzyko pozbawienia konsumenta należnych mu odsetek ustawowych za opóźnienie?

Teoretycznie nie. Do potrącenia dochodzi bowiem z chwilą zaistnienia wymagalności obu wierzytelności, wyznaczanych upływem terminu wskazanego w uprzednich wezwaniach do zapłaty. Jeżeli więc np. frankowicz Jan Kowalski wezwał 01.06.2020r. bank do zwrotu zapłaconej nienależnie sumy 400 000 zł w terminie 14 dni, a bank w dniu 01.02.2025r. skutecznie wezwał frankowicza do zwrotu nienależnie wypłaconej mu kwoty 400 000 zł w terminie 14 dni, to do potrącenia doszłoby w dniu 15.02.2025r. W takiej sytuacji nie przepadają Kowalskiemu odsetki za opóźnienie za okres 15.06.2020 – 14.02.2025r. Gdyby Kowalski dochodził w postępowaniu sądowym całej powyższej swojej wierzytelności, w przypadku uwzględnienia przez sąd podniesionego przez bank zarzutu przedawnienia, sąd winien zasądzić na rzecz Kowalskiego odsetki od 400 000 zł za okres 15.06.2020 – 14.02.2025r.

W praktyce różnie może być. Rzeczony projekt ustawy, umożliwiając podniesienie zarzutu potrącenia aż do końca postępowania apelacyjnego, w praktyce oddaje los odsetek Kowalskiego w ręce jednego sędziego (projekt ustawy przewiduje w sprawach apelacyjnych składy 1-osobowe). Jeżeli taki sędzia uzna, że – ze względu na dokonane przez bank potrącenie - żadne odsetki Kowalskiemu się nie należą, Kowalski nie będzie mógł złożyć apelacji od takiego werdyktu. Co więcej, jeżeli zdaniem Kowalskiego sam zarzut potrącenia był bezskuteczny np. ze względu na przedawnienie się wierzytelności banku czy nie postawienie jej w stan wymagalności, też nie będzie miał szansy na poddanie takiego rozstrzygnięcia pod ocenę sądu II instancji. Pojedynczy sędzia będzie swoistym panem życia i śmierci. Konkludując, projekt ustawy odbiera stronom takiego procesu prawo do weryfikacji przez sąd II instancji tak istotnej kwestii, jak to czy wierzytelność przedstawiona do potrącenia była należna i czy zastosowany skutek potrącenia był zgodny z prawem. Pozostaje oczywiście prawo do składania skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, która jednak może być odrzucona w przedbiegach z przyczyn pozamerytorycznych.

Jak powyższe ma się do konstytucyjnej zasady prawa strony do zaskarżania wyroków do sądu II instancji (art. 78) tudzież do nakazu ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami rynkowym (art.76)? Nijak, ale kto by się martwił takimi drobiazgami.

08/07/2025

Dzisiaj, zaledwie po 8 latach procesu, nasz Klient doczekał się wyroku sądu I instancji w sprawie p-ko pozostałościach po nieboszczyku Getin Noble Bank! Teraz z niecierpliwością wyczekujemy apelacji syndyka, aby później z cierpliwością nastawioną na kolejne kilka lat doczekać wyroku prawomocnego potwierdzającego nieważność umowy. Brawo MY, brawo sądy! Za trenowanie i wzmacnianie cnoty cierpliwości.

20/06/2025

TSUE znowu zmienia zasady gry na korzyść konsumentów!

Wyrokiem z 19.06.2025r. w sprawie C-396/24 TSUE orzekł, że artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.

Co to powinno oznaczać w praktyce?

a) sądy zostały zobligowane do oddalania pozwów banków o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu w zakresie odpowiadającym sumie środków otrzymanych od konsumentów i jeszcze im niezwróconych;

b) banki nie chcąc wyjść w 100% jak „Zabłocki na mydle” powinny przyjąć do świadomości, że gra już jest w praktyce skończona a jedyne co jeszcze mogą dla siebie korzystnego zrobić to:

1) zgodzić się z tym, że w tych wszystkich przypadkach, w których równolegle twierdziły, że umowa kredytu jest ważna, ale z ostrożności pozwały konsumenta o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu, nie można mówić o skutecznym postawieniu wierzytelności o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu w stan wymagalności (co już zresztą potwierdził SN w swoich wyrokach z 30.04.2024 r. II CSKP 1451/22 i 18.06.2024 r. II CSKP 253/23.),
2) w związku z powyższym cofnąć swoje pozwy w całości,
3) w związku z powyższym uznać umowę za nieważną, a tym samym uznać powództwo kredytobiorcy w tym zakresie,
4) w związku z powyższym wezwać konsumenta stanowczo i bez cienia wątpliwości co do swojej rzeczywistej woli o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu w związku z nieważnością umowy,
5) w związku z powyższym spróbować doprowadzić do wygaszenia wierzytelności konsumenta odpowiadającej sumie nienależnie wypłaconej kwocie kredytu poprzez złożenie oświadczenia o potrąceniu.

Tylko poprzez powyższe działania banki będą mogły jeszcze w terminie podnieść zarzuty potrącenia w sprawach z powództwa konsumenta i zachować szanse na uratowanie chociaż tego co nienależnie wypłaciły.

A co powyższy wyrok nie powinien oznaczać w praktyce?

Nie powinien dawać bankom kolejnej złudnej nadziei, że TSUE zapalił zielone światło na stosowanie tzw. teorii salda w przypadku pozwów banków. TSUE w powyższym wyroku wyłącznie stwierdził, że nie można uwzględniać pozwów banku o zwrot nienależnie wypłaconej kwoty kredytu w zakresie odpowiadającej sumie otrzymanej od konsumenta. A dodatkowo podkreślił, że podstawowym celem dyrektywy 93/13 jest ochrona konsumenta i że sądy są zobligowane dokonywać do takiej wykładni przepisów prawa krajowego, aby przede wszystkim chroniły konsumenta przed szczególnie szkodliwymi konsekwencjami, jakie może wywrzeć stwierdzenie nieważności umowy.

Czy wykładnia, że sąd powinien z urzędu oddalać pozwy konsumentów o zwrot nienależnie zapłaconych bankowi środków pieniężnych w zakresie odpowiadającym nienależnie wypłaconej kwocie kredytu chroniłaby interesy konsumenta? Czy stosowanie takiej tzw. teorii salda w stosunku do konsumentów, pozbawiającej ich w praktyce i odsetek za opóźnienie, i prawa do uznania roszczenia za przedawnione (w tych przypadkach, w których zachodziłyby przesłanki), chroniłaby interesy konsumenta?
Jeżeli banki pójdą tą kolejną swoją wykładnią życzeniową, może i doprowadzą w krótkiej perspektywie do wydania iluś tam korzystnych dla siebie wyroków. Powinny jednak wziąć pod uwagę, że w dłuższej, a może i średniej perspektywie znajdzie się sąd, który zada pytanie do TSUE o zgodność takiej wykładni z przepisami dyrektywy 93/13. Tym bardziej powinny wziąć pod uwagę, czy aby na pewno TSUE nie zachowa się jak dotychczas, i uzna wykładnię banków za poprawną. Bo jak taka wykładnia znowu zostanie zanegowana przez Trybunał, bankom nie pozostaną żadne instrumenty na odzyskanie od swoich niedoszłych kredytobiorców czegokolwiek przy jednoczesnej możliwości odzyskania przez konsumentów wszystkiego.

29/11/2024

Wygrane już spowszedniały i dlatego daliśmy sobie na spokój z ich upublicznianiem, ale u sso A. Kuryłka i sso E. Kurkowskiej to jednak wydarzenie godne posta :-)
Acz od razu dodam, że przegrana BPH u Kuryłka była jedynie skutkiem nieskutecznie wypowiedzianej umowy. Niemniej doczekać się takiego wyroku po 8 latach procesu i zobaczyć w wyobraźni minę pełnomocnika banku bawi jak prawomocna nieważność (tym bardziej, że w praktyce oznaczać będzie to samo) :-)

03/10/2024

5 lat temu został wydany wyrok w sprawie Państwa Dziubak. Wyrok dotyczył przede wszystkim zapytania czy można zastępować kursy ustalane przez bank np. kursami średnimi NBP. Przypomniało mi się z tej okazji, że na konferencji zorganizowanej przez SBB podniosłem rzadko poruszany wówczas argument, że problem w nieuczciwości klauzul waloryzacyjnych leży nie tylko w arbitralności w ustalaniu kursów przez banki, ale przede wszystkim w nieuświadomieniu konsumentów o ryzyku kursowym.
Aktualnie większość sądów dostrzega powyższy aspekt nieuczciwości i najczęściej stwierdza nieważność umów przede wszystkim z tego względu. Niestety zdarzają się jeszcze sędziowie, którzy nie są w stanie zrozumieć, że nieuczciwość może polegać również na zatajeniu potencjalnych wad oferowanego produktu. I właśnie tym sędziom dedykuję poniższy fragment uzasadnienia wyroku SN z dnia 16.04.2024 II CSKP 1138/22 (wyrok dotyczył d. BZWBK gdzie kredyt miał być i był od początku spłacany w CHF):

„aby obowiązek informacyjny został spełniony nie wystarczy informacja pozwalająca konsumentowi na zrozumienie, że w zależności od zmian kursu wymiany zmiana parytetu pomiędzy walutą rozliczeniową a walutą spłaty może pociągać za sobą niekorzystne konsekwencje dla jego zobowiązań finansowych ani przedstawienie mu ewentualnych wahań kursów wymiany. Nie wystarczy także przekazanie konsumentowi informacji nawet licznych, jeżeli opierają się one na założeniu, że równość między walutą rozliczeniową a walutą spłaty pozostanie stabilna przez cały okres obowiązywania umowy. Również niewystarczające jest podawanie „uspokajających” informacji o historycznych wahaniach waluty indeksacji w okresie nieproporcjonalnym do przewidywanego czasu trwania umowy kredytu, czy też ogólne stwierdzenia o wpływie silnej deprecjacji waluty na wysokość zadłużenia, lub nawet rat bez zobrazowania owego wpływu konkretnymi wyliczeniami.
Dla spełnienia wymagania transparentności kluczowe znaczenie ma uświadomienie konsumentowi, że silna deprecjacja waluty krajowej może pociągać za sobą konsekwencje trudne do udźwignięcia przez konsumenta, a prawidłowa informacja powinna uświadamiać mu - wyraźnie i z należytą powagą - że ryzyko silnej deprecjacji jest trudne do oszacowania w perspektywie długookresowej i nie powinno być lekceważone, tj. pozostaje realne. Prawidłowe poinformowanie konsumenta powinno również zwracać uwagę na powagę tego zagrożenia w aspekcie możliwego rozmiaru deprecjacji waluty krajowej, a w szczególności podkreślać, że może być ona gwałtowna i drastyczna, z uwzględnieniem sytuacji majątkowej konkretnego konsumenta, decydującej o tym, jaki stopień deprecjacji waluty przeliczeniowej przekraczać będzie granice jego zdolności do spłacania kredytu. Konsument powinien być uświadomiony, że deprecjacja taka może powodować utratę zdolności do spłaty kredytu, z czym wiąże się poważne ryzyko utraty nieruchomości obciążonej hipoteką zabezpieczającą spłatę kredytu. Jeżeli umowa przewiduje mechanizmy ograniczające lub łagodzące ryzyko kursowe, konsument powinien być też odrębnie poinformowany o zasadzie ich działania i krokach, które powinien podjąć w celu skorzystania z nich.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się także, że nawet przestrzeganie przez bank obowiązującego w dacie zawarcia umowy standardu wynikającego z rekomendacji S Komisji Nadzoru Bankowego dotyczącej dobrych praktyk w zakresie ekspozycji kredytowych zabezpieczonych hipotecznie wydanej w 2006 r., nie wyklucza oceny, iż bank nie udzielił konsumentowi należytej informacji, a ocena ta może przesądzać o nietransparentności klauzuli ryzyka walutowego. Istotne jest, że bank powinien udzielić konsumentowi takich informacji, aby ten mógł podjąć decyzję ze świadomością o przyjętym na siebie tak ogromnym ryzyku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23, niepubl. i powołane tam orzecznictwo: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2022 r„ II CSKP 464/22 i z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2022 r., I CSK 2071/22, niepubl.).”

P.S. Dodatkowa informacja dla dzielących Polskę na paleo i neo. Powyższy wyrok wydał skład paleo.

27/06/2024

Jak komuś przez kredyt pseudowalutowy komornik zlicytował chałupę tudzież został pozbawiony szans odzyskania nadpłaty od Getin Noble Banku, polecam skorzystać z propozycji tego pozwu grupowego p-ko Skarbowi Państwa. Mec. Radosław Górski jest wybitnym profesjonalistą w tym obszarze i warto skorzystać z jego usługi (którą w praktyce realizuje bardziej pro bono niż privato). Termin przyłączenia się do tej grupówki to 25.09. Szczegóły w artykule pod poniższym linkiem.

https://finanse.uokik.gov.pl/kredyty-hipoteczne/uokik-publikuje-ogloszenie-sadu-okregowego/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR1ao1txC2PlXIuhoIacG0PXK8TSYqpPefMhBU52rr9q8r8f8K_Xe_4E470_aem_ezxoEg1pii7JS8FUtJ0xMQ

UOKiK publikuje – Ogłoszenie Sądu Okręgowego Posted on2024-06-252024-06-25 Category:Kredyty hipoteczne Przed Sądem Okręgowym w Warszawie XXV Wydziałem Cywilnym wszczęte zostało postępowanie grupowe. Każda osoba, której roszczenie może być objęte tym powództwem, może przystąpić do...

13/06/2024

Wreszcie otrzymaliśmy wyrok SN wraz z uzasadnieniem w sprawie Pani Basi. Dotyczący sprawy d. BZWBK, gdzie kredyt był od początku spłacany w CHF. Uzasadnienie krótkie, ale treściwe. Kredyt złotowy. Klauzula uzależniająca wypłacaną sumę od kursu banku abuzywna. Abuzywność owej klauzuli oznacza nieważność umowy z racji braku możliwości ustalenia wysokości kwoty kredytu. Niby "oczywista oczywistość". A jednak przez 7 lat człowiek dobijał się o jej potwierdzenie.

Uzasadnienie pod tym linkiem.

16/04/2024

Znowu uchylony niekorzystny wyrok dot. kredytu denominowanego d. BZWBK. Tym razem przez skład paleo :-).
Sprawę prowadził od początku r. pr. Krzysztof Orski

P.S. To chyba by było na tyle, jeżeli chodzi o moje prawomocne przegrane w czasach przedtsuowskich. Wszystkie niekorzystne wyroki zostały uchylone.

27/03/2024

Prawdopodobnie pierwszy korzystny wyrok SN w sprawie umowy z d. BZWBK (edit: jednak drugi, mec. Michał Kaczmarski rzutem na taśmę nas wyprzedził :-))!

Po zaledwie 2529 dniach od złożenia pozwu, po bęckach w I i II instancji, wreszcie nadeszła pozytywna informacja dla naszej Klientki, naczelnej bojowniczki w walce o stosowanie prawa wobec banków, czyli Basi Husiew. Wyrokiem z dnia dzisiejszego w sprawie II CSKP 1258/22 SN uchylił niekorzystny wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Co prawda nie znam uzasadnienia i zapewne go nie poznam przez najbliższe kilka miesięcy, ale nie mam większych wątpliwości, że Sąd Apelacyjny nie będzie miał innego wyjścia jak uznać umowę za nieważną.
Dodać należy, że chodziło o umowę o tzw. dewizowy kredyt mieszkaniowy autorstwa d. BZWBK. Jest to prawdopodobnie pierwszy korzystny wyrok SN dot. takiej umowy (ja przynajmniej o innych nie słyszałem)! Tym samym możemy nieskromnie pochwalić się prawdopodobnie pierwszymi korzystnymi orzeczeniami w SN w sprawach dot. d. BPH (obecnie PEKAO S.A. – wyrok SN z 29.10.2019 IV CSK 309/18), Fortis (wyrok z 20.05.2022 II CSKP 713/22) i d. BZ WBK 😊

Pełnomocnikiem w sprawie był r. pr. Krzysztof Orski.

01/03/2024

Mamy to! 5 wyroków 29 lutego! Już się szykujemy do pobicia tego rekordu za następne 4 lata :-)

05/02/2024

W ostatni dzień pierwszego miesiąca aktualnego roku Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie I ACa 1217/22 postanowił prawomocnie zamknąć bardzo atrakcyjną lokatę terminową w PKO BP Własny Kąt. Konkretnie oddalił apelację tegoż od wyroku ustalającego nieważność umowy i zasądzającego prawie 400 000 CHF z odsetkami od 14.11.2017. Dzięki 7 latom uporczywego twierdzenia przez bank, że to nie jest lokata na wysoki %, a ważna umowa o kredyt w CHF, nasi Klienci otrzymali tytułem odsetek dodatkowe 200 000 CHF. W imieniu Klientów pozostaje tylko podziękować szanownej bankowej instytucji :-). I pamiętajcie: najlepsze lokaty tylko w PKO BP!