29/09/2023
WIBOR i KLAUZULE ABUZYWNE, a umowa kredytu hipotecznego.
I. Wstęp;
Szanowni Państwo, w związku ze zwiększonym zainteresowaniem pozwami dotyczącymi wskaźnika WIBOR(wskaźnik wysokości oprocentowania) i kredytów hipotecznych udzielanych we franku Szwajcarskim, na Państwa prośbę postanowiłem napisać kilka zdań na ten temat.
Przede wszystkim kredytobiorcy podważają kredyty w złotówkach i we frankach, których umowy zawierają postanowienia tj. tzw. klauzule abuzywne, aby zredukować wysokość danego kredytu o wskaźnik WIBOR (Kredyty złotówkowe) i wskaźnik ustalany w kredytach frankowych, ma to na celu zmniejszenie oprocentowania danego kredytu do poziomu marzy bankowej, bądź wyeliminowanie danego wskaźnik w całości, co sprawi, że co do zasady taki kredyt będzie w większości darmowy.
Postaram się Państwa wprowadzić w te zagadnienia, o co w tym chodzi i co oznacza, że postanowienia dotyczące kredytu hipotecznego, które zostały ustalone w oparciu o wskaźnik WIBOR sa tzw. klauzulami abuzywnymi, to samo z kredytami hipotecznymi, które zostały udzielone we franku Szwajcarskim.
Przed rozpoczęciem sporu Kredytobiorcy z bankiem, Kredytobiorca powinien przygotować niezbędne dokumenty, które będą przydatne do pozwu, tj.: umowę kredytową, regulaminy udzielania kredytów z naszego banku oraz ewentualne aneksy do umowy, o ile były zawierane pomiędzy Kredytobiorcą a bankiem.
Taka dokumentacja pozwoli pełnomocnikowi na należyte przeanalizowanie Państwa sprawy oraz wskazania potencjalnemu kredytodawcy możliwości działania w jego sprawie, oszacowania wartości roszczeń od banku na rzecz Kredytobiorcy, kosztów Kancelarii, kosztów sądowych , w tym zagrożeń, z którym wniesienie takiego powództwa do Sądu się wiąże lub może wiązać.
Pierwszy pozew w sprawie ustalania i wysokości wskaźnika WIBOR wpłynął do Sądu Okręgowego w Warszawie w lutym 2022 r. W rezultacie rozpoznania pozwów tego typu, Kredytobiorcy oczekują zmniejszenia swoich rat kredytowych, co pozwoli im lepiej radzić sobie ze spłatą zobowiązań.
II. Wskaźnik WIBOR.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, czym jest wskaźnik WIBOR. Wskaźnik WIBOR, to nic innego, jak wysokość oprocentowania na podstawie którego banki pomiędzy sobą pożyczają sobie pieniądze na rynku finansowym. Na rynku finansowym mamy WIBOR 3 miesięczny i 6 miesięczny, a to oznacza, że wysokość oprocentowania pożyczek i kredytów pomiędzy bankami na rynku finansowym, aktualizowana jest co 3 lub 6 miesięcy. WIBOR 3 miesięczny w skrócie, to wskaźnik określający wysokość oprocentowania kredytów i pożyczek na rynku finansowym, na okres 3 miesięcy. Taka aktualizacji stawki dla WIBOR 3M aktualizowana jest raz na kwartał.
Pamiętać należy, że to ok 10 największych banków w Polsce, w oparciu o swoje deklaracje ustala ten właśnie wskaźnik.
Mając na uwadze powyższe stwierdzenie, nie sposób się zgodzić z tym, iż ten wskaźnik jest ustalany w oparciu o tzw. rzeczywiste transakcje. Idąc dalej w tym kierunku, taki sposób ustalenia wysokości wskaźnika WIBOR budzi wątpliwości Kredytobiorców, którzy mają prawo podejrzewać te banki o działania, które mają na cel zawyżenie poziomu tego wskaźnika.
III. Roszczenia kredytobiorców przeciwko bankom i podstawa do złożenia pozwu.
Aby mówić o podstawie do złożenia powództwa do sądu w tym zakresie, zasadne jest przeanalizowanie w ramach opinii prawnej postanowień umowy kredytowej/pożyczki, aby stwierdzić, zasadność lub nie na złożenie powództwa do sądu o usuniecie wskaźnika WIBOR z umowy o kredyt hipoteczny/pożyczki.
Tylko wskazanie na występowanie w postanowieniach takiej umowy lub jej części klauzul abuzywnych określających wysokość oprocentowania takiego kredytu właśnie w oparciu o wskaźnik WIBOR, daje podstawę do rozważenia takiego właśnie powództwa.
Wiele kancelarii adwokackich czy radców prawnych podnosi w takim pozwie, że w danej umowie, czy w regulaminach z nią związanych, występują klauzule abuzywne. Takie klauzule w odniesieniu do wskaźnika WIBOR polegają na „nie transparentność stawki referencyjnej WIBOR i możliwości manipulacji tą stawką przez banki”. To główne uzasadnienie do podważenia tego wskaźnika. Na marginesie należy dodać, że nie wszystkie Sądy podzielają te zarzuty i cześć takich roszczeń Sąd oddala, zasądzając od Powoda na rzecz Pozwanego koszty postępowania, w tym koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Nie każdy sąd daje również wiarę powodom, że tacy Kredytobiorcy nie byli informowani o sposobie ustalania stawki referencyjnej WIBOR, wzoru/algorytmu, czy też metod jego obliczenia, co mogłoby potwierdzać powyżej wskazane zarzuty.
W niektórych orzeczeniach sądowych pojawia się nawet zarzut kierowany do banku, że dany bank uczestniczy w tzw. fixingu stawki referencyjnej WIBOR (ustalenie tych stawek przez banki) i taki bank zaniechał poinformowania kredytobiorców o tym, iż to na podstawie danych dostarczanych właśnie przez same banki, dokonywana jest wysokość stawki referencyjnej dla wskaźnika WIBOR.
Ostatnio głośno było o dwóch orzeczeniach w przestrzeni publicznej, pierwsze z nich to orzeczenie Sądu Okręgowy w Białymstoku, w którym sąd oddalił w całości pozew powodów o usuniecie stawki WIBOR i obciążył kosztami postepowania takich kredytobiorców, dodam, że tutaj pełnomocnikami byli profesjonaliści. Z kolei inny Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w całości uwzględnił powództwo kredytobiorców złotowego, czyli zarówno wyeliminował stawkę referencyjną WIBOR z umowy, jak i zasądził żądane przez kredytobiorców kwoty. Co prawda mówimy tutaj o wydaniu wyroku zaocznego, ale jednak. Wyrok zaoczny wydawany jest wtedy, gdy bank nie udzielił odpowiedzi na pozew w zakreślonym przez sąd terminie.
Kolejnym zarzutem, który kierowany jest w stosunku do pozwanego banku jest argument, iż „informacja o ryzyku związana z danym wskaźnikiem była zawarta w umowie jedynie w formie wzmianki o jego występowaniu” . Z doświadczenia mogę wspomnieć również o tym, że kilka z banków przedstawia swoim klientom tzw. blankietowe oświadczenia o ryzyku, a jednocześnie nie informuje Kredytobiorców w sposób dla nich zrozumiały o dokładnych zasadach i warunkach podwyższenia tego wskaźnika, co wpływa na ryzyko podniesienia oprocentowania, o którym dany Kredytobiorca nie zdaje sobie sprawy.
Podsumowując, najważniejsze zarzuty kredytobiorców do banku:
a) Brak poinformowania kredytobiorcy przez Bank o ryzyku zmiennej stopy procentowej, czym jest WIBOR oraz o tym, w jaki sposób jest ustalana jego wysokość.
b) Stawka WIBOR była w umowie i regulaminie niewłaściwie zdefiniowana, co wprowadzało ich w błąd.
c) Kredytobiorca nie otrzymał "wzorca umownego" w postaci regulaminu ustalania, tzw. fixingu WIBOR.
d) Postanowienia w umowie i regulaminie banku, stanowią tzw. klauzule abuzywne.
Klauzule abuzywne to potoczne określenie niedozwolonych postanowień umownych, czyli takich zapisów zawartych w umowach między przedsiębiorcą a konsumentem, na których brzmienie ten ostatni nie ma żadnego wpływu. Banki w w większości przypadków w ogóle nie tłumaczyły, jak realnie może wzrosnąć rata na przestrzeni lat, gdy wzrośnie WIBOR i może prowadzić do nieuczciwych praktyk ze strony banków.
e) Wykazywanie niedostatecznego informowania Kredytobiorców o ryzyku zmiennej stopy procentowej( złotówkowe i frankowe)
Z powyższych zarzutów można wysnuć wnioski, które wskazują przewagę przedsiębiorcy, jakim jest bank w stosunku do konsumenta. Wpływ na ustalenie przez 10 największych banków wysokości wskaźnika stawki WIBOR oznaczać może wadliwość tego wskaźnika, w tym:
dowolności, podatności na manipulacje, niezgodności z unijnym rozporządzeniem w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych, tzw. rozporządzeniem BMR. (ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniające dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 („Rozporządzenie BMR”).
Przeprowadziłem analizę kilkunastu wzorców umownych, stosowanych przez banki w umowach z Kredytobiorcami. Ku mojemu zdziwieniu, w większości postanowień tych umów, postanowienia , które dotyczyły oprocentowania, w tym zasad i sposobu wprowadzenia do umowy kredytowej wskaźnika WIBOR oraz zasad aktualizacji jego stawki(oprocentowania) były dla mnie nieprzejrzyste, niejasne.
Niektóre banki zastrzegają sobie tzw. klauzule dolnego progu, które powodują ograniczenie na korzyść Kredytobiorcy- możliwość spadku oprocentowania, poniżej określonej w umowie wartości.
Tak czy inaczej Kredytobiorca, który zdecyduje się na takie powództwo do Sądu przeciwko Bankowi musi wiedzieć, że wiąże się to z ryzykiem, że sąd nie uwzględni powództwa i je oddali, co narazi Kredytobiorcę na koszty.
IV. Orzeczenie Sądu:
Tu istotne dla rozstrzygnięcia sądu będzie ustalenie przez Sąd, czy postanowienia zawarte w naszej umowie o kredyt hipoteczny, a dotyczące ustalenia oprocentowania w oparciu o dany wskaźnik WIBOR, stanowią tzw. niedozwolone postanowienia umowne, jeżeli to potwierdzi Sąd, to w zależności o co będzie wnosił Państwa pełnomocnik w Państwa imieniu, Sąd może wydać orzeczenie, w którym:
a) Usunie z danej umowy dany wskaźnik łącznie z marżą danego banku;
W takim przypadku Sąd ustala, że dany wskaźnik umowy, dotyczący wskaźnika oprocentowania(WIBOR), został ustalony w sposób wadliwy, co stanowi niedozwolone klauzule umowne. Takie ustalenie Sądu powoduje, że w jego wyniku Sąd postanawia, że mamy do czynienia z nieistnieniem takich postanowień umownych, dotyczących tego oprocentowania kredytu. Co tym zyskujemy? Np. to, ze wcześniej uiszczone przez Kredytobiorcę na rzecz Banku raty odsetkowe, zostają mu zwrócone przez bank. Nasz kredytobiorca spłaca dalej ten kredyt, ale bez odsetek, czyli zwraca sam kapitał.
b) Usunie z danej umowy dany wskaźnik, ale pozostawi marże danego banku;
Tu spłacamy ratę kredytu, tj. cześć kapitałową, powiększoną o marżę banku.
c) Unieważni taka umowę kredytu hipotecznego w całości.
To rozwiązanie, którego obawiają się potencjalni klienci Kancelarii, jeżeli Sąd ustali, że występujące w postanowieniach umowy klauzule abuzywne dają podstawę do unieważnienia takiej umowy w całości, to może się okazać, że Kredytobiorca musi zwrócić cały pożyczony od Banku kapitał.
W mojej ocenie, należy się dokładnie zastanowić nad takim rozwiązaniem, gdyż spłata kapitału na rzecz jednego banku, wymaga dla wielu osób zapożyczanie się w drugiej instytucji finansowej.
Co innego, gdy mamy spłacone większość kapitału.
Podobnie jak to jest przy kredytach frankowych, gdzie mamy bogate orzecznictwo i skuteczność uwzględnienia przez Sądy taki pozwów jest bardzo duża cyt treść orzeczenia; „eliminacja klauzul abuzywnych prowadzi do nieważności całej umowy kredytowej, ponieważ nie jest ona możliwa do wykonania, ze skutkiem ex tunc. Niedozwolone postanowienia w umowie są od początku z mocy samego prawa obarczone bezskutecznością prawną na korzyść Frankiewicza, dlatego też umowa kredytu nie może wiązać stron, co również implikuje do konieczności rozliczenia między stronami i zwrotu sobie wzajemnie należnych świadczeń”.
V. Zabezpieczenie.
Na czas trwania postępowania spornego pomiędzy stronami Kredytobiorca lub jego pełnomocnik może wystąpić do Sądu, aby Sąd zabezpieczył nasze roszczenie w stosunku do banku poprzez np.:
- Zawieszenie obowiązku spłaty przez Kredytobiorcę na rzecz Banku rat kapitałowo-odsetkowych kredytu, ustalonego o dany wskaźnik WIBOR;
- zakazanie bankowi na wniosek Kredytobiorcy lub jego pełnomocnika -złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu i przekazywania przez Bank jakichkolwiek informacji z tym związanych do Biura Informacji Kredytowej oraz do Systemu Bankowych, na czas trwającego sporu, tj. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie sporne.
Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien zostać rozpoznany przez sąd niezwłocznie, w pierwszej kolejności przed rozpatrzeniem głównego roszczenia wskazanego w pozwie.
-inne wnioski w ramach zabezpieczenia.
VI. Orzecznictwo w sprawach frankowych.
1) Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 20 czerwca 2018 r. III CZP 29/17;
2) Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r. III CZP 11/20;
3) Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r. III CZP 6/21;
4) Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2019 r. III CSK 159/17;
5) Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 20 czerwca 2018 r. III CZP 29/17;
6) Wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt III CZP 40/22 z dnia 28 kwietnia 2022;
7) WYROK TSUE sygn. akt C-260/19, 3 października 2019r.;
8) Wyrok TSUE, sygn. akt. C-118/17 11, 14 marca 2019 r.;
9) Wyrok TSUE sygn. akt C-70/17 oraz C179/17 ;
10) Wyrok TSUE z dnia 29 kwietnia 2021 r. –C-19/20- przeciwko GE Money Bank S.A.(obecnie PEKAO S.A., były bank BPH);
11) Wyrok TSUE z dnia 18 listopada 2021 – C-212/20;
12) Wyrok TSUE 2 września 2021 r. sygn.akt C-932/19;
13) Wyrok TSUE, sygn. akt C 80/21 oraz C81/21 i C-82/21;
14) Wyrok TSUE, sygn. akt C 80/21 oraz C81/21 i C-82/21
15) Wyrok TSUE C-609/19 oraz połączone sprawy od C-776/19 do C-782/19
16) Wyrok TSUE C-198/20
Zachęcam wszystkich do zapoznania się z powyżej wskazanymi orzeczeniami.
Dla zainteresowanych przypominam, ze w wyroku z 13 lipca 2023 r. w sprawie C-265/22 TSUE potwierdzi, że :
„warunkiem ważności i skuteczności zastosowanego przez bank zmiennej stopy oprocentowania i wskaźnika referencyjnego (nawet jeżeli jest to oficjalny wskaźnik), jest to, aby właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument był w stanie zrozumieć konkretne działanie sposobu obliczania tej stopy i oszacować w ten sposób, na podstawie jasnych i zrozumiałych kryteriów, potencjalnie istotne konsekwencje ekonomiczne takiego warunku dla jego zobowiązań finansowych”.
Potwierdza to tylko moje wcześniejsze stanowisko, w którym Sądy zarówno w sprawach wskaźnika oprocentowania kredytów złotówkowych WIBOR, podobnie jak w sprawach kredytów frankowych biorą przede wszystkim pod uwagę to, czy banki dopełniły ciążącego na nim obowiązku informacyjnego w stosunku do konsumentów.
Mam tutaj na myśli wskazanie wszelkich informacji, zasad ustalania takiego wskaźnika i jego wysokości w czasie, w tym ryzyko związane z jego zwiększeniem w taki sposób, aby mieć pewność, że konsument rozumie jak przebiega dana procedura ustalania takiego wskaźnika referencyjnego, co oznacza każdy element takiej procedury, definicje w niej zawarte.
Banki w sposób ogólnikowy informują o tym konsumentów nie upewniając się, ze konsument wszystkie te dane i procedury, zasady rozumie, co w konsekwencji powoduje, że dla kredytobiorcy(konsumenta) nie są zrozumiałe.
Z powyżej przytoczonych Państwu orzeczeń wynika, że orzeczenia TSUE są korzystne dla Frankiewiczów. Takie orzeczenia sprawiły, że;
-Sądy zapewniają Frankiewiczom(konsumentom) lepszej, aniżeli dotychczas ochrony, w tym uwzględniają wnioski Kredytobiorców o:
- zabezpieczenie w ramach postępowania o zabezpieczenie tj. o wstrzymanie obowiązku uiszczania dalszych rat przez Kredytobiorcę na rzecz pozwanego banku.
-zabezpieczenie roszczeń Kredytobiorcy z tytułu zawartej przez Kredytobiorcę z pozwanym bankiem umowy kredytu hipotecznego z tytułu nieważnej z powodu umieszczenia w niej przez bank klauzul niedozwolonych,
-zabezpieczenie nawet w przypadku, gdy konsument nie spłacił kwoty udzielonego kapitału.
Uzasadnieniem pełnomocników do uwzględnienia przez Sąd takiego zabezpieczenia jest uprawdopodobnienie przyszłego roszczenia Kredytobiorcy i jego dążenie do przerwania umownego obowiązku wykonywania przez Konsumenta na rzecz banku –nieważnej umowy, co w konsekwencji ma doprowadzić do szybszego rozliczania się banków z kredytobiorcami, z takiej nieważnej umowy kredytu hipotecznego i co najważniejsze, aby banki nie czerpały środków finansowych z takich nieważnych umów.
VII. Współpraca z pełnomocnikiem lub doradcą prawnym:
1) Pierwszym etapem jest wydanie opinii prawnej lub zapoznanie się przez radcę prawnego, adwokata, doradcę prawnego z Państwa umową. Jeżeli z postanowień takiej umowy wynikać będzie, ze są w niej klauzule abuzywne, podpisują Państwo umowę o współpracy z Państwa przyszłym pełnomocnikiem.
2) W takiej umowie wskazuje się czynności podejmowane przez pełnomocnika, których celem jest dążenie do korzystnego rozwiązania sprawy Państwa umowy kredytowej (należyta staranność), w tym Państwa obowiązki związane z dostarczeniem odpowiednich zaświadczeń, dokumentów, zapłaty wynagrodzenia, ponoszenia opłat związanych z postępowaniem i inne postanowienia umowne.
3) Państwa pełnomocnik w oparciu o udzielone pełnomocnictwo, w większości z prawem substytucji, składa w Państwa imieniu reklamację do banku, w którym państwo mają kredyt. Taka reklamacja. zgodnie z art.6-7 Ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej- Dz.U.2023.1809 t.j. z dnia 2023.09.06) bank winien rozpatrzyć w terminie 30 dni od jej otrzymania, a w uzasadnionych okolicznościach termin ten może zostać wydłużony maksymalnie o kolejne 30 dni. Brak udzielenia odpowiedzi przez bank w zakreślonym terminie oznacza zgodnie z art.8 w/w/ ustawy, że przypadku niedotrzymania powyższego terminu przez bank, uważa się za rozpatrzoną zgodnie z wolą klienta.
4) Wniosek o wydanie przez bank zaświadczeń: Pełnomocnik przygotowuje dla Państwa taki wniosek, który kierujecie Państwo do banku. Wniosek taki zawiera wykaz dokumentów, które będą niezbędne do pozwu.
5) Pozew: po otrzymaniu od Państwa wszystkich dokumentów, które są niezbędne do złożenia pozwu, Państwa pełnomocnik przystąpi do sporządzenia pozwu. Pozew powinien być poprzedzony wezwaniem do zapłaty(próba ugodowego i pozasądowego rozwiązania sporu).
Pełnomocnik powinien ocenić ich kompletność i wówczas rozpocznie prace nad sporządzeniem pozwu. W większości pełnomocników, na sporządzenie takiego pozwu czeka się 14-30 dni. Po zatwierdzeniu przez Państwa projektu pozwu, uiszczają Państwo opłatę od tego pozwu, zgodnie z art.13 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i opłatę skarbową od pełnomocnictwa.
Pełnomocnik wskazuję Państwu dane do dokonania przelewu, związane z w/w opłatami. Potwierdzenia takich przelewów, dostarczają Państwo pełnomocnikowi. Pełnomocnicy mogą również Państwu przedłożyć do podpisania tzw. oświadczenie powoda, to nic innego, aniżeli oświadczenie Państwa, że zapoznali się Państwo z konsekwencjami ustalenia przez Sąd, wystąpienia w Państwa umowie kredytowej, klauzul abuzywnych, w tym świadomości Państwa o ewentualnych roszczeniach Banku do Państwa, które związane mogą być z całkowitą spłatą kapitału, bezskutecznością tej umowy, odmowy potwierdzenia przez Państwa klauzul abuzywnych w Państwa umowie o kredyt hipoteczny, etc.
Pozew w większości, o ile postanowienia umowne nie stanowią inaczej, kierujemy zgodnie z właściwością ogólną sądu, o której mowa w art.27 i n. Ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Dz.U.2023.1550 t.j. z dnia 2023.08.08 -Kodeks postępowania cywilnego(dalej: :k.p.c.”),a gdy nie ma tych regulacji w umowie, powództwo takie możemy wytoczyć sądem właściwym dla adresu siedziby banku (pozwany), lub w oparciu o treść art. 37 z in.g.2 k.p.c., zgodnie z którym: Art. 372 §1 i §2. K.p.c. cyt:
§1 „Powództwo o roszczenie wynikające z czynności bankowej przeciwko bankowi, innej jednostce organizacyjnej uprawnionej do wykonywania czynności bankowych lub ich następcom prawnym można wytoczyć przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby powoda. § 2. Przepis § 1 stosuje się także do powództwa przeciwko bankowi hipotecznemu lub jego następcy prawnemu o roszczenie wynikające z czynności banku hipotecznego.
Sprawy, w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza 100tys. zł są rozpatrywane przez sądy rejonowe, a sprawy w których ta wartość przekracza 100 Tys. zł przez sądy okręgowe.
Po złożeniu pozwu sąd wydaje zarządzenie o doręczeniu odpisu pozwu bankowi, a także zakreśla bankowi termin na udzielenie odpowiedzi na pozew tj. na odniesienie się do roszczeń zgłoszonych w pozwie. Bank jedocześnie przesyła odpowiedź na pozew do sądu oraz Kancelarii Adwokackiej, Radcowskiej, Kredytobiorcy( w zależności od tego, czy kredytobiorca jest reprezentowany przez pełnomocnika).
Kancelaria Adwokacka lub Radcowska przeważnie w zakreślonym przez Sad terminie od daty otrzymania w/w dokumentu z banku odnosi się w replice na odpowiedź na pozew do przedstawionych tam zarzutów oraz dowodów.
Po otrzymaniu pełnej wymiany pism procesowych Sąd wyznacza termin rozprawy. Sąd może również zadecydować o przesłuchaniu Państwa (jako powoda) oraz świadków zgłoszonych przez bank w trybie pisemnym, przesyłając listę pytań i zakreślając termin na udzielenie odpowiedzi.
Od orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje Kredytobiorcy(Powód) i pozwanemu bankowi(Pozwany) apelacja do sądu drugiej instancji.
Taką apelację od wyroku sądu rejonowego (sądu pierwszej instancji) rozpoznaje sąd okręgowy, a od wyroku sądu okręgowego jako pierwszej instancji - sąd apelacyjny.
W przypadku otrzymania orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz chęci złożenia apelacji od tego orzeczenia, należy w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji wyroku sądu pierwszej instancji złożyć z odpowiednią opłata wniosek uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji.
Po otrzymaniu takiego orzeczenia wraz z uzasadnieniem, z których będą wynikały pisemne motywy sędziego, który wydał takie , a nie inne orzeczenie, wnosimy apelację od takiego orzeczenia na piśmie w terminie dwóch tygodni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Apelacje wnosimy za do sądu drugiej instancji za pośrednictwem sądu pierwszej instancji. Jeżeli w w/w terminie nie złożymy apelacji, orzeczenie sądu pierwszej instancji staje się prawomocne.
Głównym motywem wniesienia apelacji od orzeczenia sądu pierwszej instancji do drugiej instancji jest ponowne rozpoznanie sprawy w tych samych granicach, w jakich upoważniony był ją rozpatrzyć sąd I instancji. Ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy przez Sąd drugiej instancji ma na celu wyeliminować ewentualne błędy stron, które miały miejsce oraz błędy popełnione przez sąd I instancji.
VI. Podsumowanie.
Powództwa w sprawach o usuniecie z umów kredytowych i pożyczek wskaźnika WIBOR są nowością w stosunku do kredytów hipotecznych we frankach, gdzie mamy bogate orzecznictwo. Tu kancelarie dopiero zdobywają doświadczenie, dlatego warto taką umowę z Kancelarią skonsultować z innym prawnikiem, czy nie ma w niej jakiś ukrytych opłat dla Kancelarii pomimo, że ta zapewniała, że prowadzi sprawę za darmo, a wynagrodzenie będzie procentowe od kwoty wygranej. Coraz więcej osób pisze do mnie, że zostało wprowadzone w błąd przez takie Kancelarie.
Wracając jednak do meritum, kluczową korzyścią dla naszego kredytobiorcy, która dotyczyć będzie likwidacji wskaźnika WIBOR z danej umowy, jest zmniejszenie oprocentowania umownego, tym samym obniżenie kosztów tego kredytowania i rat z tego wynikających.
