Adwokat Anna Kozak-Dziurzyńska

25/04/2024

Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Cywilnej podjął długo oczekiwaną uchwałę w której rozstrzygnął zagadnienia prawne dotyczące kredytów indeksowanych do obcej waluty lub w niej denominowanych przedstawione przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób
określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.

2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie.

3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłaci kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.

4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy.

5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w
opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

Na podstawie art. 87 § 1 ustawy o Sadzie Najwyższym uchwała ma moc zasady prawnej.

12/03/2024

Banki zaczynają wycofywać kontrpowództwa o waloryzację sądową oraz o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z kapitału.❗️❗️❗️
🏦Banki które podjęły decyzje o cofnięciu powództw miały na uwadze ostatnie wyroki TSUE (zwłaszcza w sprawie C-28/22 z 14 grudnia 2023 roku i C-488/23 z 12 stycznia 2024 roku) i zrozumiały, że szanse na przeforsowanie ich twierdzeń w sądach są niewielkie.

Banki potrzebowały aż trzech orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej aby zrozumieć, że nie zyskają dodatkowej rekompensaty za wadliwą umowę CHF.

27/01/2024

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postanowieniu wydanym 12 stycznia 2024r. w sprawie C-488/23 uznał, że prawo unijne stoi na przeszkodzie, aby banki mogły żądać waloryzacji świadczenia udostępnionego kapitału po stwierdzeniu przez sąd nieważności umowy kredytowej. TSUE odniósł się do dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Postanowienie TSUE nie pozostawia żadnych wątpliwości, że bankom nie należy się żadna rekompensata, w tym waloryzacja kapitału po stwierdzeniu nieważności umowy kredytowej, a jedynie możliwość uzyskania zwrotu kapitału udzielonego Kredytobiorcy.
To już czwarte rozstrzygnięcie TSUE w przedmiocie roszczeń formułowanych przez banki. Wcześniejsze stanowisko Trybunał wyraził już w sprawach o sygnaturach:

C-520/21 (wyrok w sprawie bezumownego korzystania z kapitału)
C-140/22 (wyrok dotyczący składania przez kredytobiorców oświadczenia o skutkach nieważności)
C-756/22 (postanowienie dotyczące waloryzacji kapitału)

Materiał stanowi informacje o wykonywaniu zawodu adwokata.

10/01/2024

Dnia 7 grudnia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-140/22 w którym orzekł, że po stronie konsumenta nie leży obowiązek składania przed sądem oświadczenia o skutkach nieważności umowy kredytowej.
Ponadto Trybunał kolejny raz potwierdził, że bankom nie przysługują żadne dodatkowe roszczenia wykraczające ponad kwotę udostępnionego konsumentowi kapitału.
Dnia 11 grudnia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał istotne postanowienie w sprawie C-756/22, w którym jednoznacznie wskazał, że bankom nie należy się waloryzacja kapitału.
Dnia 14 grudnia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. C-28/22 odniósł się m.in. to przedawnienia roszczeń banku, terminu naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie oraz zasadności podnoszenia przez banki zarzutu zatrzymania.

07/12/2023

W czwartek 7 grudnia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) odpowiedział na pytania prejudycjalne, które zadał mu Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w sprawie przeciwko mBankowi. Dotyczyły unieważniania umowy, przedawnienia roszczeń oraz naliczania odsetek.

Trybunał uznał, że konsument nie musi składać przed sądem sformalizowanego oświadczenia, by skorzystać z ochrony przewidzianej w unijnej dyrektywie 93/136/EWG .

W ocenie Trybunału zobowiązanie konsumenta do składania osobnego oświadczenia w celu dochodzenia jego roszczeń mogłoby podważyć odstraszający skutek wspomnianej dyrektywy, zachęcając banki do odrzucania przedsądowych żądań konsumentów w przedmiocie stwierdzenia nieuczciwego charakteru klauzul umowy.

TSUE jeszcze raz podkreślił, że dyrektywa 93/13/EWG jest w celu ochrony konsumentów i bank może żądać tylko i wyłącznie kwoty wypłaconego kapitału i nic poza tym. Trybunał wskazał również, że odsetki za zwłokę winny być liczone od dnia wezwania do zapłaty.

29/11/2023

7 grudnia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) ogłosi wyrok w sprawie C-140/22, dotyczącej kredytów we frankach szwajcarskich. Decyzja ta może mieć istotne konsekwencje dla frankowiczów oraz wpłynąć na sposób ustalania terminów naliczania odsetek i przedawniania roszczeń. Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia skierował cztery pytania prejudycjalne do TSUE, które dotyczą kluczowych zagadnień związanych z kwestią kredytów frankowych:

Czy umowa kredytowa staje się nieważna z mocą wsteczną dopiero po wydaniu przez konsumenta oświadczenia o unieważnieniu umowy?
Czy termin przedawnienia roszczeń banku z tytułu zwrotu nienależnych świadczeń wynikających z umowy zaczyna biec dopiero od dnia, w którym konsument wyda oświadczenie o unieważnieniu umowy?
Czy konsument może żądać zapłaty ustawowych odsetek za opóźnienie dopiero od daty wydania oświadczenia o unieważnieniu umowy?
Czy roszczenie konsumenta o zwrot świadczeń wykonanych w ramach nieważnej umowy kredytowej musi zostać pomniejszone o równowartość odsetek od kapitału, których mógłby domagać się bank gdyby umowa była ważna?

09/11/2023

W polskich sądach przybywa spraw z powództwa kredytobiorców. Oprócz Frankowiczów do sądów ruszają także klienci, którzy zaciągnęli kredyty mieszkaniowe, gotówkowe oraz pożyczki pozabankowe w złotych. Jak się okazuje umowy tych produktów finansowych również były obarczone naruszeniami.
Sankcja kredytu darmowego jest instrumentem prawnym wprowadzonym do polskiego prawa ustawą z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim i stanowi ona implementacje Unijnej dyrektywy 2008/48/WE. Jeżeli konsument zamierza skorzystać z sankcji kredytu darmowego w tym zakresie niezbędnym pozostaje złożenie kredytodawcy oświadczenie na piśmie. Takie pisemne oświadczenie można złożyć osobiście w palcówce banku gdzie zostało zaciągnięte zobowiązanie lub przesłać je za pośrednictwem poczty na adres centrali danej instytucji.

Należy jednak pamiętać o tym, że oświadczenie o sankcji darmowego kredytu można złożyć jedynie w ciągu roku od daty wykonania umowy tj. od całkowitej spłat zobowiązania. Po upływie tego terminu przedmiotowe uprawnienie wygasa. Stąd im szybciej konsument-kredytobiorca skorzysta z przysługujących mu praw, tym dla niego korzystniej.

07/11/2023

Obecnie skutecznie swoje sprawy rozstrzygają przed Sądami frankowicze, ale jak widać przy zobowiązaniach złotówkowych również powstały pewne naruszenia. Prawo wymaga, by sankcje ustanawiane dla zapewnienia ochrony konsumentów były skuteczne, odstraszające i proporcjonalne. W świetle zarysowanych wymagań europejskiego prawa konsumenckiego sankcja,, kredytu darmowego" przewidziana w polskim prawie kredytowym może być uważana za właściwą odpowiedź legislacyjną prawodawcy krajowego.

Zastosowanie tej sankcji chroni konsumenta przed obciążeniami z których nie zdawał sobie sprawy przy zawieraniu umowy. Prowadzi do tego, że konsument ma obowiązek zwrócić kredytodawcy jedynie kapitał wykorzystanego kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

Jeżeli konsument zauważa nieprawidłowość składa pisemne oświadczenie, że chce skorzystać z sankcji kredytu darmowego – warto powołać się w nim na art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim.

Uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy, a podlegają jej umowy do kwoty 255 500,00 zł🤝📣

W celu przeanalizowania zawartych umów zapraszam do kontaktu ☎️ pod numerem telefonu 883716624.

18/10/2023

Adwokat Anna Kozak-Dziurzyńska
883 716 624

5.0 ★ · Law firm

18/10/2023

Zapraszam do kontaktu !!!