Adwokat Iwona Długoszewska-Kruk

Adwokat Iwona Długoszewska-Kruk Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Adwokat Iwona Długoszewska-Kruk, Usługi prawnicze, Ulica 1 Sierpnia 12, lok. 124, Stalowa Wola.

23/01/2026

Przypominam o możliwości składania do ZUS wniosków USP (wniosek o wydanie zaświadczenia o ubezpieczeniu dla celów doliczenia okresów stażu pracy).

21/07/2023

MANDAT ZA NIETRZYMANIE RĄK NA KIEROWNICY PODCZAS KONTROLI DROGOWEJ?
W Internecie można przeczytać groźnie brzmiące ostrzeżenia typu: „Mandat 500 zł za nietrzymanie rąk na kierownicy? To wcale nie żart. Jeśli nie trzymasz rąk na kierownicy, możesz dostać surową karę od policjanta” (https://motofakty.pl/kontrola-drogowa-mandat-za-nietrzymanie-rak-na-kierownicy/ar/c4-16286649),
„7 listopada 2019 roku weszła nowelizacja przepisów, która spowodowała sporo kontrowersji. Niespokojne zachowanie i wiercenie się w fotelu może skończyć się dla kierowcy wysokim mandatem” (https://motoryzacja.interia.pl/przepisy-drogowe/news-mandat-za-nietrzymanie-obu-rak-na-kierownicy-wynosi-w-polsce,nId,6529790).
W kilku słowach chciałabym przedstawić swoje stanowisko w w/w kwestii.
Podstawą do przeprowadzenia kontroli drogowej jest art. 129 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Zasady zachowania się uczestników ruchu drogowego podczas kontroli regulują: rozporządzenie MSWiA z dnia 6 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego oraz rozporządzenie zmieniające to rozporządzenie z dnia 25 stycznia 2022 r. Z § 24 w/w rozporządzenia wynika, że: „1. W przypadku gdy kontrolujący daje polecenie lub sygnał do zatrzymania pojazdu silnikowego lub motoroweru, kierujący tym pojazdem: 1) zatrzymuje pojazd; 2) trzyma ręce na kierownicy; 3) na polecenie kontrolującego: a) wyłącza silnik pojazdu, b) włącza światła awaryjne, c) umożliwia dokonanie identyfikacji pojazdu, w szczególności przez udostępnienie kontrolującemu komory silnika oraz innych miejsc w pojeździe. 2. Kierujący pojazdem lub pasażer mogą wysiadać (zsiadać) z kontrolowanego pojazdu silnikowego lub motoroweru za zezwoleniem kontrolującego”.
W/w przepisy, nakładając na uczestników ruchu drogowego określone obowiązki podczas kontroli drogowej, nie penalizują jednocześnie ich niedopełnienia. Stąd też podstawy prawnej do ukarania uczestnika ruchu za nietrzymanie rąk na kierownicy podczas kontroli drogowej szukać należy w przepisach Kodeksu wykroczeń.
Poniżej wskazuję kilka przepisów kodeksu wykroczeń, które według mojej opinii mogłyby stanowić podstawę do zastosowania sankcji za nietrzymanie rąk na kierownicy podczas kontroli drogowej:
Art. 65a. [Niestosowanie się do poleceń funkcjonariusza]
Kto umyślnie, nie stosując się do wydawanych przez funkcjonariusza Policji lub Straży Granicznej, na podstawie prawa, poleceń określonego zachowania się, uniemożliwia lub istotnie utrudnia wykonanie czynności służbowych, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Art. 92. [Niestosowanie się do znaku, sygnału lub polecenia w ruchu drogowym]
§ 1. Kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Kto w celu uniknięcia kontroli nie stosuje się do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu, podlega karze aresztu albo grzywny.
W razie zastosowania w/w przepisów jako podstawy sankcji za nietrzymanie rąk na kierownicy przesłanką ukarania uczestnika ruchu drogowego będzie nie sama okoliczność, że na pewnym etapie kontroli drogowej uczestnik ten nie trzymał (przestał trzymać) rąk na kierownicy a to, iż nie zastosował się do polecenia funkcjonariusza o konieczności trzymania rąk na kierownicy.
Wiem, iż funkcjonariusze stosują w tego typu przypadkach również art. 97 kodeksu wykroczeń, który stanowi, że: [Naruszenie przepisów o bezpieczeństwie lub porządku w ruchu drogowym]
Uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany.
W mojej ocenie art. 97 kodeksu wykroczeń nie powinien być w ogóle stosowany w tego typu przypadkach, bowiem nawet mimo jego nowelizacji z 2010 r. do realizacji znamion wykroczenia określonego tym przepisem nadal niezbędne jest naruszenie tylko takich przepisów Prawa o ruchu drogowym lub innych wydanych na jego podstawie przepisów, które dotyczą bezpieczeństwa lub porządku w komunikacji. Nie chodzi tu zatem o wszystkie przepisy wykonawcze do ustawy Prawo o ruchu drogowym, które nakładają na uczestników ruchu określone obowiązki, ale tylko takie, które dotyczą ściśle bezpieczeństwa i porządku w komunikacji, a które nie zostały uregulowane w rozdziale XI k.w. (a do takich zasady zachowania się uczestników ruchu podczas samej kontroli drogowej nie należą).

01/06/2021

Różnica między emeryturą pomostową a emeryturą w obniżonym wieku emerytalnym (wyrok SA Gdańsk z 5 lutego 2016 r., sygn. akt III AUa 1511/15, Lex)

Emerytury pomostowe - zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748), zostały ustanowione dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, z wyjątkiem ubezpieczonych mających prawo do emerytury na warunkach określonych w art. 32, 33, 39, 40, 46, 50, 50a i 50e, 184 oraz w art. 88 ustawy, o której mowa w art. 150. Emerytury pomostowe zostały wprowadzone do polskiego prawa przez ustawę z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1656), która weszła w życie 1 stycznia 2009 r. Emerytury pomostowe, choć są świadczeniami emerytalnymi, różnią się od "zwykłych" emerytur (wypłacanych na podstawie ustawy emerytalnej osobom, które osiągnęły powszechny wiek emerytalny) (tak: Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 2010 r., w sprawie K 17/09, OTK-A 2010/3/21). Emerytura pomostowa to świadczenie przysługujące z nowego systemu emerytalnego (art. 24 ust. 2 i 3 ustawy emerytalnej) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, którzy nie mają prawa do emerytury określonej w przepisach art. 32, art. 33, art. 39, art. 40, art. 46, art. 50, art. 50a, art. 50e i art. 184 ustawy o emeryturach i rentach FUS oraz art. 88 Karty Nauczyciela, zwłaszcza z uwagi na niespełnienie, do końca 2008 r., warunków nabycia uprawnień do tych świadczeń. Świadczenie to spełnia funkcję emerytury z tytułu obniżonego (niższego) wieku emerytalnego (art. 32 ustawy emerytalnej), a zatem zostało wprowadzone ze względu na obiektywne okoliczności szybszego niż normalnie pogarszania się, wraz ze starzeniem się organizmu człowieka, zdolności do wykonywania dotychczasowego zatrudnienia z uwagi na jego specyfikę, tj. szczególne warunki lub charakter pracy. Jednak w porównaniu do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym istotnie zawężono krąg ubezpieczonych pracowników uprawnionych do emerytury pomostowej, zasadniczo kierując się przy tworzeniu wykazów prac w szczególnych warunkach/charakterze (załączniki nr 1-2 do ustawy o emeryturach pomostowych) kryteriami medycznymi z zakresu medycyny pracy (tak: Kamil Antonów, Marcin Bartnicki, Bartosz Suchacki, Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Komentarz (komentarz do art. 24; uwagi do punktu 3), ABC, 2009, wyd. III). Rozwiązania zawarte w tej ustawie dotyczą osób objętych pracowniczym systemem ubezpieczeń społecznych i mają charakter przejściowy oraz obejmują zamkniętą liczbę określonych podmiotów (por. uzasadnienie ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, nr druku: 1070).

31/05/2021

Tzw. 500+ dla osób starszych

czyli dodatek uzupełniający dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji
podstawa prawna:
Ustawa z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1936 ze zm.)
świadczenie może otrzymać osoba, która:
1) ukończyła 18 lat,
2) jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, a niezdolność ta została stwierdzona orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji lub orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji lub orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji lub orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
3) nie jest uprawniona do emerytury ani renty, nie ma ustalonego prawa do innego świadczenia pieniężnego finansowanego ze środków publicznych, np. zasiłku stałego albo zasiłku okresowego (warunek nie dotyczy jednorazowych świadczeń) ani nie jest uprawniona do świadczenia z zagranicznej instytucji właściwej do spraw emerytalno-rentowych,
albo
4) jest uprawniona do tych świadczeń (emerytury, renty albo innych świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych, łącznie z kwotą wypłacaną przez zagraniczną instytucję właściwą do spraw emerytalno-rentowych), ale ich łączna wysokość brutto nie przekracza 1772,08 zł (przy ustalaniu kwoty 1772,08 zł nie bierze się pod uwagę kwoty renty rodzinnej przyznanej dziecku, które stało się całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolne do pracy przed ukończeniem 16 roku życia lub w czasie nauki w szkole przed ukończeniem 25 roku życia)
5) musi mieć miejsce zamieszkania w Polsce
6) musi mieć polskie obywatelstwo
lub musi mieć prawo pobytu lub prawo stałego pobytu w Polsce, jeśli jest obywatelem jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej albo Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej
lub
7) musi mieć zalegalizowany pobyt w Polsce (jeśli jest obywatelem państwa spoza UE albo EFTA).

Świadczenie uzupełniające nie przysługuje osobie, która jest tymczasowo aresztowana lub odbywa karę pozbawienia wolności. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy taka osoba odbywa karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego – wtedy świadczenie może jej przysługiwać.

07/01/2021

Pytanie: Dlaczego warto zawrzeć „na piśmie (?)” umowę o wykonanie usług remontowych?
Odpowiedź: Zgodnie z art. 658 Kodeksu cywilnego do umowy o wykonanie remontu budynku lub budowli stosuje się odpowiednio przepisy o umowie o roboty budowlane.
Stąd też, zgodnie z art. 648 § 1 kodeksu cywilnego, umowa o wykonanie remontu budynku lub budowli powinna być stwierdzona pismem (co wcale nie jest równoznaczne z formą pisemną, o czym niżej).
Oznacza to, iż forma umowy o wykonanie remontu zastrzeżona jest jedynie dla celów dowodowych. Jej niezachowanie nie powoduje nieważności umowy, ale stwarza bardzo poważne ograniczenia dowodowe w razie ewentualnego sporu sądowego między stronami, co w wielu przypadkach prowadzi do oddalenia powództwa i przegrania procesu.
Wynika to z faktu, iż zgodnie z art. 74 § zd. 1 Kodeksu cywilnego: „Zastrzeżenie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności”.
Stąd też umowa o wykonanie remontu zawarta między stronami ustnie będzie w pełni ważna i skuteczna, ale trudna do wykazania, gdy chodzi o wzajemne roszczenia stron w toku ewentualnego procesu (ponieważ nie będzie można wykorzystać w toku procesu dowodu z przesłuchania samych stron na fakt dokonania czynności, czy też dowodu z zeznań świadków, którzy mogliby ewentualnie potwierdzić wzajemne ustalenia stron).
Kluczowe znaczenie ma tu analiza pojęcia umowa „stwierdzona pismem”. Zwrot „stwierdzona pismem” nie jest bowiem tożsamy ze zwrotem „w formie pisemnej” (minimalnym wymogiem zachowania formy pisemnej jest złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli, sama treść tego oświadczenia może być napisana na komputerze). Z kolei zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, aby spełnić wymóg zawarcia umowy w formie stwierdzonej pismem „wystarczy, że dane oświadczenie zostanie potwierdzone w każdy sposób związany z pismem – np. paragonem, wydrukiem komputerowym czy wiadomością przesłaną e-mailem. Każdy ze wskazanych sposobów będzie spełniał przesłanki formy dokumentowej, która, jak już wskazywano, obejmie również np. nagrania dźwiękowe” (tak wyrok SN z 6 listopada 2002 r., I CKN 1158/00). Upraszczając rozumowanie, w takiej sytuacji np. wysłanie umowy o wykonanie remontu mailem (czy też mailowe ustalenia najistotniejszych warunków remontu, np. wynagrodzenie, zakres remontu, termin zakończenia etc.) będzie „stwierdzeniem pismem”, natomiast nie będzie stanowiło formy pisemnej z uwagi na brak własnoręcznego podpisu.
Z kolei do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie (art. 772 Kodeksu cywilnego). Dokumentem w rozumieniu art. 773 Kodeksu cywilnego jest natomiast „nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią” (np. nośnikiem informacji jest każdy przedmiot, który umożliwia utrwalenie i odtworzenie informacji – kartka papieru, dysk komputerowy, urządzenie umożliwiające nagranie i odtworzenie głosu itd.).

Adres

Ulica 1 Sierpnia 12, Lok. 124
Stalowa Wola
37-450

Godziny Otwarcia

Poniedziałek 08:00 - 17:00
Wtorek 08:00 - 16:00
Środa 08:00 - 16:00
Czwartek 08:00 - 16:00
Piątek 08:00 - 16:00

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Adwokat Iwona Długoszewska-Kruk umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Adwokat Iwona Długoszewska-Kruk:

Skróty

Udostępnij

Kategoria