12/02/2026
📣📣📣Prosto TSUE! Orzeczenie C-471/24 12.02.2026!
⚠️Klauzule w umowach z Wibor - muszą być sformułowane prostym i zrozumiałym językiem!
Klauzula z Wiborem może być oceniana przez sąd krajowy pod kątem dyrektywy 93/13. BMR nie chroni banków by mogły stosować nieprzejrzyste klauzule w umowach z konsumentami, bank nie może przedstawiać zniekształconego obrazu wskaźnika referencyjnego. Administrator wskaźnika powinien przedstawić informacje na temat wskaźnika (Wibor) - a bank powinien odsyłać do tego administratora.
I co istotne UMOWA musi spełniać warunki podane w Dyrektywie 2014/17 - co do obowiązków informacyjnych banku! (patrz w komentarzu).
Reasumując - z nowszymi umowami z Wiborem - będzie trudniej - te starsze (przed 2018 r.) bez informacji o administratorze wskaźnika Wibor powinny być ocenione negatywnie przez sądy
Za attache prasowy TSUE :
➡️ Czy dyrektywa 93/13 ws. nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich pozwala sądowi krajowemu zbadać potencjalnie nieuczciwy charakter postanowień umowy dotyczących zmiennego oprocentowania kredytu hipotecznego opartego na WIBOR, mając m.in. na uwadze, że wskaźnik ten jest przedmiotem regulacji rozporządzenia BMR (2016/1011)?
➡️ Czy, a jeśli tak – kiedy, takie klauzule mogą być uznane za nieuczciwe, a co za tym idzie niewiążące konsumenta?
⚖️ Co orzekł Trybunał?
👉🏻 Warunek umowy kredytu hipotecznego przewidujący zmienną stopę oprocentowania opartą na wskaźniku referencyjnym w rozumieniu rozporządzenia BMR (2016/1011), takim jak WIBOR, i stałej marży banku może być oceniany w świetle dyrektywy 93/13/EWG, jeśli krajowe przepisy stanowią jedynie ogólne ramy określania stopy oprocentowania i pozostawiają bankom możliwość wyboru umownego wskaźnika referencyjnego lub stałej marży.
👉🏻 Ani art. 29 ust. 2 ustawy o kredycie hipotecznym, ani rozporządzenie BMR nie stanowią przeszkody dla stosowania dyrektywy 93/13/EWG.
👉🏻 Przy założeniu, że klauzula zmiennego oprocentowania oparta na WIBOR dotyczy głównego przedmiotu umowy, jej ewentualny nieuczciwy charakter może być badany tylko wtedy, gdy nie została ona sformułowana prostym i zrozumiałym językiem (wymóg przejrzystości).
👉🏻 Wymóg przejrzystości nie nakłada na bank szczególnych obowiązków informacyjnych dotyczących metodologii wskaźnika referencyjnego w rozumieniu rozporządzenia BMR, takiego jak WIBOR.
👉🏻 W kontekście kredytów na nabycie nieruchomości mieszkalnych obowiązki informacyjne banku określa dyrektywa 2014/17, i to przez jej pryzmat należy ocenić, czy bank z obowiązków tych się wywiązał.
👉🏻 Rozporządzenie BMR nakłada obowiązki informacyjne na administratorów wskaźników referencyjnych, którzy publikują lub udostępniają główne elementy metodologii każdego wskaźnika, który dostarczają. Bank może odsyłać konsumenta do tych informacji. Ewentualne dodatkowe wyjaśnienia banku nie mogą jednak przedstawiać zniekształconego obrazu wskaźnika referencyjnego.
👉🏻 Jeśli w chwili zawarcia umowy, wskaźnik referencyjny w rozumieniu rozporządzenia BMR można uznać za zgodny z tym rozporządzeniem, to ani niepoinformowanie konsumenta o pewnych szczególnych cechach tego wskaźnika (jak np. o tym, że kredytodawca jest jednym z banków przekazujących dane wykorzystywane do ustalenia tego wskaźnika), ani same te szczególne cechy nie nadają analizowanemu warunkowi umownemu nieuczciwego charakteru.
TSUE przekreślił utrudnił podważanie samego wskaźnika WIBOR decydującego o oprocentowaniu kredytów w złotówkach. Z drugiej strony nie podważył możliwości kwestionowania klauzul informacyjnych. Kredytobiorcy będą mogli kwestionować klauzule informacyjne, zwłaszcza jeśli prezentowały one zniekształcony obraz rzeczywistości.
TSUE odpowiedział w sprawie dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego w 2019 r. w kwocie prawie 414 tys. zł. zawartej z PKO BP
Oprocentowanie było oparte na wskaźniku WIBOR 6M, który wynosił wtedy 1,79 proc., powiększonego o marżę 1,85 pkt proc., co dawało łączne oprocentowanie 3,64 proc. Bank przekonuje, że informował klienta przed podpisaniem umowy o ryzyku związanym ze stopami procentowymi i przedstawił symulacje ilustrujące zależność pomiędzy zmianą stopy a wysokości raty.
