Kancelaria Adwokacka Adwokat Łukasz Mika

05/07/2024

Bajeczni Adwokaci” to nazwa akcji edukacji prawnej, skierowanej do dzieci w wieku przedszkolnym (w wieku 5+) oraz do uczniów klas I-III szkół podstawowych. Polega na spotkaniach adwokatek i adwokatów (oraz aplikantek i aplikantów adwokackich) w przedszkolach i szkołach, podczas których lektorzy w togach z zielonymi żabotami czytają dzieciom bajkę „Leśne sprawy Misi Adwokatki, czyli guma do żucia w mrowisku, wysypisko pod hotelikiem i kradzież jeziora”.

Pierwsza edycja akcji miała miejsce w kwietniu 2023 roku. Wówczas „bajeczni adwokaci” czytali dzieciom książkę „Leśne sprawy Misia Adwokata”.

17/01/2024

24/12/2023

Z okazji tegorocznych świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim mądrości do podejmowania właściwych decyzji, odwagi w działaniu i siły do pokonywania trudności z uśmiechem oraz czerpania radości z drobnych, ale istotnych momentów życia 🙂 Radosnych Świąt 🎄🎄🎄

02/11/2023

Via:

📢🟢Adwokatura włącza się w kampanię 16 dni Akcji przeciwko przemocy ze względu na płeć.
🟢Od 25 listopada (Międzynarodowy Dzień Przeciw Przemocy Wobec Kobiet) do 10 grudnia (Dzień Praw Człowieka) przeprowadzona zostanie akcja edukacyjna , której celem jest przeciwdziałanie zjawisku przemocy

🟢Akcja skierowana jest do uczniów i uczennic klas VII-VIII szkół podstawowych oraz liceów i zostanie przeprowadzona w całym kraju, przez adwokatki, adwokatów, aplikantki i aplikantów adwokackich z 24 izb adwokackich, którzy edukować będą młodzież na temat:
✅ przemocy w rodzinie
✅ przemocy rówieśniczej
✅dyskryminacji

🟢 Organizatorem akcji jest Naczelna Rada Adwokacka i działające przy niej Komisje:
Komisja Praw Człowieka,
🟢Komisja ds. Równego Traktowania,
🟢Zespół ds. Kobiet,
🟢Komisja Edukacji Prawnej oraz
🟢Komisja Wizerunku

29/10/2023

Uwaga od dziś ruszamy z profilem na Instagramie.

Mamy nadzieję raczyć Państwa większą ilością treści na temat prowadzonych spraw ale też i ogólnie o samym prawie.

Zapraszamy do odwiedzenia naszego profilu.

27/03/2023

🐻 i Miś Adwokat już w kwietniu odwiedzą przedszkola i młodsze klasy podstawówek, by opowiedzieć dzieciom o swoim zawodzie.
🐻Adwokaci i aplikanci adwokaccy czytać będą dzieciom książeczkę „Leśne sprawy Misia Adwokata”, autorstwa Ewy Ruszkiewicz (Piszemybajki.pl ).
🧸📖 W sobotę Autorka odwiedziła Naczelną Radę Adwokacką, by podpisać kilka egzemplarzy książki.
🟢Książki do podpisu podawał jeden z pierwszych czytelników - adw. Przemysław Rosati , prezes NRA.
🐻Bajeczne spotkania odbędą się w całej Polsce.
🐻📖"Leśne sprawy Misia Adwokata" to bogato ilustrowana, ciekawa historia, w której Miś Adwokat ma do odegrania ważną rolę. Na jego profesjonalną pomoc mogą liczyć wszyscy mieszkańcy bajkowego lasu. Ale czy nie zostawi w potrzebie Wilka, na którego ktoś nie tylko podstępnie zastawił pułapkę, ale także oskarżył o popełnienie poważnych przestępstw?
📖Książka powstała na zlecenie Naczelnej Rady Adwokackiej jako jedna z inicjatyw Komisji Wizerunku NRA.
🐻Akcję edukacyjną pod hasłem wspiera Fundacja Adwokatury .
🐻O przebiegu akcji będziemy na bieżąco informować.

30/08/2022

PORĘCZENIE MAJĄTKOWE

Czym jest poręczenie w sprawie karnej?

Poręczenie majątkowe jest jednym ze środków zapobiegawczych przewidzianych w kodeksie postępowania karnego.
Analogicznie do pozostałych środków może zostać zastosowane jeżeli istnieje duże prawdopodobieństwo dopuszczenia się przez oskarżonego zarzuconego mu przestępstwa, a nie postawa podejrzanego lub oskarżonego pozwalają na zastosowanie ww. środka.

Ponadto organ stosujący poręczenie (prokurator lub Sąd) musi wykazać, że zachodzą przesłanki do stosowania ww. środka i będzie on wystaraczajaćy do zabezpieczenia toku postępowania karnego.

Do grupy ww. przesłanek należą: uzasadniona obawa ucieczki lub ukrycia się podejrzanego/ oskarżonego lub obawa, że oskarżony nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny sposób próbował utrudnić toczące się przeciwko niemu postępowanie karne.

Poręczenie majątkowe może złożyć oskarżony lub inna osoba w postaci pieniędzy, papierów wartościowych, zastawu lub hipoteki.
Poręczenie majątkowe może złożyć oskarżony lub inna osoba.
Prokurator lub sąd może wskazać kto może złożyć takie poręczenie. Ustalając wysokość i termin poręczenia bierze się pod uwagę sytuację materialną oskarżonego lub innej osoby składającej poręczenie, wysokość wyrządzonej szkody oraz okoliczności popełnionego czynu. Te wszystkie informacje powinny zostać zebrane przed wydaniem postanowienia o poręczeniu majątkowym.

Z wnioskiem o uchylenie poręczenia majątkowego można wystąpić na każdym etapie sprawy karnej. Należy w nim podnosić wszelkie okoliczności przemawiające za uchyleniem takiego środka. Podejrzany lub oskarżony ma prawo także zaskarżyć zażaleniem postanowienie o zastosowaniu poręczenia. Może w nim zarzucać niezasadność samego poręczenia majątkowego jak i wysokość kwoty wskazanej w postanowieniu o zastosowaniu tego środka zapobiegawczego.

27/04/2021

UBEZWŁASNOWOLNIENIE

Ubezwłasnowolnienie całkowite

Pełną zdolność do czynności prawnych osoba fizyczna może utracić tylko w wyniku ubezwłasnowolnienia całkowitego.
Według polskiego prawa może ono zostać orzeczone w stosunku do osoby pełnoletniej, jak i nie mającej ukończonych lat osiemnastu, ale mającej ukończonych lat trzynaście.
Zgodnie z art. 13 § 1 kc określa, że do ubezwłasnowolnienia całkowitego osoby w wieku powyżej lat trzynastu, może dojść tylko wtedy, gdy są spełnione w chwili orzekania o ubezwłasnowolnieniu dwie przesłanki, a mianowicie:
• osoba, której dotyczy postępowanie jest chora psychicznie, niedorozwinięta umysłowo lub też dotknięta innego rodzaju zaburzeniami psychicznymi, w szczególności pijaństwem lub narkomanią,
• wskutek tej choroby nie jest w stanie kierować swym postępowaniem.
Trzeba pamiętać, że żadna inna ułomność osoby, niezależnie od tego, co jest jej przyczyną, nie daje podstaw do ubezwłasnowolnienia.
Sąd Okręgowy po uprawomocnieniu się orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu całkowitym przesyła odpis postanowienia do Sądu Rejonowego, Wydziału Rodzinnego, właściwego dla miejsca zamieszkania uczestnika postępowania (osoby ubezwłasnowolnionej).
Sąd opiekuńczy ustanawia dla niej przedstawiciela ustawowego - opiekuna. Dokonuje on w imieniu osoby ubezwłasnowolnionej czynności prawnych.
Ważne jest to, że czynności prawne dokonane przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych są nieważne – wyjątkiem jest sytuacja, gdy osoba niezdolna do czynności prawnych zawarła umowę należącą do powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego np. drobne zakupy. Wszelkich innych czynności prawnych dokonuje w imieniu osoby opiekun prawny.
Niektórych czynności przedstawiciel ustawowy nie może jednak dokonać. Są nimi np.:
• sporządzenie i odwołanie testamentu,
• zawarcie małżeństwa.

Ubezwłasnowolnienie częściowe

Ograniczenie zdolności do czynności prawnych następuje przez ubezwłasnowolnienie częściowe.
Osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo:
• z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych , w szczególności pijaństwa lub narkomanii,
• wskutek tej choroby potrzebna jest jej pomoc do prowadzenia swych spraw.

Przyczyny, z powodu których może dojść do ubezwłasnowolnienia częściowego i całkowitego, są takie same – orzeczenie ubezwłasnowolnienia może nastąpić tylko z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności alkoholizmu i narkomanii.

Jak wynika z informacji dostępnych na Sądów Okręgowych, stan psychiczny osoby mającej zostać ubezwłasnowolnioną częściowo jest z reguły lepszy – dlatego też jest jej potrzebna jedynie pomoc do prowadzenia jej spraw.

Dla osoby takiej opiekuńczy Sąd Rejonowy po przesłaniu postanowienia o ubezwłasnowolnieniu częściowym ustanawia przedstawiciela ustawowego – kuratora. Zgoda kuratora jest potrzebna do ważności czynności prawnych dokonanych przez osobę ubezwłasnowolnioną.

Ważność zaś umowy, która została zawarta przez osobę ubezwłasnowolnioną częściowo bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, zależy od potwierdzenia umowy przez tego przedstawiciela.

27/04/2021

KARA ŁĄCZNA PO ZMIANACH WPROWADZONYCH TARCZĄ 4.0

Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 – dalej u. d. o. k. b. określana jako Tarcza 4.0 zmodyfikowała przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, a także ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego. Głównym założeniem obowiązującej od dnia 24 czerwca 2020 r. Tarczy 4.0 było zapewnienie ochrony polskim przedsiębiorcom, a w konsekwencji dążenie zminimalizowania skutków COVID -19. Art. 38 u. d. o. k. b. wskazuje przepisy Kodeksu karnego, które zostały znowelizowane przez Tarczę 4.0.

Poniżej postaram się przybliżyć tematykę związaną z karą łączną.

Znowelizowane przepisy regulujące karę łączną w znacznym stopniu odzwierciedlają regulację prawną obowiązującą do dnia 30 czerwca 2015 r.

Zdaniem ustawodawcy jako podstawowy cel zmiany dotychczasowych artykułów wskazano ograniczenie liczby przypadków umożliwiających łączenie kar, a w konsekwencji zredukowanie ilości wydawanych przez sądy wyroków łącznych.

Konsekwencją powyższego ma być graniczenie liczba rozpraw, ponieważ zgodnie z treścią art. 573 § 1 k. p. k. „Wyrok łączny wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy.”

W zamierzeniu ustawodawcy redukcja liczy rozpoznawanych spraw przyczyni się do ograniczenia rozprzestrzenia epidemii koronawirusa, jak również umożliwi nadrobienie zaległości powstałych poprzez wprowadzanie rozmaitych obostrzeń. Idąc dalej, ustawodawca wprowadzając powyższą redukcje wydawania wyroków łącznych wskazuje także na znaczne korzyści, w szczególności dotyczące oszczędności finansowych bądź organizacyjnych związanych z zapewnieniem stosownego transportu Stronie postępowania karnego.

Zmiany wprowadzone poprzez art. 38 pkt 3 u. d. o. k. nadały nowe brzmienie art. 85 § 1 k.k. „Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.” W tym miejscu, wyraźnego podkreślenia wymaga okoliczność, iż bieżąca regulacja opiera się na wersji obowiązującej sprzed 30 czerwca 2015 r., która była uznana za zawiłą, a w konsekwencji doprowadzając niejednokrotnie do licznych błędów wymiaru sprawiedliwości. Co więcej, znowelizowany art. 85 k.k. nie zawiera kompleksowej regulacji odnoszącej się do przepisów intertemporalnych. Skutkiem czego, orzekające sądy będą wybierać spośród norm prawnych obowiązujących do 30 czerwca 2015 r., od 1 lipca 2015 r. do dnia 23 czerwca 2020 r., a także bieżącego stanu prawnego. W związku z tym, sądy będą zobligowane do stosowania zasady zawartej w treści art. 4 § 1 k.k., zgodnie z którą „Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.” Tym samym, korzystanie z przytoczonej zasady przyczyni się do powielania procedury dotyczącej wyboru najkorzystniejszego stanu prawnego dla Strony.

Odnosząc się do kwestii związanej z wymiarem kary łącznej należy przytoczyć znowelizowaną treść art. 86 § 1 k.k., zgodnie z którą „Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności. Jeżeli najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa jest kara 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności, dolną granicę kary łącznej przyjmuje się w tej wysokości. Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach.” W powyższym przepisie ustawodawca zastosował regułę absorpcji na mocy której kara najsurowsza pochłania kary łagodniejsze. Skutkiem wprowadzonych zmian wynikających z art. 85 k.k. uchylony został § 4 cytowanego wyżej artykułu.

Idąc dalej, zmiany wprowadzone Tarczą 4.0 doprowadziły do nowelizacji materii związanej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary łącznej, a mianowicie art. 89a k.k. Zmieniona treść § 1 wyżej wskazanego przepisu spowodowała, że w przypadku wymierzenia sprawcy przez sąd kar jednostkowych z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na mocy art. 60 § 5 k.k., a jedna z nich będzie surowsza od drugiej, w następstwie czego zastosowanie art. 89a k.k. będzie niemożliwe.

Przechodząc zaś do kwestii dotyczącej wyroku łącznego wynikającego z dodanego art. 91 a k.k. należy wskazać, że wydanie „(…) wyroku łącznego nie stoi na przeszkodzie, że poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw lub zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane. Przepis art. 71 § 2 stosuje się odpowiednio.” Powyższe uregulowanie obliguje do połączenia, jako karę łączną wszystkich orzeczonych kar za zbiegające się przestępstwa nawet już wykonanych. W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich dodany przez Tarcze 4.0 art. 91a k.k. może przyczynić się do naruszenia zasady prawidłowej legislacji zawartej w art. 2 Konstytucji RP.

Analizując nowelizacje przepisów odnoszących się do kary łącznej należy zwrócić także uwagę na właściwość sądu w powyższych sprawach. Zmiany wprowadzone na podstawie art. 38 u. d. o. k. b. spowodowały powrót do procedury obowiązującej do dnia 30 czerwca 2015 r. Znowelizowany art. 569 § 1 k. p. k. wskazuję, że „Jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu.”

Na szczególne podkreślenie zasługuje okoliczność, iż daty uprawomocnienia się orzeczeń podlegających łączeniu nie są brane pod uwagę. Jeżeli zaś mowa o przepisach intertemporalnych dotyczących właściwości sądu należy tutaj wskazać art. 81 § 3 u. d. o. k. b., zgodnie z którym „W przypadku orzeczenia kary łącznej na zasadach wskazanych w ust. 1, do określenia właściwości sądu stosuje się przepis art. 569 § 1 ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym.”

Źródło: LEX.pl

09/01/2021

Warto zapoznać się z poniższą publikacją

Państwo policyjne: posłowie planują odebrać obywatelowi prawo do odmowy przyjęcia mandatu. Policjant wypisze mandat, a my mamy się podporządkować i zapłacić grzywnę. Jeśli chcemy, to potem przed sądem będziemy musieli udowodnić swoją niewinność... 😡

Chodzi o drobną zmianę w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Projekt, który trafił do Sejmu*, zakłada usunięcie art. 97 § 2, który mówi: "Sprawca wykroczenia może odmówić przyjęcia mandatu karnego".

Całość obudowana jest oczywiście dodatkowymi przepisami proceduralnymi, ale istota rzeczy tkwi w tym właśnie momencie: policjant stwierdza, że popełniliśmy wykroczenie. Nakłada mandat, który będziemy musieli przyjąć i zapłacić grzywnę; dotychczas mieliśmy prawo odmowy przyjęcia mandatu i sprawa trafiała do sądu.

👉 Po pierwsze propozycja jest oczywiście niekonstytucyjna, ponieważ przewiduje nałożenie kary i konieczność uiszczenia przez obywatela grzywny mimo braku stwierdzenia winy prawomocnym orzeczeniem sądu. Tym samym godzi w prawo obywatela do rozpatrzenia jego sprawy karnej przez niezawisły sąd.

Projekt nadaje niekonstytucyjne uprawnienie do sprawowania de facto wymiaru sprawiedliwości podmiotom, które są pozbawione przymiotu niezależności i niezawisłości. A nawet zupełnie odwrotnie: jest to oddanie władzy nakładania kar podmiotom zobowiązanym do podległości służbowej i wykonywania rozkazów.

Warto podkreślić, że mówimy tu o sensu stricto odpowiedzialności karnej, bo na tym polega odpowiedzialność za wykroczenie wymagająca przypisania winy.

Interwencja policyjna w stosunku do obywatela rozpoczyna proces "odpowiedzialności karnej", o którym mowa w art. 42 ust. 1 Konstytucji. "Odpowiedzialność" to domaganie się "odpowiedzi", czyli jakiejś reakcji, do której jesteśmy zmuszani. Jest to więc cały proces: ciąg różnych czynności zmierzających do ustalenia podstaw do ponoszenia odpowiedzialności, począwszy od policyjnego zatrzymania, skończywszy na ostatecznym przypisaniu winy.

Od pierwszego momentu, gdy tylko państwo w osobie policjanta zaczyna się nami interesować, informując nas na przykład o tym, że popełniliśmy wykroczenie, aktualizują się wszystkie zasady ponoszenia przez obywatela odpowiedzialności karnej w warunkach państwa prawa.

Policja zajmuje w tym procesie określone miejsce: ma ewentualnie dostarczyć sądowi dowodów sprawstwa czynu łamiącego prawo. To nie policjant ma wymierzać sprawiedliwość, bo jest to zadanie sądu.

Nie stoi temu na przeszkodzie zasada, że mogę zgodzić się na przyjęcie mandatu, gdy wiem, że popełniłem wykroczenie. Ta forma konsensualnego załatwienie sprawy działa na korzyść obywatela.

Tego właśnie prawa do podjęcia decyzji, czy przyjąć, czy nie przyjmować mandatu, chcą nas pozbawić posłowie projektujący omawianą nowelizację.

👉 Po drugie - żenujące uzasadnienie wprowadzanej zmiany świadczy o tym, w jaki sposób projektodawca traktuje obywatela w stosunku do funkcjonariuszy państwa.

Tak o tym piszą sami projektodawcy: "Odmowa przyjęcia mandatu przez sprawcę niejednokrotnie ma charakter impulsywny i nieprzemyślany, a w konsekwencji powoduje konieczność podjęcia szeregu czynności związanych z wytoczeniem oskarżenia w sprawie o wykroczenie"**.

Czyli obywatel nie myśli i działa w emocjach, ale za to policjant wie lepiej, dokładnie zna prawo, nie działa w emocjach i na pewno słusznie nałoży na nas mandat karny...

Projektodawca ubolewa też, że wskutek odmowy przyjęcia mandatu policjant będzie miał trochę więcej pracy. Bo będzie musiał udowodnić, że obywatel popełnił wykroczenie.

Informuję projektodawców, że na tym właśnie polega państwo prawa, że to nie obywatel ma wykazać, że jest niewinny, tylko oskarżyciel (policjant, prokurator) ma podjąć właśnie "szereg czynności związanych z wytoczeniem oskarżenia".

Propozycja przewiduje niekonstytucyjne odwrócenie tej relacji.

Zgodnie z projektowanym art. 99a § 2: "Odwołujący się powinien wskazać zaskarżony mandat karny oraz czy zaskarża mandat co do winy, czy co do kary. Odwołanie powinno wskazywać wszystkie znane skarżącemu dowody na poparcie swoich twierdzeń".

Czyli mam zebrać dowody swojej niewinności.

Dodatkowo: "§ 5. Ukarany nie może w postępowaniu sądowym powoływać innych dowodów, niż wskazane w § 2 w zdaniu drugim, chyba że dowód nie był mu znany w chwili wniesienia odwołania".

Czyli obywatel - działający zazwyczaj impulsywnie i bez przemyślenia, jak stygmatyzuje go projektodawca - ma bezbłędnie wskazać wszystkie dowody swojej niewinności, a później przed sądem nie może już powoływać innych dowodów, nawet jeśli wcześniej źle ocenił znaczenie czy przydatność określonych okoliczności, które były mu znane.

Absurd naruszający szereg przepisów Konstytucji, począwszy od prawa do realnej obrony, przez prawo do sądu (którego elementem jest możliwość opowiedzenia bezpośrednio sądowi o wszystkich okolicznościach sprawy - a nie mówimy tu o piśmie profesjonalnego pełnomocnika), skończywszy na szeregu naruszeń zasady domniemania niewinności i wymogu dowodzenia winy przez oskarżyciela.

👉 Po trzecie, zgłoszenie projektu akurat teraz, w środku epidemii, zakrawa na ponury żart.

To oddanie wielkiej władzy w ręce formacji, która pod względem kompetencji prawnych okazała się wyjątkowo amatorska.

Pokazał to czas epidemii: bezrefleksyjne podejście policji do restrykcji epidemicznych nałożonych w drodze nielegalnych rozporządzeń, gorliwe tłumienie pokojowych manifestacji, zatrzymania uznawane później przez sądy za niezasadne, masowo uchylane mandaty karne nałożone bez podstawy prawnej itd.

To empiryczne dowody, że policjant nie powinien dostać do ręki tak wielkiej władzy. Powinien robić to, do czego jest powołany: pomagać, chronić, bronić, tropić przestępów i dostarczać dowodów ich winy po to, by odpowiedzialność karną mógł egzekwować SĄD.

W wymiarze politycznym omawiany projekt to ponure poklepanie policji po plecach: dobrze się spisujecie (bo "spisujecie"), damy wam jeszcze więcej władzy.

To niebezpieczne w kontekście wciąż aktualnych restrykcji epidemicznych: zamiast naprawić system prawny i zarządzać epidemią w sposób przewidziany w ustawach i Konstytucji, władza polityczna chce jedynie wzmocnić aparat represji.

Projekt jest więc, Dogmatycznie rzecz biorąc, nieakceptowalny.

Na grafice salutujący policjanto-sędzia wymierzający kary mandatami, bez możliwości odmowy ich przyjęcia. Byt wewnętrznie sprzeczny, bo nie na tym polega odpowiedzialność karna!

Ciekaw jestem też Waszej opinii w sprawie szczegółowych przepisów proceduralnych (referendarze, prekluzja dowodowa itp.) - dajcie znać w komentarzach.

Dziękuję Czytelniczkom i Czytelnikom za liczne sygnały o projekcie! 🤓
__________
* Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, druk nr 866
https://sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/druk.xsp?nr=866

** Uzasadnienie, PDF na stronie 12:
https://orka.sejm.gov.pl/Druki9ka.nsf/0/99776233708F7C2AC12586570055871C/%24File/866.pdf

15/12/2020

W tym roku Kancelaria Adwokacka Awdokat Łukasz Mika po raz kolejny została wyróżniona w ogólnopolskim plebiscycie Orły Prawa i osiągnęła bardzo dobry wynik w III Edycji Etapu Ogólnopolskiego Plebiscytu ORŁY Prawa, a tym samym uznana za jedną z najlepiej ocenianych Kanclearii na terenie całego kraju.

Dziękujemy wszystkim przeszłym, obecnym i przyszłym klientom za wkład w uzyskanie tak dobrego wyniku.