Kancelaria Adwokacka Adwokat Aleksandra Szpiech

08/06/2026

01/06/2026

06/05/2026

02/05/2026

Trafiłam na odział onkologii w maju zeszłego roku.
Nie z powodów onkologicznych.

Nie ma bardziej samotnego momentu niż położyć się na stole operacyjnym i poprosić obcą osobę, żeby złapała Cię za rękę.

A jednak —

ciągle tu jestem .

Istniał też świat, o którym nie miałam pojęcia.

*

– Jak się Pani czuje po chemii?
– Nie wiem… ja tu jeżdżę od 20 lat. Tak wygląda moje życie. Zawsze tak wyglądało.

Leżysz obok na łóżku i słyszysz kostki lodu, pewnie do szklanki, majowe słońce już potrafi przygrzać.
Nie, to do czepka na głowę, taka metoda zmniejszająca ryzyko utraty włosów, podobno o 50-90 proc.

*
- No, zakłada Pani ten czepek, zaraz zaczynamy- mówi do pacjentki pielęgniarka.
- Jasne, a co u Pani?
- Ano nic, wstałam, męża wciąż nie znalazłam, to musiałam przyjść do roboty, co będę Pani mówić.

*
- Dzisiaj jest w dobrym humorze- prawda?
- Tak, jak ją poznałam to wydawała mi sie zimna, ale musi mieć dystans, żeby nie zwariować - mówią między sobą pacjentki, po wyjściu z sali pielęgniarki.

*
I gdzieś toczy się życie, o którym nic nie wiesz, a majowe słońce grzeje podobnie.

Ps.
Obejrzyjcie na yt „Voila” wykonaną przez Emmę Kok- cierpi na gastroparezę, otrzymuje pożywienie przez 22 godziny na dobę za pomocą sondy do karmienia i dwóch pomp płynowych, które nosi ze sobą każdego dnia. Okno czasowe pozwala jej wyjść na scenę, z owacjami na stojąco na koniec, bo „wciąż tu jestem” i to JAK jestem.