Iuristrans Kancelaria Prawna Firm Transportowych.Prawo Transportowe

14/10/2024

Profesjonalna i kompleksowa obsługa prawna przedsiębiorstw transportowych

Praktyka Kancelarii IURISTRANS związana jest między innymi ze sprawami związanymi z prowadzoną działalnością transportową w zakresie przewozu rzeczy i osób. W zależności od potrzeb sporządzamy pisma wyjaśniające będące wyrazem czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu, odwołania od decyzji, skargi do Sądów, jak również wszelkiego rodzaju wnioski, zażalenia, sprzeciwy itd. Zapewniamy profesjonalne podejście do klienta oraz pełną dyskrecję. Reprezentujemy podczas postępowań kontrolnych m.in. PIP, ZUS, US. Z uwagi na specyfikę działalności jaką jest transport drogowy kontakt z kancelarią możliwy jest przez całą dobę pod nr 695 717 155 :)

Zapraszam do współpracy :)

13/01/2021

Obowiązek zgłaszania do ZUS umów o dzieło zawieranych od 1 stycznia 2021 r.

Od dnia 1 stycznia 2021 r. trzeba informować ZUS o zawarciu umowy o dzieło. Przepisy Tarczy antykryzysowej wprowadziły obowiązek informowania ZUS o umowach o dzieło zawieranych od nowego roku. ZUS ma obowiązek prowadzić ewidencję takich umów.

Obowiązek informowania ZUS o zawarciu umowy o dzieło dotyczy płatnika składek lub osoby fizycznej, która zleca wykonanie dzieła (zawiera z wykonawcą dzieła umowę) od 1 stycznia 2021 r.

Ważne!
Jeśli jesteś podmiotem lub jednostką organizacyjną (np. stowarzyszeniem, fundacją, spółką prawa handlowego, itp.) i nie jesteś płatnikiem składek (nie musisz rejestrować się w ZUS jako płatnik składek, bo nie zgłaszasz do ubezpieczeń społecznych co najmniej jednego ubezpieczonego), nie musisz informować ZUS o zawartych umowach o dzieło.
Jeśli jesteś osobą fizyczną i zawarłeś umowę o dzieło, musisz ją zgłosić w ZUS bez względu na to, czy jesteś zarejestrowany w ZUS jako płatnik składek czy też nie.

O zawarciu umowy o dzieło płatnik składek lub osoba fizyczna zlecająca dzieło zawiadamia ZUS.

Obowiązek ten nie dotyczy jednak umów o dzieło:

- zawartych z własnym pracownikiem,
- wykonywanych na rzecz własnego pracodawcy, ale zawartych z innym podmiotem,
- zawartych z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą na wykonanie przez nie usług, które wchodzą w zakres prowadzonej działalności.

Umowy zawarte od 1 stycznia 2021 r. trzeba wykazać w nowym formularzu RUD (Zgłoszenie umowy o dzieło). Należy go złożyć w ciągu 7 dni od zawarcia umowy o dzieło. Formularz RUD można przekazać elektronicznie przez Platformę Usług Elektronicznych (PUE) ZUS.

Dla każdego wykonawcy dzieła trzeba złożyć oddzielny formularz RUD. W jednym formularzu RUD można wykazać maksymalnie 10 umów zawartych z jednym wykonawcą.

W formularzu RUD należy podać następujące dane:

w bloku I - swoje dane, czyli zamawiającego wykonanie umowy o dzieło - dane identyfikacyjne oraz adresowe,

w bloku II - dane wykonawcy umowy o dzieło - dane identyfikacyjne oraz adresowe osoby, z którą zawarłeś umowę o dzieło,

w bloku III - informację o zawartych umowach o dzieło - daty zawarcia, daty wykonywania (od-do) oraz liczbę zawartych umów.

Dla każdego wykonawcy należy wypełnić oddzielny formularz RUD. W jednym formularzu RUD można wykazać informacje o maksymalnie 10 zawartych umowach o dzieło.

Do ZUS należy zgłaszać umowy zawierane od dnia 1 stycznia 2021 r. Termin ustawowy to - 7 dni od dnia zawarcia umowy.

Podstawa prawna

Art. 36 ust.17, art. 45 ust. 1 pkt. 1b, art. 49 ust. 2 pkt 8 oraz art. 49 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 poz. 266 z późn. zm.).

Art. 22 ustawy z dnia 31 marca 2020 o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 568 z późn. zm.).

04/01/2021

MINIMALNE WYNAGRODZENIE W 2021 r.

Od dnia 1 stycznia 2021 r. minimalne wynagrodzenie za pracę w Polsce wynosi 2800 zł brutto. Przy zatrudnieniu w niepełnym wymiarze czasu pracy, minimalne wynagrodzenie oblicza się proporcjonalnie do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, zatem jeśli płaca minimalna na pełnym etacie wynosi 2800 zł brutto, zatem na pół etatu będzie ona wynosić 1400 zł brutto.

Zmianie w stosunku do roku ubiegłego uległa również minimalna stawka godzinowa, gdyż obecnie minimalna wysokość wynagrodzenia za każdą godzinę wykonania zlecenia lub świadczenia usług, przysługująca przyjmującemu zlecenie lub świadczącemu usługi wynosi 18,30 zł brutto ( w roku 2017 stawka godzinowa wynosiła 13 zł brutto, a w 2020r. 17 zł brutto).

Przypomnijmy, że zgodnie z ustawą o minimalnym wynagrodzeniu:
Przez „przyjmującego zlecenie lub świadczącego usługi” należy rozumieć:
a) osobę fizyczną wykonującą działalność gospodarczą zarejestrowaną w Rzeczypospolitej Polskiej albo w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub państwem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, niezatrudniająca pracowników lub niezawierająca umów ze zleceniobiorcami albo

b) osobę fizyczną nie wykonującą działalności gospodarczej – która przyjmuje zlecenie lub świadczy usługi na podstawie umów, o których mowa w art. 734 i art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”, na rzecz przedsiębiorcy lub na rzecz innej jednostki organizacyjnej, w ramach prowadzonej przez te podmioty działalności.

Czego nie możemy wliczyć do płacy minimalnej ?

Zgodnie z ustawą o minimalnym wynagrodzeniu, przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia pracownika nie uwzględnia się:

1) nagrody jubileuszowej;
2) odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy;
3) wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych;
4) dodatku do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej;
5) dodatku za staż pracy

- co oznacza, iż ww składniki wynagrodzenia nie mogą zostać wliczone w kwotę 2800 zł brutto, a winny zostać rozliczone ponad tę kwotę.

Należy również mieć na uwadze, iż wyższe minimalne wynagrodzenie oznacza także wzrost innych świadczeń w tym m.in.:
 dodatku za pracę w porze nocnej;
 wynagrodzenia za czas gotowości do pracy, przestoju;
 odprawy z tytułu zwolnień grupowych;
 odszkodowań
 wynagrodzenia za niewykonywanie pracy z powodu rozkładu czasu pracy;
 kwoty wolnej od potrąceń;
 podstawy wymiaru zasiłku chorobowego;
 kosztu zatrudnienia pracownika z minimalnym wynagrodzeniem

W razie dodatkowych pytań, zapraszam do kontaktu z kancelarią.

Podstawa prawna:
Ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dziennik Ustaw rok 2018 poz. 2177)

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 15 września 2020 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2021 r. (Dziennik Ustaw rok 2020 poz. 1596)

23/12/2020

22/08/2018

Zapraszamy do odwiedzenia naszego blogu,z autorskimi publikacjami o tematyce prawa transportowego.

http://iuristrans.pl/blog

06/08/2018

Zasady i granice odpowiedzialności przewoźnika według Konwencji CMR

Ponieważ moja codzienna praktyka pokazuje, że zagadnienie związane z kwestią odpowiedzialności przewoźnika, w tym przede wszystkim jej granice wciąż budzi liczne wątpliwości wśród przewoźników oraz mając na uwadze często spotykane w zleceniach transportowych klauzule z tym związane, niniejszą publikacją chciałabym omówić i wyjaśnić przepisy prawa regulujące tę materię.
Otóż, zgodnie bowiem z zasadą ogólną odpowiedzialności wyrażoną w kodeksie cywilnym, obowiązuje zasada pełnej odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę, która obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć gdyby do szkody nie doszło. Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) tę nieograniczoną odpowiedzialność modyfikuje, ograniczając ją i wskazując górną granicę tej odpowiedzialności. W niniejszej publikacji przybliżę tę tematykę właśnie na gruncie Konwencji CMR.

Zasady odpowiedzialności obowiązujące na gruncie Konwencji CMR

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 23 Konwencji CMR jeżeli doszło do całkowitego lub częściowego zaginięcia towaru, odszkodowanie oblicza się według wartości towaru w miejscu i w okresie przyjęcia go do przewozu. Wartość towaru określa się według ceny giełdowej lub w razie jej braku według bieżącej ceny rynkowej, a w braku jednej i drugiej - według zwykłej wartości towarów tego samego rodzaju i jakości. Odszkodowanie w takim przypadku nie może jednak przekraczać 8,33 jednostki rozrachunkowej za 1 kilogram brakującej wagi brutto. Oprócz tego zwraca się przewoźne, cło i inne wydatki poniesione w związku z przewozem towaru, w całości w razie całkowitego zaginięcia i proporcjonalnie w razie częściowego zaginięcia. Inne odszkodowania nie należą się.
Ponadto, w razie opóźnienia dostawy, jeżeli osoba uprawniona udowodni, że w związku z tym poniosła szkodę, przewoźnik obowiązany będzie zapłacić odszkodowanie, którego górną granicę stanowi kwota przewoźnego.
Jak wynika z powyższego, art. 23 CMR reguluje wysokość odszkodowania należnego od przewoźnika w związku ze szkodą polegającą na całkowitym albo częściowym zaginięciu towaru powierzonego mu do przewozu oraz wywołaną opóźnieniem w przewozie. Przewidziano dwojakiego rodzaju jego ograniczenie, stanowiąc, że odszkodowanie nie może przekroczyć rynkowej wartości towaru, a ponadto wprowadzając kwotowy limit jego wysokości. Istotnym jest również uregulowanie zawarte w art. 29 konwencji, zgodnie z którym, przewoźnik nie będzie mógł skorzystać z ograniczenia lub wyłączenia swojej odpowiedzialności, jeżeli szkoda powstała wskutek złego zamiaru przewoźnika lub jego niedbalstwa, które to według prawa obowiązującego w miejscu prowadzenia sprawy sądowej uważane jest za równoznaczne ze złym zamiarem.

Konsekwencją ograniczenia odszkodowania do rynkowej wartości towaru jest możliwość wyrównania jedynie szkód zaistniałych bezpośrednio w przesyłce (w towarze), a nie dalszych następstw tych szkód. Ograniczenia tego nie można utożsamiać z ograniczeniem wysokości odszkodowania wyłącznie do strat, z pominięciem lucrum cessans. Ustalona wartość towaru w miejscu i czasie nadania do przewozu obejmuje zwykle dla dochodzącego odszkodowania nadawcy także zysk ( K. Wesołowski, Umowa międzynarodowego przewozu..., s. 518-519).
Ustawowe limity nie będą miały zastosowania i uprawniony będzie mógł dochodzić wyższego odszkodowania w dwóch sytuacjach, mianowicie:
- w przypadku zadeklarowania wartości towaru ((art. 24 konwencji CMR)
oraz
- zadeklarowania kwoty specjalnego interesu w jego dostawie (art. 26 konwencji)

Deklaracja wartości towaru

Nadawca może zadeklarować w liście przewozowym za umówioną dodatkową opłatą wartość towaru przekraczającą granicę odpowiedzialności niż wskazaną w artykule 23 i wtedy kwota zadeklarowana zastępuje tę granicę. Jednak warunkiem skuteczności deklaracji, a tym samym przyjęcia wyższej odpowiedzialności, jest bowiem jej wpisanie do listu przewozowego. Ważnym elementem realizacji przewozu jest więc dokładne zapoznanie się z warunkami zlecenia, gdyż dyskusyjne jest czy konieczne jest wyraźne potwierdzenie tego przez przewoźnika, zatem aby przez „nieuwagę” nieświadomie nie przyjąć na siebie rozszerzonej odpowiedzialności.
Nie jest do końca jasne (w literaturze oraz w orzecznictwie można spotkać różne stanowiska w tym zakresie), czy dodatkowa opłata stanowi warunek konieczny do skutecznej deklaracji wartości towaru, w sytuacji gdy takowa deklaracja została zaakceptowana i przyjęta przez przewoźnika. Są głosy, iż brak dodatkowej opłaty stanowi o bezskuteczności takiej deklaracji.

Kwota specjalnego interesu w dostawie

Drugą sytuacją w jakiej poszkodowany będzie mógł dochodzić odszkodowania wyższego od granic ustawowych wskazanych w art. 23 konwencji, jest deklaracja kwoty specjalnego interesu w dostawie towaru na wypadek zaginięcia lub uszkodzenia przesyłki, a także przekroczenia umówionego terminu dostawy. Deklaracja kwoty specjalnego
interesu w dostawie uprawnia do żądania, niezależnie od odszkodowania dotyczącego szkody w substancji towaru, odszkodowania równego dodatkowej szkodzie, która została udowodniona aż do wysokości zadeklarowanej kwoty. Wysokość zadeklarowanej kwoty stanowi wtedy górną granicę wysokości odszkodowania.
Również i w tym przypadku warunkiem skuteczności deklaracji będzie wpis do listu przewozowego. Zarówno deklaracji wartości jak i kwoty specjalnego interesu dokonuje się za dodatkową umówioną opłatą. Jeżeli zatem dojdzie do skutecznej deklaracji specjalnego interesu w dostawie, poszkodowany będzie mógł żądać odszkodowania równego dodatkowej szkodzie, która została udowodniona, aż do wysokości zadeklarowanej kwoty, jednakże osoba uprawniona musi udowodnić fakt powstania szkody, jak i jej wysokość i nie jest zwolniona z tego obowiązku.
Akceptując deklarację kwoty specjalnego interesu w dostawie analogicznie jak w przypadku deklaracji wartości towaru, przewoźnik przyjmuje na siebie dodatkowe ryzyko w postaci możliwości żądania od niego wyższego odszkodowania, niż wynikające z limitu określonego w art. 23 ust. 3 CMR, i dlatego też ma on prawo do uzyskania z tego tytułu dodatkowego wynagrodzenia, którego wysokość musi być uprzednio uzgodniona z nadawcą.

Podsumowując, powyższe rozważania na temat granic odpowiedzialności przewoźnika, należy stwierdzić, że postanowienia Konwencji CMR w tym zakresie stanowią odejście od zasady wynikającej z zasady ogólnej prawa cywilnego, jaką jest zasada pokrycia pełnej szkody. Nieograniczoną odpowiedzialność (brak wyłączenia i ograniczenia odpowiedzialności) poniesie natomiast przewoźnik, którego działanie(jak również jego pracowników i innych osób którymi się posługuje) cechuje zły zamiar lub niedbalstwo. Konwencja wprowadziła kwotowy limit wysokości odszkodowania występujący obok górnej granicy wysokości odszkodowania w postaci zwykłej wartości przesyłki, który dotyczy odszkodowań za szkodę w towarze. Konwencja przewiduje jednak odstępstwo od stosowania ograniczenia wynikającego ze wskazanego limitu przez możliwość zadeklarowania przez nadawcę przesyłki deklaracji wartości towaru, o której mowa w art. 24 CMR. Nadawca może również
przy zachowaniu wymogów ustawowych z tym związanych zadeklarować kwotę specjalnego interesu w dostawie przesyłki. Deklaracja kwoty specjalnego interesu umożliwia uprawnionemu uzyskanie dodatkowego odszkodowania, które pokrywa również inne straty, niż uszkodzenie samej tylko przesyłki. Kwota ustanowiona w deklaracji stanowi górną granicę odpowiedzialności, co nie zwalnia osoby uprawnionej z obowiązku wykazania wysokości szkody.

Opracowała

Aneta Kałuża
Prawnik
Kancelaria Prawa Transportowego
IURISTRANS

Bibliografia:
- Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzona w Genewie dnia 19 maja 1956 r.
- Ambrożuk Dorota, Dąbrowski Daniel, Wesołowski Krzysztof, Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR). Komentarz

11/07/2018

Pomoc prawna z zakresu prawa transportowego Całodobowy telefon interwencyjny (+48) 695 71 71 55

28/06/2018

Nowelizacja ustawy o transporcie drogowym – jakie zmiany szykuje ustawodawca?

W dniu 6 czerwca br została uchwalona Ustawa o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, której celem jest wykonanie prawa UE, w tym zautomatyzowanie wymiany informacji pomiędzy Polską a pozostałymi państwami członkowskim UE w zakresie poważnych naruszeń przepisów unijnych (i ich kwalifikacji), które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego.

Nowelizacja ustawy ma na celu dostosowanie prawa polskiego do postanowień rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016). W zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniającą dyrektywę Rady 96/53/WE ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1).

Zmiana zasad odpowiedzialności

Zmianie ulegają między innymi zasady odpowiedzialności podmiotu wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, który dopuścił się naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z nowelizacją będzie on podlegał karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zarządzający transportem, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszy obowiązki lub warunki przewozu drogowego, będzie podlegać karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.
Suma ww kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie będzie mogła przekroczyć kwoty 12 000 złotych (dotychczas maksymalna granica finansowa odpowiedzialności w stosunku do jednej kontroli wynosiła 10 000 złotych).
Jeśli chodzi natomiast o osobę zarządzająca transportem to zgodnie z nowelizacją ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie będzie mogła przekroczyć kwoty 3000 złotych.

Nowy taryfikator kar

Nowela wprowadza nowy taryfikator kar pieniężnych, który w przeciwieństwie do poprzedniego zawierać będzie również nr grupę naruszenia oraz wagę naruszenia. Ponadto wprowadzone zostaną nowe typy naruszeń, pojawią się kary finansowe za naruszenie między innymi w postaci przekroczenia dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej, czy też przekroczenia tygodniowego wymiaru czasu pracy, o którym mowa w art. 26c ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców, przez przedsiębiorcę osobiście wykonującego przewozy drogowe lub osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy drogowe na jego rzecz. Pojawi się kara za brak symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy, natomiast za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części zostanie nałożona kara w wysokości 12 000 złotych. Niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli będzie kosztowało aż 5000 złotych. Natomiast za zlecenie przewozu drogowego podmiotowi nieposiadającemu uprawnienia do wykonywania przewozu drogowego, w szczególności uprawnień wymaganych odpowiednio do rodzaju wykonywanego przewozu - kara wyniesie 10 000 złotych. Sankcjonowaniu podlegać ma również umieszczanie w liście przewozowym lub innych dokumentach związanych z przewożonym ładunkiem danych lub informacji niezgodnych ze stanem faktycznym a przewidywana kara finansowa to 3000 złotych.

Nowy taryfikator wprowadza również kary za naruszenia maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy określonego w ustawie o czasie pracy kierowców, skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy czy też jej nieudzielenie , kierowcom niepozostającym w stosunku pracy (świadczącym pracę na podstawie umów cywilnoprawnych). Wprowadza się również sztywno określoną karę pieniężną za fałszowanie ewidencji czasu pracy lub odmowę udostępnienia jej kontrolerom (kara w wysokości 8000 złotych).
Znacznej modyfikacji i zaostrzeniu kar uległy także naruszenia w zakresie stosowania tachografów, gdzie często kary w tym zakresie są dwukrotnie wyższe niż przed nowelizacją.

Wyżej wymienione typy naruszeń to tylko niektóre z nowych oraz surowiej karanych niż miało to miejsce dotychczas.

Inne ustawy objęte nowelizacją

Nowelizacja obejmuje również inne poza ww ustawą o transporcie drogowym, mianowicie Prawo o ruchy drogowym, Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia oraz ustawę z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych których to zmianach dowiecie się Państwo z kolejnych publikacji mojej kancelarii. Obecnie Ustawę przekazano Prezydentowi i Marszałkowi Senatu.

Podsumowanie

Nowela wprowadza również nowe pojęcia takie jak operacja transportu intermodalnego, obejmująca operacje transportu kombinowanego albo międzynarodowego transportu kombinowanego oraz operacje transportowe obejmujące żeglugę śródlądową lub transport morski, których częścią jest transport drogowy o długości początkowego lub końcowego odcinka drogowego nieprzekraczającego 150 km na terytorium Unii Europejskiej, przy czym gdy jest to niezbędne w celu dotarcia do najbliższego miejsca umożliwiającego obsługę pojazdu dokonującego operacji transportu intermodalnego, przewoźnik może przekroczyć długość odcinka drogowego. Modyfikacji uległy również przepisy dotyczące prowadzenia postępowania w sprawie oceny dobrej reputacji.

Niewątpliwie zmiany są bardzo obszerne, wysokość kar jest często znacznie wyższa niż dotychczas, a dotychczas nie sankcjonowane karami finansowymi naruszenia znalazły swoje miejsce w taryfikatorze kar. Jeśli zechcielibyście Państwo uzyskać bardziej szczegółowe informacje odnośnie tematyki związanej z nowelizacją przepisów zapraszam do kontaktu z kancelarią, jak również zachęcam do osobistego spotkania i wdrożenia odpowiednich procedur aby zabezpieczyć Państwa przedsiębiorstwo przed nie tylko kosztownymi, ale przede wszystkim w zakresie istnienia Państwa firmy skutkami ewentualnych naruszeń przepisów.
Pełny tekst ustawy:
http://orka.sejm.gov.pl/opinie8.nsf/nazwa/2459_u/$file/2459_u.pdf

Aneta Kałuża
Prawnik/właściciel
Kancelaria Prawa Transportowego IURISTRANS

22/12/2017

Szanowni Państwo,

z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku pragnę złożyć Państwu najserdeczniejsze życzenia obfitości łask Bożych, zdrowia, radości, szczęścia a także spełnienia wszelkich marzeń i nadziei zarówno tych osobistych jak i zawodowych jakie niesie nadchodzący Nowy 2018 Rok.

Z wyrazami szacunku
Aneta Kałuża
Kancelaria Prawa Transportowego IURISTRANS

02/12/2017

Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego

W dniu 30 listopada 2017 roku weszły w życie przepisy ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. 2016 poz. 1935) wprowadzające Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego. Rejestr prowadzony jest w systemie teleinformatycznym przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Rejestr zawiera następujące rodzaje ewidencji:
1) przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;
2) poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
3) osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy do czasu przywrócenia dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Jawnymi i publicznie dostępnymi danymi są następujące informacje zwarte w systemie:
1) firma przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy;
2) numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile takie posiada;
3) rodzaj posiadanego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz numery seryjne wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;
4) liczbę pojazdów objętych zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;
5) numer seryjny licencji wspólnotowej oraz numery seryjne wypisów z licencji wspólnotowej;
6) status zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;
7) początek ważności licencji wspólnotowej;
8) koniec ważności licencji wspólnotowej;
9) datę cofnięcia licencji wspólnotowej;
10) datę zawieszenia licencji wspólnotowej;
11) datę wygaśnięcia zawieszenia licencji wspólnotowej;
12) powód zawieszenia lub cofnięcia licencji wspólnotowej;
13) numery seryjne cofniętych wypisów z licencji wspólnotowej;
14) datę cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej;
15) datę wygaśnięcia cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej;
16) imię i nazwisko przedstawiciela prawnego przedsiębiorcy oraz datę i miejsce jego urodzenia;
17) imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych.

Z uwagi na inny charakter danych zawartych w rejestrze oraz zasad ich udostępniania należało stworzyć odrębny rejestr, który poprzez punkt kontaktowy zostanie połączony z rejestrami innych państw członkowskich. Podstawę prawną utworzenia przedmiotowego rejestru stanowi między innymi art. 16 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE Zgodnie z którym:

„W celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 11–14 i 26, każde państwo członkowskie prowadzi krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego, którzy od wyznaczonego przez to państwo właściwego organu uzyskali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przetwarzanie danych, które zawiera rejestr, podlega kontroli wyznaczonego w tym celu organu publicznego. Odpowiednie dane znajdujące się w krajowym rejestrze elektronicznym są dostępne dla wszystkich właściwych organów danego państwa członkowskiego”.
KREPTD utworzony został dla celów posiadania aktualnej i dokładnej bazy danych przedsiębiorców transportu drogowego prowadzonej w formie elektronicznej.

Kancelaria Prawa Transportowego IURISTRANS

09/11/2017

Pracownikowi zatrudnionemu w sektorze prywatnym niekiedy wolno wypłacić mniejszy ryczałt noclegowy, niż pracownikowi „budżetówki”

W dniu 26 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie siedmioosobowym rozpoznawał w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych następujące zagadnienie prawne przedstawione postanowieniem Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2017 r.:

„Czy w przypadku gdy warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi - kierowcy zatrudnionemu w transporcie międzynarodowym (u innego pracodawcy niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej) zostały określone w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę (art. 775 § 3 k.p.), pracownikowi - kierowcy, który dobowy odpoczynek wykorzystuje w pojeździe znajdującym się na postoju i wyposażonym w miejsce do spania (art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.), przysługują należności z tytułu ryczałtu za nocleg w podróży służbowej co najmniej w wysokości 25% limitu określonego w załączniku do rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), czy też ryczałt za nocleg w podróży służbowej takiego pracownika może być określony w układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania lub umowie o pracę poniżej 25% limitu określonego w załączniku do rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. (§ 9 ust. 2 rozporządzenia)?”.

W odpowiedzi Sąd Najwyższy w składzie powiększonym podjął uchwałę o następującej treści:

„Ryczałt za nocleg w podróży służbowej kierowcy zatrudnionego w transporcie międzynarodowym może zostać określony w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę (art. 77[5] § 3 k.p.) poniżej 25% limitu, o którym mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) oraz w § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. poz. 167)”.

Pogląd zaprezentowany w uchwale powiększonego składu Sądu Najwyższego oznacza więc, że zakładowe przepisy prawa pracy (układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania itp.), względnie postanowienia umowy o pracę, mogą - w odniesieniu do pracowników zatrudnionych poza sferą budżetową – kształtować wysokość należnych im ryczałtów noclegowych w sposób mniej korzystny, niż ten, który wynika z przepisów wykonawczych do Kodeksu pracy, mających bezpośrednie zastosowanie tylko do pracowników sfery budżetowej. Dopiero gdy ani zakładowe źródła prawa pracy, ani umowa o pracę, nie określają wysokości ryczałtu noclegowego przysługującego pracownikom „sektora prywatnego”, to wówczas takim osobom należy się ryczałt w wysokości analogicznej, jak w przypadku pracowników „budżetówki”, ustalony w przepisach wykonawczych do Kodeksu pracy, co wynika z art. 77[5] § 5 k.p.

Żródło: Sąd Najwyższy http://www.sn.pl/aktualnosci/SitePages/Komunikaty_o_sprawach.aspx?ItemSID=204-271e0911-7542-42c1-ba34-d1e945caefb2&ListName=Komunikaty_o_sprawach

22/10/2017

KOMPLEKSOWA OBSŁUGA PRAWNA FIRM TRANSPORTOWYCH

http://iuristrans.pl/o-kancelarii
www.iuristrans.pl/

Kancelaria Prawna Firm Transportowych.Szkolenia kierowców, szkolenia kadry zarządzającej, odszkodowania konwencja CMR i prawo przewozowe,odszkodowania