28/04/2021
Cześć!
W dzisiejszej "Orzeczniczej Środzie" przedstawimy jak orzecznictwo Sądu Najwyższego określa inne kryteria dyskryminacji niż te określone w art. 18(3a) § 1 k.p. Zapraszamy do lektury!
🔸 Art. 18 (3a) par. 1 Kodeksu Pracy: Pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.
🔸 Orzeczenie o sygnaturze I PK 367/16 rozpatruje sytuację, w której wykreowanie swojego wizerunku w programie telewizyjnym typu talk-show jest przeszkodą w zatrudnieniu w świetle art. 18 (3a) par. 1 Kodeksu Pracy
🔸 Teza wyroku informuje nas, że należy zachować pewną ostrożność w rozszerzaniu katalogu niedozwolonych kryteriów dyskryminujących, bowiem powiązane z osobą pracownika powinny one być istotne ze społecznego punktu widzenia, a za takie kryterium trudno uznać dość kontrowersyjne „wykreowanie swego wizerunku w programie telewizyjnym typu „talk - show”. W rzeczywistości wykreowanie swojego wizerunku przez „swoiste podporządkowanie jednego z małżonków drugiemu” spowodowało, że pracodawca miał usprawiedliwione podstawy do przyjęcia, iż skarżąca nie ma niezbędnych cech wymaganych od pracownika zatrudnianego na kierowniczym stanowisku.
🔸 Obiektywnym powodem usprawiedliwiającym odmowę nawiązania stosunku pracy albo odmowę kontynuowania stosunku pracy na stanowisku kierowniczym jest brak predyspozycji do zarządzania zespołem, brak własnego zdania, całkowite podporządkowanie innej osobie, a takie cechy lub właściwości można było przypisać skarżącej na podstawie wykreowanego przez nią w programie telewizyjnym wizerunku. Zróżnicowanie sytuacji pracowników z obiektywnie usprawiedliwionych przyczyn nie jest natomiast dyskryminacją.
🔸 Sąd Okręgowy podniósł, że w świetle art. 18 (3a) KP czy art. 11 (3) KP z dyskryminacją mamy do czynienia wtedy, gdy przyczynę dyferencjacji statusu pracownika wyznacza kryterium prawnie zabronione. Dyskryminacja (art. 11(3) KP), w odróżnieniu od „zwykłego” nierównego traktowania (art. 11(2) KP), oznacza gorsze traktowanie pracownika ze względu na jakąś jego cechę lub właściwość, określoną jako kryterium dyskryminacji, pozwalającą na odróżnienie dyskryminacji od przypadków nierównego traktowania pracowników niespowodowanego przyczyną uznaną za podstawę dyskryminacji.
Opracowanie przygotowała Ula Furgał, członkini naszego Koła- dziękujemy!
