Adwokat Rafał Suchecki - sprawy narkotykowe i prawo karne Kraków

27/06/2026

23/04/2026

Państwo prawne nie utrzymuje się przez samą deklarację, lecz przez poszanowanie form, które prawo samo sobie ustanawia.

W sprawie ślubowania sędziego Trybunału Konstytucyjnego nie idzie przecież o grzeczność ceremonialną ani o ornament ustrojowy, lecz o zagadnienie pierwszej wagi: czy akt przewidziany przez ustawę może zostać dokonany inaczej, aniżeli ustawa to wyraźnie stanowi. Jeżeli bowiem prawodawca nakazuje złożenie ślubowania wobec Prezydenta Rzeczypospolitej, to nie bez przyczyny wiąże z osobą oznaczonego organu doniosłość całej czynności. Tam zaś, gdzie ustawa wskazuje nie tylko treść, ale i drogę działania, tam droga ta należy do samej istoty porządku prawnego.

Nie jest więc rzeczą błahą pytanie, czy brak udziału Prezydenta może zostać uzupełniony przez zabieg zastępczy, choćby nawet politycznie wygodny lub doraźnie uzasadniany potrzebą chwili. W takich momentach waży się bowiem nie tylko los jednostkowego aktu, ale i miara naszego przywiązania do zasady legalności. Albo bowiem przyjmiemy, że organy państwa związane są prawem także wtedy, gdy prawo stawia im granice niewygodne, albo też uznamy, że normę wolno poprawiać praktyką, ilekroć przeszkadza ona w osiągnięciu zamierzonego skutku.

W najnowszym artykule podejmuję właśnie ten problem: czy ślubowanie zastępcze może wywołać skutek ustrojowy, skoro ustawa wiąże tę czynność z udziałem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Zapraszam do dyskusji ludzi traktujących prawo poważnie. Nie pytam o sympatie polityczne. Pytam o rzecz prostszą i zarazem poważniejszą: czy w państwie konstytucyjnym wolno zastępować normę konstrukcją doraźną, gdy norma okazuje się nieustępliwa?



https://www.linkedin.com/pulse/organ-wskazany-przez-ustaw%C4%99-nie-wyst%C4%99puje-w-niej-dla-ozdoby-suchecki-lphnf

21/04/2026

Z kryminologicznego punktu widzenia nie obserwujemy dziś wyłącznie wzrostu przestępczości cudzoziemców, lecz zjawisko znacznie poważniejsze: nakładanie się presji migracyjnej, internacjonalizacji przestępczości zorganizowanej oraz osłabienia zdolności selekcyjnych państwa. O istocie problemu nie rozstrzyga sama liczba czynów, lecz ich struktura. Jeżeli obok przestępstw pospolitych pojawiają się trwałe sieci narkotykowe, wymuszenia, przemoc, sabotaż i elementy dywersyjne, to wchodzimy już nie tylko w obszar kryminologii, ale także bezpieczeństwa państwa.

Państwo poważne nie może odpowiadać ani histerią, ani sentymentalizmem. Nie wolno utożsamiać całych narodowości z przestępczością, ale równie nie wolno udawać, że pochodzenie, kierunki migracyjne, więzi klanowe i transfer wzorów mafijnych nie mają znaczenia. Mają — i to znaczenie zasadnicze. Kryminologia zna dobrze mechanizm, w którym słabość kontroli granicznej, opóźniona reakcja służb i rozmycie polityki deportacyjnej tworzą środowisko sprzyjające zakorzenianiu się obcych struktur przestępczych.

Dlatego problem ten należy ujmować nie jako epizod medialny, lecz jako test suwerenności wewnętrznej państwa. Polska musi powrócić do zasady gospodarza: pełna identyfikacja środowisk wysokiego ryzyka, automatyzm wydaleń po ciężkich przestępstwach, ścisła współpraca Policji, Straży Granicznej, ABW i prokuratury oraz bezwzględne niszczenie zaplecza finansowego i logistycznego grup cudzoziemskich o charakterze mafijnym. Prawa gościa kończą się tam, gdzie zaczyna się bezpieczeństwo obywatela i spoistość państwa.

W istocie nie chodzi więc tylko o przestępczość cudzoziemców. Chodzi o to, czy Polska pozostaje państwem zdolnym narzucać porządek na własnym terytorium. Państwo, które traci kontrolę nad tym, kogo wpuszcza, kogo toleruje i kogo usuwa, wcześniej czy później traci również autorytet, bezpieczeństwo i realną suwerenność.

Zajmują się handlem narkotykami, przemytem, haraczami, kradzieżami i pobiciami, ale też mają na koncie akty sabotażu i dywersji. Już ponad 3,5 proc. wszystkich przestępstw w Polsce popełniają obcokrajowcy, głównie ze Wschodu. Ta liczba rośnie.