19/01/2026
Pewne i ważne stanowisko Sądu Najwyższego w sprawach spadkowych ⚖️
Sąd Najwyższy w postanowieniu z 31 lipca 2025 r. (I CSK 1992/24) po raz kolejny jednoznacznie wskazał, jak należy rozumieć skuteczne wydziedziczenie.
🔹 Nie wystarczy powtórzyć treści ustawy w testamencie.
Spadkodawca może posłużyć się sformułowaniami ustawowymi, ale musi konkretnie opisać zachowania spadkobiercy, które wypełniają przesłanki wydziedziczenia. Tylko wtedy możliwa jest rzeczywista ocena, czy wydziedziczenie było uzasadnione.
🔹 Wydziedziczenie to najsurowsza sankcja w prawie spadkowym.
Dlatego – jak podkreślił Sąd Najwyższy – może być skuteczne wyłącznie wtedy, gdy wyłączną winę za zerwanie kontaktów i ustanie więzi rodzinnych ponosi spadkobierca. Jeżeli do rozpadu relacji przyczynił się sam spadkodawca, wydziedziczenie nie może odnieść skutku prawnego.
🔹 Ochrona uprawnionych do zachowku ma realny charakter.
Orzeczenie potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą, zgodnie z którą sądy nie mogą akceptować wydziedziczenia opartego na ogólnikach ani na próbie przerzucenia odpowiedzialności za zerwanie więzi rodzinnych na osobę wydziedziczoną.
To rozstrzygnięcie ma istotne znaczenie zarówno dla osób sporządzających testamenty, jak i dla tych, którzy dochodzą swoich praw w sprawach o zachowek.
____________________________
Postanowienie Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 31 lipca 2025 r., sygnatura akt I CSK 1992/24
