Adwokat Radosław Kalinka Kancelaria Adwokacka

26/02/2022

🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦Nie potrafię wyobrazić sobie jakie cierpienie, ból i obawa towarzyszą obywatelom Ukrainy, którzy zmuszeni zostali do opuszczenia swoich domów i swojej ojczyzny... Osoby te często udają się w nieznane, aby chronić to co dla nich najważniejsze. W związku z tym podjąłem decyzję, że będę - jak to tylko możliwe - udzielał tym osobom nieodpłatnej pomocy prawnej, która może ułatwić Im przetrwanie tych trudnych chwil. Pamiętajmy, że misją adwokatów jest niesienie pomocy osobom jej potrzebującym.🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦

28/10/2020

02/07/2020

Ważna informacja dla mikroprzedsiębiorców, którzy otrzymali pożyczkę ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

Zmiana przepisów dokonana "Tarczą antykryzysową 4.0" powoduje, że mikroprzedsiębiorcy, którzy otrzymali pożyczkę do 5000 zł ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, nie mają już obowiązku składania wniosku o umorzenie otrzymanej pożyczki.

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości co do braku obowiązku składania wniosków o umorzenie w/w pożyczek, przedstawiam poniżej w jaki sposób zostały zmienione dotychczasowe przepisy.

„Tarcza antykryzysowa 4.0”, czyli ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. 2020, poz. 1086) wprowadziła następujące zmiany w zakresie umorzenia pożyczek ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy.

Zgodnie z jej art. 77 w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374, 567, 568, 695 i 875) wprowadza się następujące zmiany:

39) w art. 15zzd:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Wniosek o pożyczkę mikroprzedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na swoją siedzibę, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy.”,

b) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Pożyczka wraz z odsetkami podlega umorzeniu, pod warunkiem, że mikroprzedsiębiorca będzie prowadził działalność gospodarczą przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia pożyczki.”,

c)uchyla się ust. 8,

Zatem przepis art. 15zzd po zmianie dokonanej „Tarczą antykryzysową 4.0” otrzymał brzmienie:

Art. 15zzd

1. W celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który prowadził działalność gospodarczą przed dniem 1 kwietnia 2020 r.

2. Wniosek o pożyczkę mikroprzedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na swoją siedzibę, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy.

3. Pożyczka może być udzielona do wysokości 5 000 zł.

4. Oprocentowanie pożyczki jest stałe i wynosi w skali roku 0,05 stopy redyskonta weksli przyjmowanych przez Narodowy Bank Polski.

5. Okres spłaty pożyczki nie może być dłuższy niż 12 miesięcy, z karencją w spłacie kapitału wraz z odsetkami przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia pożyczki.

6. Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć okres spłaty pożyczki, o którym mowa w ust. 5, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

7. Pożyczka wraz z odsetkami podlega umorzeniu, pod warunkiem, że mikroprzedsiębiorca będzie prowadził działalność gospodarczą przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia pożyczki.

8. (uchylony).

9. Starosta dochodzi roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek.

10. Przychód z tytułu umorzenia pożyczki na zasadach, określonych w ust. 7, nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych.

11. Środki pochodzące z pożyczki nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej. Środki te, w razie ich przekazania na rachunek płatniczy, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

Istotne znaczenie ma przepis art. 97 w/w ustawy (treść poniżej), który określa zasady stosowania nowej regulacji w zakresie pożyczek ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy.

Art. 97.

1. Do pożyczek, o których mowa w art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, udzielonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2. Wnioski o udzielenie pożyczki, o których mowa w art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, złożone przez mikroprzedsiębiorców przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nierozpatrzone do tego dnia, podlegają rozpatrzeniu bez konieczności dokonywania w nich zmian w zakresie określonym w art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Umowy o udzielenie pożyczki, o których mowa w art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, podpisaneprzez mikroprzedsiębiorców razem z wnioskiem o przyznanie pożyczki przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, ulegają zmianie z mocy prawaw zakresie określonym w art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3. Umowy o udzielenie pożyczki, o których mowa w art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, ulegają zmianie z mocy prawa w zakresie określonym w art. 15zzd ustawy zmienianej w art. 77, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

4. Powiatowy urząd pracy niezwłocznie informuje mikroprzedsiębiorców o zmianach, o których mowa w ust. 2 i 3, przez ogłoszenie na tablicy informacyjnej w siedzibie urzędu pracy oraz w postaci elektronicznej z wykorzystaniem strony internetowej urzędu.

Zgodnie z przepisem art. 103 w/w ustawy, przepis dotyczący umorzenia pożyczek, wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Ogłoszenie w Dzienniku Ustaw „Tarczy antykryzysowej 4.0”, czyli ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. 2020, poz. 1086) nastąpiło w dniu 23 czerwca 2020 r., zatem ustawa ta weszła w życie 24 czerwca 2020 r.

08/04/2020

Krótkie streszczenie przepisów o przemieszczaniu się w czasie epidemii.

Słowa kluczowe: Minister Zdrowia, Rada Ministrów, nakaz określonego sposobu przemieszczania się, zakaz przemieszczania się.

Ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374), zmieniono m.in. przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019, poz. 1239 i 1495 oraz z 2020, poz. 284 i 322), w ten sposób, że dodano m.in. art. 46a i art. 46b, z których wynika, że w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego oraz rodzaj stosowanych rozwiązań - w tym m.in. nakaz określonego sposobu przemieszczania się.

Rozporządzenie z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. 2020, poz. 491), wprowadzające w Rozdziale 2 ograniczenia określonego sposobu przemieszczania się, zostało wydane przez Ministra Zdrowia.

Wprowadzone w/w Rozporządzeniem ograniczenia określonego sposobu przemieszczania się zostały następnie zmienione Rozporządzeniem z dnia 24 marca 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. 2020, poz. 522), również wydanym przez Ministra Zdrowia.

Dopiero Rozporządzenie z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2020, poz. 566) zostało wydane przez Radę Ministrów.

W § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. wskazano, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 11 kwietnia 2020 r. zakazuje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przemieszczania się osób przebywających na tym obszarze, z wyjątkiem przemieszczania się danej osoby w celu:
1) wykonywania czynności zawodowych lub zadań służbowych, lub pozarolniczej działalności gospodarczej, lub prowadzenia działalności rolniczej lub prac w gospodarstwie rolnym, oraz zakupu towarów i usług z tym związanych;
2) zaspokajania niezbędnych potrzeb związanych z bieżącymi sprawami życia codziennego, w tym uzyskania opieki zdrowotnej lub psychologicznej, tej osoby, osoby jej najbliższej w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), a jeżeli osoba przemieszczająca się pozostaje we wspólnym pożyciu z inną osobą - także osoby najbliższej osobie pozostającej we wspólnym pożyciu, oraz zakupu towarów i usług z tym związanych;
3) wykonywania ochotniczo i bez wynagrodzenia świadczeń na rzecz przeciwdziałania skutkom COVID-19, w tym w ramach wolontariatu;
4) sprawowania lub uczestniczenia w sprawowaniu kultu religijnego, w tym czynności lub obrzędów religijnych;
5) wykonywania czynności związanych z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r. poz. 67 i 148) i ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r. poz. 1967 oraz z 2020 r. poz. 148 i 285) oraz zakupu towarów i usług z nimi związanych.

Natomiast w rozdziale 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. zatytułowanym „Nakaz określonego sposobu przemieszczania się” został umieszczony § 18, zgodnie z którym m.in. gdy przemieszczanie się następuje pieszo - jednocześnie mogą się poruszać osoby w odległości nie mniejszej niż 2 m od siebie, chyba że zachowanie tej odległości nie jest możliwe ze względu na opiekę nad dzieckiem do ukończenia 13. roku życia, albo osobą z orzeczeniem o niepełnosprawności lub osobą z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, lub osobą, która ze względu na stan zdrowia nie może poruszać się samodzielnie.

Ponadto w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 11 kwietnia 2020 r. przemieszczanie się osoby do ukończenia 18. roku życia jest możliwe wyłącznie pod opieką osoby sprawującej władzę rodzicielską, opiekuna prawnego albo innej osoby dorosłej.

Jak stanowi art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Przypomnieć należy o tym, że zgodnie z treścią ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia m.in. nakaz określonego sposobu przemieszczania się.

Nakaz określonego sposobu przemieszczania się ≠ zakaz przemieszczania się.

24/12/2019

Zdrowych i wesołych Świąt Bożego Narodzenia i wszelkiej pomyślności w Nowym Roku!

12/12/2019

22/09/2019

Marzenia o własnym kącie 🏠🔑 łączą się, niestety, z załatwieniem szeregu różnych formalności.
W przypadku tych drugich z pomocą przyjdzie nam adwokat, który pomoże w pomyślnym uporaniu się z nimi 📚 i... radosnym dopełnieniu naszego szczęścia. ☺️

21/08/2019

Bardzo ważna informacja dla stron postępowania cywilnego, które zostało zawieszone na zgodny wniosek stron.

Podjęcie postępowania, które zostało zawieszone na zgodny wniosek stron. Skutki nowelizacji k.p.c., która weszła w życie w dniu 21 sierpnia 2019 r.

W dniu dzisiejszym nastąpiła bardzo istotna zmiana przepisów k.p.c. w tym dotyczących terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, które zostało zawieszone na zgodny wniosek stron.

Niniejszy artykuł ogranicza się jedynie do spraw zawieszonych na zgodny wniosek stron.

Zgodnie z art. 178 k.p.c. sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Jeżeli strony we wniosku o zawieszenie nie wskazały innego terminu, to sąd w takim przypadku postanowi podjąć zawieszone postępowanie na wniosek, którejkolwiek ze stron nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia (art. 181 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Przed nowelizacją k.p.c., która weszła w życie w dniu 21 sierpnia 2019 r. art. 182 § 1 k.p.c. przewidywał, że w przypadku zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd umarzał postępowanie, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu ROKU od daty postanowienia o zawieszeniu. Natomiast od dnia 21 sierpnia 2019 r. znowelizowany przepis stanowi, że sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu SZEŚCIU MIESIĘCY od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania.

Przepis art. 182 k.p.c. został zmieniony przez art. 1 pkt 55 Ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 17 pkt 1 tej ustawy przepis art. 1 pkt 55 wszedł w życie w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 21 sierpnia 2019 r.

Co w sprawach, które zostały wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie w/w ustawy nowelizującej?

Zgodnie z art. 9 ust. 5 pkt 2 Ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, które pozostawały zawieszone w dniu jej wejścia w życie, sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu 6 MIESIĘCY od dnia wejścia w życie tej ustawy. Przy czym, jeżeli umorzenie postępowania na podstawie art. 182 § 1 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji byłoby dopuszczalne wcześniej, to stosuje się przepisy dotychczasowe.

Streszczając, jeżeli postępowanie zostanie zawieszone na zgodny wniosek stron od dnia 21 sierpnia 2019 r., to zostanie ono podjęte na wniosek którejkolwiek ze stron zgłoszony przed upływem 6 miesięcy od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jeżeli postępowanie zostało zawieszone na zgodny wniosek stron przed dniem 21 sierpnia 2019 r. to może ono zostać podjęte na wniosek którejkolwiek ze stron zgłoszony przed upływem 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, chyba że umorzenie postępowania na podstawie art. 182 § 1 k.p.c. sprzed nowelizacji byłoby dopuszczalne wcześniej, to wtedy stosuje się przepisy dotychczasowe.

03/07/2019

Hmmm... ciekawe orzeczenie.

Niewierny i nieuczciwy mąż może stracić nieruchomość przekazaną mu przez żonę w darowiźnie – uznał Sąd Najwyższy.

24/05/2019

W dniu 23.05.2019 r. na Wydziale Prawa i Administracji mojej Alma Mater odbyła się bardzo ciekawa konferencja, w której miałem przyjemność wziąć udział - III Śląskie Forum Karnoprocesowe "Ofensywa legislacyjna w karnistyce. Quo vadis legum latore?"

15/01/2019

Rozwód – wina i obowiązek alimentacyjny byłych małżonków.

Chciałbym poruszyć temat rozwodu a dokładniej ustalenia winy rozkładu pożycia małżeńskiego i skutków ustalenia tej winy (bądź jej braku) w zakresie obowiązku alimentacyjnego byłych małżonków.

Jak większość osób zapewne wie, sąd orzekając rozwód orzeka także, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Oczywiście na zgodny wniosek małżonków sąd nie orzeka o winie. W takiej sytuacji występują skutki takie jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy.

Sprawa mogłaby się zdawać błaha i wiele z osób, które muszą zmierzyć się ze sprawą rozwodową może zadawać sobie pytanie: „co mi po tym, że sąd orzeknie, iż winę za rozkład pożycia ponosi druga strona?”

Otóż może to mieć bardzo istotne znaczenie w kwestii ewentualnego obowiązku alimentacyjnego byłych małżonków.

Należy mieć bowiem świadomość, że małżonek, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia (czyli w sytuacji gdy sąd: 1. uznał obu małżonków winnymi rozkładu pożycia, 2. żadnego z nich nie uznał winnym, 3. zaniechał orzekania o winie na zgodny wniosek) znalazł się w niedostatku może żądać alimentów od drugiego małżonka rozwiedzionego.

W sytuacji natomiast gdy jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, to sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest do alimentów nawet gdyby ten małżonek nie znajdował się w niedostatku. Co ważne, istotne pogorszenie sytuacji materialnej niewinnego małżonka może nastąpić wiele lat po rozwodzie.

Wspomniany obowiązek alimentacyjny w każdym przypadku wygasa w razie zawarcia nowego małżeństwa przez małżonka uprawnionego do alimentów.
Natomiast jeżeli zobowiązanym do alimentów jest małżonek, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia (brak winy obu małżonków lub zaniechanie o orzeczeniu winy), obowiązek ten wygasa także z upływem 5 lat od orzeczenia rozwodu. Aczkolwiek, ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego małżonka może przedłużyć ten termin.

W sytuacji gdy małżonek został uznany za winnego (wyłącznie winny albo winni byli oboje małżonkowie) rozkładu pożycia, ewentualny jego obowiązek alimentacyjny wygasa tylko w razie zawarcia nowego małżeństwa przez byłego małżonka.

Teraz wypada pokrótce wyjaśnić czym jest wspomniany „niedostatek” a czym jest „istotne pogorszenie sytuacji materialnej”.

Przyjmuje się, że pojęcie niedostatku oznacza brak jakichkolwiek środków utrzymania lub sytuację, w której uzyskane środki nie wystarczają na pełne zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb.

Natomiast ustalając czy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej byłego małżonka niewinnego, koniecznym jest porównanie każdorazowej sytuacji materialnej małżonka niewinnego z tym położeniem, jakie istniałoby, gdyby rozwód nie został w ogóle orzeczony i gdyby małżonkowie kontynuowali pożycie. Sąd powinien również brać pod uwagę tę sytuację materialną, jaką małżonek niewinny w czasie trwania małżeństwa powinien był mieć zgodnie z przepisami art. 23* i 27 k.r.o.**, a nie tę, jaką faktycznie miał w następstwie nieprawidłowego i niewłaściwego postępowania współmałżonka, który np. ograniczał swoje realne możliwości zarobkowe albo skąpił środków na zaspokojenie potrzeb rodziny.

*Art. 23 k.r.o. Małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli.

**Art. 27 k.r.o. Oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jak widać kwestia ustalenia winy w rozkładzie pożycia małżeńskiego lub jej braku może mieć istotne znaczenie, choć niewiele osób rozwodzących się zdaje sobie z tego sprawę.