Natalia Sołtowska Kancelaria Adwokacka

Natalia Sołtowska Kancelaria Adwokacka Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Natalia Sołtowska Kancelaria Adwokacka, Prawnik i firma prawnicza, Ulica Karłowicza 13/1, Katowice.

Miło mi poinformować, że dołączyłam do grona doradców ds. bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych. Kolejne cenne...
29/10/2021

Miło mi poinformować, że dołączyłam do grona doradców ds. bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych. Kolejne cenne doświadczenie.

02/09/2021

Wynajmujący płaci podatek od opłat eksploatacyjnych, np. za media, jeśli z umowy wynika, że to on je ponosi, a potem otrzymuje zwrot od lokatora.

19/04/2021

Zatrzymywanie prawa jazdy za prędkość niezgodne z Konstytucją RP?

Pierwszy Prezes SN złożyła wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności przepisów ustawy o kierujących pojazdami z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej.
Pytanie dotyczy regulacji dotyczącej wydawania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Obecne brzmienie przepisów zakłada automatyzm odebrania uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie samej tylko informacji policji. Co istotne, starosta nie jest uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, a decyzja starosty ma rygor natychmiastowej wykonalności. W komunikacie na stronie SN wskazano, że wniosek jest reakcją na uwagi obywateli. We wniosku Pierwszy Prezes SN podnosi: brak podstawowych gwarancji proceduralnych dla osób, którym zatrzymano prawo jazdy na podstawie wyżej wymienionych przepisów. Podniesiono, że zarówno organy administracyjne rozpatrujące wnioski policji o zatrzymanie prawa jazdy na tej podstawie oraz w toku postępowania odwoławczego jak i sądy administracyjne zajmują jednoznaczne stanowisko, że wyłącznym dowodem przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym lub przekroczenia dopuszczalnej liczby przewożonych osób, jest informacja organu kontroli ruchu drogowego o tym fakcie. Nadanie kompetencji do arbitralnego decydowania o zatrzymaniu prawa jazdy organowi kontroli ruchu drogowego, głównie policji, bez możliwości weryfikacji okoliczności ją uzasadniających przez organ administracyjny i sądowy, nie jest do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP).

19/04/2021

Zatrzymywanie prawa jazdy za prędkość niezgodne z Konstytucją RP?
Pierwszy Prezes SN złożyła wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności przepisów ustawy o kierujących pojazdami, z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej.
Pytanie dotyczy regulacji dotyczącej wydawania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Obecne brzmienie przepisów zakłada automatyzm odebrania uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie samej tylko informacji policji. Co istotne, starosta nie jest uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, a decyzja starosty ma rygor natychmiastowej wykonalności. W komunikacie na stronie SN wskazano, że wniosek jest reakcją na uwagi obywateli. We wniosku Pierwszy Prezes SN podnosi: brak podstawowych gwarancji proceduralnych dla osób, którym zatrzymano prawo jazdy na podstawie wyżej wymienionych przepisów. Podniesiono, że zarówno organy administracyjne rozpatrujące wnioski policji o zatrzymanie prawa jazdy na tej podstawie oraz w toku postępowania odwoławczego jak i sądy administracyjne zajmują jednoznaczne stanowisko, że wyłącznym dowodem przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym lub przekroczenia dopuszczalnej liczby przewożonych osób, jest informacja organu kontroli ruchu drogowego o tym fakcie. Nadanie kompetencji do arbitralnego decydowania o zatrzymaniu prawa jazdy organowi kontroli ruchu drogowego, głównie policji, bez możliwości weryfikacji okoliczności ją uzasadniających przez organ administracyjny i sądowy, nie jest do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP).

Miło gdy ktoś docenia naszą pracę
27/08/2020

Miło gdy ktoś docenia naszą pracę

11/08/2020

W jaki sposób zarejestrować w BDO podmioty zagraniczne, które transportują odpady?

Przedsiębiorca zagraniczny przed rozpoczęciem działalności w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy o odpadach (w tym również transportujący odpady), jest obowiązany złożyć wniosek i uzyskać wpis do rejestru BDO.

Przedsiębiorca zagraniczny, który ustanowił oddział na terytorium RDP składa wniosek o wpis za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania do marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę oddziału poprzez złożenie wniosku w formie elektronicznej po zalogowaniu do BDO.

Przedsiębiorca zagraniczny, który nie ustanowił oddziału na terytorium RP, składa wniosek o wpis do rejestru BDO do Marszałka Województwa Mazowieckiego w formie pisemnej, wydrukowany i opatrzony podpisem tego przedsiębiorcy lub osoby go reprezentującej. Dalsze czynności w BDO będą wymagały zalogowania się do systemu profilem zaufanym lub przez bank. W obu przypadkach przedsiębiorca zagraniczny lub osoba go reprezentująca musi identyfikować się numerem PESEL.

Informujemy że nasza kancelaria dołączyła do akcji .Akcja ma na celu informowanie mikro, małych i średnich przedsiębio...
09/04/2020

Informujemy że nasza kancelaria dołączyła do akcji .

Akcja ma na celu informowanie mikro, małych i średnich przedsiębiorców o przysługujących im instrumentach wsparcia w zakresie należności publicznoprawnych.

Zainteresowanych przedsiębiorców prosimy o kontakt mailowy: [email protected] lub telefoniczny pod nr tel. 666059548.

Organizatorem akcji: jest Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców.

18/07/2019

Jak przenieść sprawę do innego sądu w przypadku właściwości wyłącznej?

Co do zasady właściwym miejscowo do prowadzenia sprawy jest sąd, w okręgu którego pozwany ma miejsce zamieszkania. W pewnych przypadkach kodeks postępowania cywilnego przewiduje jednak, że sprawa może się toczyć tylko przed określonym sądem (właściwość wyłączna). Ustawa przewiduje m. in., że powództwo o własność lub o inne prawa rzeczowe na nieruchomości, jak również powództwo o posiadanie nieruchomości można wytoczyć wyłącznie przed sąd miejsca jej położenia. Z kolei powództwo z tytułu dziedziczenia, zachowku, jak również z tytułu zapisu, polecenia oraz innych rozrządzeń testamentowych wytacza się wyłącznie przed sąd ostatniego miejsca zwykłego pobytu spadkodawcy. Może się więc zdarzyć, że staniemy się uczestnikiem w sprawie spadkowej wszczętej przed sądem mającym siedzibę z dala od naszego miejsca zamieszkania. Czy zawsze musi się to wiązać z koniecznością dalekich wyjazdów na rozprawy?
Art. 508 § 2 kpc wskazuje, że w wypadku gdy sąd właściwy nie może z powodu przeszkody rozpoznać sprawy lub podjąć innej czynności albo gdy wymagają tego względy celowości, sąd nad nim przełożony wyznaczy na posiedzeniu niejawnym inny sąd do rozpoznania sprawy w całości lub w części. Natomiast zgodnie z § 3 art. 508 kpc, wyznaczenie następuje z urzędu albo na przedstawienie sądu właściwego, albo też na wniosek właściwego organu lub osoby zainteresowanej, po wysłuchaniu w razie potrzeby innych osób zainteresowanych.
Względy celowości, o których mowa w art. 508 § 2 kpc to takie okoliczności, które uzasadniają wniosek, że przekazanie sprawy innemu sądowi będzie korzystne dla wszystkich (lub większości) uczestników. Przekazanie sprawy do innego sądu może więc być uzasadnione, gdy większość uczestników mieszka z dala od siedziby sądu właściwego.
Należy pamiętać, że w razie braku podstaw do przekazania sprawy innemu sądowi można zawnioskować o przesłuchanie w drodze pomocy prawnej przed sądem rejonowym właściwym dla naszego miejsca zamieszkania.

12/06/2019

NSA przyznał rację przewoźnikowi reprezentowanemu przez naszą Kancelarię w sprawie przekroczenia nacisku na oś

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019r. w sprawie II GSK 334/17 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną wniesioną w imieniu przewoźnika przez naszą Kancelarię.
NSA uchylił wyrok Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz wydane w sprawie decyzje administracyjne jednocześnie umarzając postępowanie administracyjne.
W toku postępowania administracyjnego na przewoźnika została nałożona kara w wysokości 5000 zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi pojazdu. Podczas kontroli stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi wynosił 10,7 t. Natomiast droga na odcinku, na którym został zatrzymany pojazd do kontroli, została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.
NSA przychylił się do argumentacji naszej Kancelarii, uznając że Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53.
Polska wchodząc do Unii Europejskiej implementowała dyrektywę Rady 96/53/WE i zobowiązała się dostosować nośność dróg do nacisku 11,5 tony. W praktyce jednak drogi w większości nadal są niedostosowane do europejskich norm. Ustawa o drogach publicznych w art. 41 ust. 1 wprawdzie dopuszcza ruch pojazdów o maksymalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony. Jednak już w ust. 2 i 3. tego samego artykułu, ogranicza dopuszczalne naciski do 8 i 10 ton w zależności od kategorii drogi.
Warto wskazać, że wyrokiem z dnia 21 marca br. Europejski Trybunał Sprawiedliwości również orzekł, że Polska uchybiła dyrektywie unijnej w sprawie dostosowania sieci dróg do wymogów unijnych, tj. nie zmieniając nośności dróg do 11,5 t.

29/05/2019

Kara umowna a VAT

W najnowszej interpretacji nr 0115-KDIT1-2.4012.176.2019.1.AJ z 20 maja b.r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym kara umowna nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Uznaje się, że zakresem VAT objęte są te czynności, które zostały wykonane przez podatnika VAT w ramach umowy zobowiązaniowej, przy czym związek między otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność nastąpiła w zamian za to świadczenie. Natomiast kary umowne nie stanowią zapłaty za usługę, lecz pełnią funkcję odszkodowawczą. Kara umowna ma charakter czynności jednostronnej i nie wiąże się z otrzymaniem jakiegokolwiek świadczenia.

Stanowisko takie zgodne jest również z orzecznictwem ETS. W sprawie o sygn. C-16/93 między R.J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), ETS stwierdził, że: "(...) świadczenie usług realizowane jest za wynagrodzeniem w rozumieniu art. 2 (1) Szóstej Dyrektywy i stąd podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy."

W konsekwencji nałożenie kary pieniężnej nie może być dokumentowane ani paragonem fiskalnym, ani fakturą. Pobierane kwoty mogą natomiast być dokumentowane na podstawie innych dokumentów księgowych, np. w postaci not księgowych.

21/05/2019

Darowizna w gotówce?- zapłacisz podatek

W dniu 17.05.2019r. Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej wydał interpretację indywidualną, zgodnie z którą darowizna w gotówce od bliskich pozbawia zwolnienia z podatku.
Dyrektor KIS wskazał, że z treści przepisu art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn wynika, że w przypadku gdy przedmiotem darowizny są środki pieniężne, dla skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania konieczne jest spełnienie trzech warunków:
- otrzymanie darowizny przez jedną z osób wymienionych w tym przepisie;
- złożenie zgłoszenia o nabyciu własności środków pieniężnych (poza sytuacją przewidzianą w zacytowanym art. 4a ust. 4 ustawy);
- udokumentowanie ich otrzymania dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca otrzymał środki pieniężne w gotówce, a następnie będąc już właścicielem środków – dokonał ich wpłaty na rachunek bankowy. Taki sposób działania, zgodnie z powołaną interpretacją, nie wyczerpuje norm omawianego przepisu.
Numer interpretacji: 0111-KDIB2-2.4015.50.2019.3.MZ

Adres

Ulica Karłowicza 13/1
Katowice
40-145

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Natalia Sołtowska Kancelaria Adwokacka umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kategoria