Kancelaria Prawna Meritum

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: firmę

Kancelaria Prawna Meritum Kancelaria Meritum: od 17 lat pomagamy tam, gdzie inni widzą przeszkody. Setki pozytywnych opinii to dowód naszej skuteczności.

Sprawdź dlaczego klienci nas polecają! Zapraszamy do centrum Łodzi oraz Katowic🏙️ Kancelaria Prawna Meritum Łódź prowadzi sprawy z zakresu odszkodowań „od początku do końca”- tzn. od zgłoszenia szkody, przez postępowanie likwidacyjne po postępowanie przed Sądami (Karnymi i Cywilnymi) – nie pobierając od poszkodowanych żadnej opłaty wstępnej za w/w czynności. Cała kadra Kancelarii Meritum to prawnicy - co zwiększa Państwa szanse na uzyskanie jak Najwyższego Odszkodowania. Kancelaria Prawna Meritum oferuje Państwu także profesjonalne porady prawne bezpośrednio w kancelarii, jak również porady prawne online w przystępnych cenach, w zakresie prawa rodzinnego, spadkowego, prawa pracy, ZUS, prawa cywilnego, prawa karnego. Kontakt:

http://meritumodszkodowania.pl/
[email protected]

http://poradyprawne-kancelaria.pl/
[email protected]

Taka sytuacja pojawia się najczęściej przy remontach, pracach wykończeniowych, wykonaniu mebli na wymiar czy innych usłu...
20/09/2026

Taka sytuacja pojawia się najczęściej przy remontach, pracach wykończeniowych, wykonaniu mebli na wymiar czy innych usługach, za które część wynagrodzenia została zapłacona jeszcze przed rozpoczęciem prac.

Sposób działania zależy przede wszystkim od treści umowy i tego, na jakim etapie znajduje się jej wykonanie. Trzeba ustalić, jaki termin został uzgodniony, czy wykonawca rozpoczął prace, jaka kwota została wpłacona oraz czy strony określiły ją jako zaliczkę czy zadatek. To rozróżnienie ma znaczenie dla późniejszego rozliczenia.

W przypadku zaliczki wpłacona kwota stanowi co do zasady część wynagrodzenia. Jeżeli dojdzie do skutecznego odstąpienia od umowy, strony powinny zwrócić sobie otrzymane świadczenia. Zadatek podlega natomiast regulacji art. 394 k.c. i w określonych przypadkach pozwala stronie, która go wpłaciła, żądać od kontrahenta sumy dwukrotnie wyższej.

Jeżeli wykonawca pozostaje w zwłoce, art. 491 k.c. pozwala wyznaczyć mu dodatkowy termin do wykonania umowy, z zastrzeżeniem odstąpienia po jego bezskutecznym upływie. Przy umowie o dzieło zamawiający ma także szczególne uprawnienie wynikające z art. 635 k.c. – gdy opóźnienie jest już na tyle duże, że ukończenie dzieła w terminie stało się nieprawdopodobne, odstąpienie może nastąpić jeszcze przed nadejściem pierwotnie uzgodnionego terminu.

Po skutecznym odstąpieniu od umowy można dochodzić zwrotu zaliczki, a w odpowiednich okolicznościach także naprawienia szkody wynikającej z niewykonania zobowiązania. Podstawę takiego roszczenia może stanowić m.in. art. 471 k.c. Szkoda może obejmować np. dodatkowe koszty, które trzeba ponieść w związku z zatrudnieniem kolejnego wykonawcy.

Duże znaczenie mają dowody: umowa lub zamówienie, potwierdzenie przelewu, korespondencja, ustalenia dotyczące terminu realizacji, zdjęcia wykonanych prac oraz wezwania kierowane do wykonawcy. Jeżeli dobrowolny zwrot pieniędzy nie nastąpi, roszczenia można dochodzić na drodze sądowej, również wraz z odsetkami za opóźnienie.

Czy treść wygenerowana przez AI może być chroniona prawem autorskim?Samo wygenerowanie tekstu, grafiki czy muzyki przy u...
18/09/2026

Czy treść wygenerowana przez AI może być chroniona prawem autorskim?

Samo wygenerowanie tekstu, grafiki czy muzyki przy użyciu AI nie oznacza jeszcze, że powstał utwór w rozumieniu prawa autorskiego.

Zgodnie z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych utworem jest przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Z kolei art. 8 ustawy wiąże prawo autorskie z osobą twórcy. Konstrukcja polskiego prawa autorskiego opiera się więc na ludzkiej działalności twórczej.

Jeżeli rezultat został wygenerowany przez system AI bez rzeczywistego, twórczego wkładu człowieka, co do zasady nie będzie korzystał z ochrony prawnoautorskiej tylko dlatego, że użytkownik wpisał polecenie do generatora. Inaczej może wyglądać sytuacja, gdy AI pełni wyłącznie funkcję narzędzia, a człowiek samodzielnie kształtuje rezultat poprzez dobór elementów, kompozycję, redakcję, przeróbkę czy dalsze opracowanie materiału.

W takim przypadku ochroną mogą zostać objęte te elementy, które są wynikiem własnych decyzji twórczych człowieka. Ustawa chroni również twórczy dobór, układ lub zestawienie materiałów, jeżeli mają one indywidualny charakter.

Osobnym zagadnieniem jest sam prompt. Proste polecenie, np. „stwórz grafikę przedstawiającą zachód słońca”, zazwyczaj nie będzie spełniało przesłanek utworu. Bardziej rozbudowany prompt może natomiast podlegać odrębnej ocenie, jeżeli sam stanowi rezultat twórczej i indywidualnej działalności człowieka.

Trzeba też odróżnić dwie kwestie: ochronę prawnoautorską rezultatu i możliwość jego wykorzystywania. Regulamin konkretnego narzędzia może zezwalać użytkownikowi na komercyjne korzystanie z wygenerowanych treści, ale nie przesądza to jeszcze, że użytkownik stał się ich autorem w rozumieniu prawa autorskiego.

Dodatkowo brak ochrony samego outputu nie wyłącza ryzyka naruszenia cudzych praw. Wygenerowany materiał może zawierać elementy przejęte z istniejących utworów, dlatego przy jego publikacji lub komercyjnym wykorzystaniu nadal trzeba brać pod uwagę prawa osób trzecich.

Kradzież a przywłaszczenie – gdzie przebiega różnica?Na pierwszy rzut oka oba czyny mogą prowadzić do tego samego skutku...
11/09/2026

Kradzież a przywłaszczenie – gdzie przebiega różnica?

Na pierwszy rzut oka oba czyny mogą prowadzić do tego samego skutku – właściciel traci możliwość korzystania ze swojej rzeczy, a sprawca zaczyna traktować ją jak własną. Z punktu widzenia prawa karnego różnica jest jednak zasadnicza i dotyczy przede wszystkim tego, w jaki sposób rzecz znalazła się we władaniu sprawcy.

Kradzież z art. 278 § 1 k.k. wymaga zaboru cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Sprawca przejmuje więc rzecz znajdującą się dotychczas we władaniu innej osoby, bez jej zgody, i obejmuje ją własnym władaniem. Typowym przykładem będzie zabranie cudzego telefonu, portfela czy pieniędzy.

Przy przywłaszczeniu z art. 284 k.k. nie dochodzi natomiast do wcześniejszego zaboru. Rzecz znajduje się już we władaniu sprawcy, a odpowiedzialność pojawia się wtedy, gdy zaczyna on postępować z nią jak właściciel – np. odmawia jej zwrotu, sprzedaje ją, ukrywa albo przeznacza wyłącznie na własne potrzeby. Kodeks karny odrębnie traktuje przywłaszczenie rzeczy powierzonej, za które przewidziano surowszą odpowiedzialność. Chodzi np. o rzecz oddaną komuś do używania, przechowania albo w innym określonym celu, która następnie zostaje bezprawnie zatrzymana lub rozporządzona.

Przywłaszczenie może dotyczyć również rzeczy znalezionej. Samo znalezienie przedmiotu nie powoduje nabycia jego własności, a świadome zatrzymanie go dla siebie może prowadzić do odpowiedzialności z art. 284 § 3 k.k.

W przypadku zwykłej kradzieży lub przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej znaczenie ma także jej wartość. Jeżeli nie przekracza ona 800 zł, czyn co do zasady kwalifikowany jest jako wykroczenie z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń. Powyżej tego progu odpowiedzialność opiera się już na przepisach Kodeksu karnego, z uwzględnieniem okoliczności konkretnego zdarzenia.

Dla kwalifikacji czynu trzeba ustalić, czy została wcześniej zabrana z władania innej osoby, czy sprawca posiadał ją już wcześniej i dopiero później zaczął traktować jak własną.

Długi spadkowe – co właściwie przechodzi na spadkobiercę?Spadek obejmuje nie tylko majątek pozostawiony przez zmarłego, ...
06/09/2026

Długi spadkowe – co właściwie przechodzi na spadkobiercę?

Spadek obejmuje nie tylko majątek pozostawiony przez zmarłego, lecz także część jego zobowiązań. Z chwilą otwarcia spadku na spadkobierców mogą przejść m.in. obowiązki wynikające z umów, niespłaconych pożyczek i kredytów, zaległości związanych z nieruchomościami czy inne zobowiązania majątkowe, które nie wygasły wraz ze śmiercią spadkodawcy.

Sytuacja spadkobiercy zależy przede wszystkim od sposobu przyjęcia spadku. Może on przyjąć spadek wprost, przyjąć go z dobrodziejstwem inwentarza albo odrzucić. Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o tytule swojego powołania, nie złoży żadnego oświadczenia, spadek zostaje przyjęty z dobrodziejstwem inwentarza.

Przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza ogranicza odpowiedzialność za długi spadkowe do wartości stanu czynnego spadku. Granicę tej odpowiedzialności ustala się na podstawie wykazu albo spisu inwentarza. Rozwiązanie to ma chronić spadkobiercę przed koniecznością pokrywania zobowiązań ponad wartość odziedziczonego majątku, choć wymaga prawidłowego ujawnienia składników spadku i istniejących długów.

Jeżeli spadek przypada kilku osobom, do chwili działu spadku odpowiadają one za długi solidarnie. Po dziale odpowiedzialność rozkłada się pomiędzy spadkobierców stosownie do wielkości ich udziałów.

Odrzucenie spadku również wywołuje dalsze skutki. Osoba, która go odrzuca, jest traktowana tak, jakby nie dożyła otwarcia spadku, dlatego jej miejsce mogą zająć kolejne osoby z kręgu dziedziczenia, w tym dzieci. Z tego względu decyzja o odrzuceniu spadku powinna być podejmowana z uwzględnieniem całego porządku dziedziczenia, a nie wyłącznie własnej sytuacji.

Przed podjęciem decyzji warto więc ustalić nie tylko wartość majątku pozostawionego przez spadkodawcę, lecz także zakres jego zobowiązań. Dopiero zestawienie obu tych elementów pozwala ocenić rzeczywiste skutki przyjęcia albo odrzucenia spadku.

prawo spadkowe • spadek • majątek • dziedziczenie • prawo • porada

Błąd medyczny – kiedy pacjent może dochodzić odszkodowania i zadośćuczynienia?Pojęcie „błędu medycznego” nie oznacza każ...
02/09/2026

Błąd medyczny – kiedy pacjent może dochodzić odszkodowania i zadośćuczynienia?

Pojęcie „błędu medycznego” nie oznacza każdego przypadku, w którym leczenie nie przyniosło oczekiwanego rezultatu albo u pacjenta wystąpiło powikłanie. Odpowiedzialność może powstać wtedy, gdy sposób diagnozowania, leczenia lub organizacji świadczeń odbiegał od aktualnej wiedzy medycznej albo wymaganego standardu staranności, a uchybienie doprowadziło do pogorszenia stanu zdrowia pacjenta.

Nieprawidłowość może wystąpić na różnych etapach leczenia. Może polegać na błędnym rozpoznaniu choroby, zbyt późnym podjęciu leczenia, wyborze niewłaściwej metody terapeutycznej, wadliwym przeprowadzeniu zabiegu czy braku odpowiedniej obserwacji pacjenta. Źródłem odpowiedzialności mogą być również uchybienia organizacyjne po stronie podmiotu leczniczego, jeżeli pozostają w związku z powstałą szkodą.

W sprawie cywilnej konieczne jest ustalenie szkody, podstawy odpowiedzialności oraz związku przyczynowego pomiędzy nieprawidłowym postępowaniem a uszczerbkiem na zdrowiu. Samo wystąpienie znanego powikłania nie przesądza jeszcze o odpowiedzialności. Jeżeli określone następstwo mogło wystąpić pomimo prawidłowego postępowania i mieściło się w ryzyku zaakceptowanej procedury, ocena sprawy będzie inna niż w przypadku skutku wywołanego błędem diagnostycznym lub terapeutycznym.

Jeżeli doszło do uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, art. 444 k.c. pozwala dochodzić odszkodowania obejmującego wynikłe z tego koszty. Roszczenie może dotyczyć m.in. dalszego leczenia, rehabilitacji, leków, opieki osób trzecich czy utraconych dochodów. Przy trwałym zwiększeniu potrzeb, ograniczeniu zdolności do pracy albo zmniejszeniu widoków powodzenia na przyszłość możliwe jest również żądanie renty. Odrębnie art. 445 k.c. przewiduje zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, obejmującą fizyczne i psychiczne następstwa uszczerbku na zdrowiu.

Roszczenia mogą być dochodzone od podmiotu odpowiedzialnego za udzielanie świadczeń, a w odpowiednich przypadkach również od jego ubezpieczyciela. Przed wystąpieniem z roszczeniem konieczna jest zazwyczaj szczegółowa analiza dokumentacji medycznej, ponieważ pozwala ona odtworzyć kolejność badań, decyzji terapeutycznych i podejmowanych czynności oraz ocenić, na którym etapie mogło dojść do uchybienia.

Dyskryminacja w zatrudnieniu – kiedy pracodawca narusza zasadę równego traktowania?Zasada równego traktowania należy do ...
26/08/2026

Dyskryminacja w zatrudnieniu – kiedy pracodawca narusza zasadę równego traktowania?

Zasada równego traktowania należy do podstawowych zasad prawa pracy. Wynika z art. 11² i 11³ Kodeksu pracy, a jej szczegółowe rozwinięcie zawierają art. 18³a–18³e k.p. Ochrona obejmuje cały stosunek pracy: rekrutację, warunki zatrudnienia, wynagrodzenie, awansowanie, dostęp do szkoleń oraz rozwiązanie umowy.

Dyskryminacja zachodzi wtedy, gdy pracownik jest traktowany mniej korzystnie z powodu określonej cechy lub okoliczności chronionej prawem. Kodeks pracy wymienia m.in. płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie i orientację seksualną, a także zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony oraz pracę w pełnym albo niepełnym wymiarze czasu. Katalog przesłanek ma charakter otwarty.

Przepisy wyróżniają dyskryminację bezpośrednią i pośrednią. Pierwsza występuje wtedy, gdy pracownik ze względu na określoną cechę jest traktowany mniej korzystnie niż inna osoba znajdująca się w porównywalnej sytuacji. Dyskryminacja pośrednia może wynikać z pozornie neutralnej zasady, kryterium lub praktyki, które prowadzą do szczególnie niekorzystnej sytuacji określonej grupy pracowników. Za przejawy naruszenia zasady równego traktowania uznaje się także molestowanie oraz molestowanie seksualne.

Dyskryminacja może dotyczyć również wynagrodzenia za pracę. Art. 18³c k.p. przyznaje pracownikom prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości. Przy porównaniu uwzględnia się m.in. kwalifikacje wymagane do wykonywania pracy, odpowiedzialność oraz wysiłek związany z jej świadczeniem. Zróżnicowanie wynagrodzeń może być dopuszczalne, jeżeli pracodawca potrafi wykazać rzeczywiste i obiektywne kryteria uzasadniające różnicę, np. zakres odpowiedzialności, doświadczenie czy wyniki pracy.

Szczególne zasady obowiązują również w postępowaniu sądowym. Pracownik powinien przedstawić okoliczności pozwalające uprawdopodobnić, że doszło do mniej korzystnego traktowania z przyczyny objętej ochroną. Wówczas na pracodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że jego decyzja wynikała z obiektywnych powodów niezwiązanych z kryterium dyskryminacyjnym.

Osoba, wobec której naruszono zasadę równego traktowania, może dochodzić odszkodowania na podstawie art. 18³d k.p. Jego wysokość nie może być niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, a Kodeks pracy nie określa ustawowej górnej granicy tego świadczenia. W zależności od skutków naruszenia mogą pojawić się również inne roszczenia, np. związane z wadliwym rozwiązaniem umowy o pracę lub niewypłaconym wynagrodzeniem.

Prawo chroni także pracownika, który dochodzi swoich praw. Skorzystanie z uprawnień związanych z naruszeniem zasady równego traktowania nie może stanowić podstawy niekorzystnego traktowania ani wywoływać wobec niego negatywnych konsekwencji w zatrudnieniu.

Zniesławienie a zniewaga – czym się różnią?Zniesławienie i zniewaga należą do przestępstw przeciwko czci, jednak każde z...
23/08/2026

Zniesławienie a zniewaga – czym się różnią?

Zniesławienie i zniewaga należą do przestępstw przeciwko czci, jednak każde z nich chroni inny jej aspekt.

Zniesławienie, uregulowane w art. 212 k.k., polega na przypisaniu innej osobie takiego postępowania lub właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej albo narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu, zajmowania stanowiska lub prowadzenia określonej działalności. Odpowiedzialność koncentruje się na treści zarzutu i jego wpływie na społeczną ocenę pokrzywdzonego.

Zniewaga z art. 216 k.k. dotyczy naruszenia godności osobistej. Może przybrać postać wypowiedzi, gestu albo innego zachowania o charakterze obraźliwym. Dla kwalifikacji prawnej istotny jest sposób wyrażenia pogardy lub lekceważenia wobec konkretnej osoby.

Przy zniesławieniu ważna jest także prawdziwość zarzutu. Art. 213 k.k. przewiduje sytuacje, w których podniesienie prawdziwego zarzutu wyłącza przestępność czynu. Zakres tej ochrony zależy jednak od tego, czy zarzut został uczyniony publicznie oraz czy dotyczył osoby pełniącej funkcję publiczną albo służył obronie społecznie uzasadnionego interesu.

Oba czyny mogą zostać popełnione również za pośrednictwem Internetu. Jeżeli wypowiedź zostaje rozpowszechniona za pomocą środka masowego komunikowania, Kodeks karny przewiduje kwalifikowaną postać przestępstwa.

Zniesławienie i zniewaga są co do zasady ścigane z oskarżenia prywatnego, co oznacza, że to pokrzywdzony inicjuje postępowanie przed sądem.

Wypadek autokaru może prowadzić do poważnych obrażeń wielu pasażerów jednocześnie. Każda z poszkodowanych osób ma jednak...
19/08/2026

Wypadek autokaru może prowadzić do poważnych obrażeń wielu pasażerów jednocześnie. Każda z poszkodowanych osób ma jednak własne roszczenia, których zakres ustala się indywidualnie według rodzaju doznanych urazów, przebiegu leczenia, poniesionych kosztów oraz wpływu wypadku na dalsze życie.

Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną ruchem autokaru opiera się co do zasady na zasadzie ryzyka wynikającej z art. 436 w zw. z art. 435 Kodeksu cywilnego. Pasażer nie musi więc każdorazowo wykazywać winy kierowcy. Dla odpowiedzialności podstawowe znaczenie ma powstanie szkody oraz jej związek z ruchem pojazdu, z uwzględnieniem ustawowych przesłanek mogących tę odpowiedzialność wyłączyć.

W przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia poszkodowany może dochodzić odszkodowania obejmującego majątkowe następstwa wypadku. Mogą to być koszty leczenia, rehabilitacji, zakupu leków i sprzętu medycznego, opieki osób trzecich, dojazdów do placówek medycznych, a także utracone zarobki. Jeżeli następstwa urazu powodują trwałe zwiększenie potrzeb, ograniczenie zdolności do pracy albo zmniejszenie widoków powodzenia na przyszłość, możliwe jest również dochodzenie renty.

Odrębnym świadczeniem jest zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Służy ono rekompensacie cierpień fizycznych i psychicznych związanych z wypadkiem. Przy ustalaniu jego wysokości uwzględnia się m.in. charakter obrażeń, czas i uciążliwość leczenia, konieczność rehabilitacji, trwałe następstwa zdrowotne oraz ograniczenia w codziennym, rodzinnym czy zawodowym funkcjonowaniu.

Jeżeli wypadek zakończył się śmiercią pasażera, roszczenia mogą przysługiwać również jego najbliższym. Przepisy przewidują w takich sytuacjach m.in. zadośćuczynienie za krzywdę po stracie osoby bliskiej, rentę oraz odszkodowanie za znaczne pogorszenie sytuacji życiowej.

Roszczenia związane z wypadkiem autokaru mogą być kierowane bezpośrednio do właściwego ubezpieczyciela OC. Ich wysokość nie jest ustalana według jednego schematu – zależy od rzeczywistych konsekwencji, jakie wypadek wywołał u konkretnego poszkodowanego.

wypadek • autokar • wakacje • wycieczka • kancelaria prawna • prawnik • ubezpieczenie • odszkodowanie • zadośćuczynienie

Zalane mieszkanie – kto odpowiada za szkodę? 💧Przy zalaniu mieszkania odpowiedzialność zależy przede wszystkim od tego, ...
16/08/2026

Zalane mieszkanie – kto odpowiada za szkodę? 💧

Przy zalaniu mieszkania odpowiedzialność zależy przede wszystkim od tego, gdzie powstała awaria i kto odpowiadał za jej usunięcie lub prawidłowe utrzymanie instalacji. Odpowiedzialnym może być właściciel innego lokalu, jego najemca, wspólnota mieszkaniowa albo inny podmiot zarządzający budynkiem.

W przypadku zalania lokalu położonego niżej z mieszkania znajdującego się nad nim właściciel górnego lokalu nie odpowiada automatycznie. Sąd Najwyższy w uchwale z 19 lutego 2013 r., III CZP 63/12, wskazał, że art. 433 k.c. nie ma zastosowania do takich zdarzeń. Odpowiedzialność opiera się więc zasadniczo na zasadzie winy z art. 415 k.c.

Odszkodowanie może obejmować koszty osuszenia i remontu lokalu, naprawy lub wymiany zniszczonego wyposażenia oraz inne normalne następstwa zalania. Poszkodowany może żądać przywrócenia stanu poprzedniego albo odpowiedniej sumy pieniężnej.

Jeżeli osoba odpowiedzialna posiada ubezpieczenie OC obejmujące dane zdarzenie, roszczenie może zostać skierowane bezpośrednio do ubezpieczyciela.

Wyjazd dziecka za granicę a zgoda drugiego rodzica ✈️🌞Wyjazd małoletniego za granicę należy do istotnych spraw dziecka. ...
13/08/2026

Wyjazd dziecka za granicę a zgoda drugiego rodzica ✈️🌞

Wyjazd małoletniego za granicę należy do istotnych spraw dziecka. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, decyzja w tym zakresie powinna zostać podjęta wspólnie. Dotyczy to także sytuacji, w której dziecko na stałe mieszka tylko z jednym z rodziców.

Brak porozumienia nie oznacza, że wyjazd jest definitywnie niemożliwy. Rodzic może zwrócić się do sądu opiekuńczego o rozstrzygnięcie na podstawie art. 97 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Sąd może wydać orzeczenie zastępujące zgodę drugiego rodzica, oceniając przede wszystkim cel i czas wyjazdu oraz sytuację dziecka.

Osobno należy traktować zgodę na wydanie paszportu i zgodę na sam wyjazd. Sam fakt posiadania przez dziecko ważnego dokumentu podróży nie daje jednemu z rodziców prawa do samodzielnego decydowania o każdym wyjeździe zagranicznym.

Samowolne wywiezienie dziecka albo zatrzymanie go za granicą wbrew woli drugiego rodzica może prowadzić do postępowania sądowego, w tym również postępowania na podstawie Konwencji haskiej z 1980 r.

Adres

Ulica Więckowskiego 12 Lok. 7
Łódź
90-722

Godziny otwarcia

Poniedziałek 09:00 - 17:00
Wtorek 09:00 - 17:00
Środa 09:00 - 17:00
Czwartek 09:00 - 17:00
Piątek 09:00 - 15:00

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Kancelaria Prawna Meritum opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Firmę

Wyślij wiadomość do Kancelaria Prawna Meritum:

Udostępnij