Atty. Magda ERFE Mangelen

22/06/2026

Sa gitna ng mga nakababahalang insidenteng naganap sa Tacloban at Cavite, napapanahon na upang muli nating suriin at higit pang paigtingin ang mga hakbang sa pagpapanatili ng seguridad sa ating mga paaralan.

Maaaring isaalang-alang ang pagpapalakas ng seguridad sa mga pasukan, pagtiyak na maayos na gumagana ang mga CCTV camera, pagpapatibay ng mga programa laban sa pambu-bully, pagpapalawak ng guidance at mental health support, at paghikayat sa mga mag-aaral na agad magsumbong ng anumang kahina-hinalang kilos o sitwasyong kanilang napapansin.

Mahalaga rin ang regular na pagsasagawa ng safety drills, mas malapit na koordinasyon sa PNP at lokal na pamahalaan, at patuloy na bukas na komunikasyon sa pagitan ng paaralan at mga magulang upang sama-sama nating mabuo ang isang ligtas, maayos, at mapagkalingang kapaligiran para sa ating mga mag-aaral.

Totoong walang iisang hakbang ang ganap na makapipigil sa lahat ng uri ng karahasan. Ngunit sa pamamagitan ng pagiging mapagmatyag, maagap na pagkilos, at pagtutulungan ng mga magulang, g**o, administrador, mag-aaral, at ng buong komunidad, malaki ang maitutulong natin upang mapanatiling ligtas ang ating mga paaralan—mga lugar na dapat ay pugad ng pagkatuto, paghubog ng pangarap, at pag-asa.

Sapagkat ang tunay na pag-iwas ay nagsisimula sa kamalayan, maagang pakikialam, at taos-pusong pagmamalasakit sa isa’t isa. Ang kaligtasan ng ating mga anak ay pananagutan nating lahat.

— Atty. Magda ERFE Mangelen
Magulang

19/06/2026

🇵🇭 Sa mga sandaling tulad nito, ang sarap ipagmalaki ang pagiging Pilipino. Sa kabila ng mga hamon sa ating pamahalaan, ng mga pagkakataong tila kulang tayo sa pagkakaisa, at ng mga panahong minamaliit tayo ng iba, patuloy tayong bumabangon, lumalaban, at nagpapatunay na kayang-kaya ng Pilipino ang higit pa sa inaasahan.

Mangarap nang malayo—mas malayo pa sa mga limitasyong itinakda ng iba para sa’yo. Dahil ang kinabukasan ay hindi hinuhubog ng pagdududa ng iba, kundi ng tapang mong maniwala sa sarili at magsikap hanggang makamit ang iyong pangarap.

(📸WTA)

14/06/2026

11/06/2026

Laging mahalaga sa akin ang pagdalo sa flag ceremony.

Para sa iba, isa lamang itong nakasanayang gawain tuwing Lunes. Ngunit para sa akin, mas malalim ang kahulugan nito kaysa simpleng pagsunod sa protocol o pagpapakita ng pagmamahal sa bayan.

Ito ay sandali ng pagkakaisa.

Pagkakaisa ng mga kawani ng pamahalaan, g**o, mag-aaral, at mga mamamayang sabay-sabay na tumitindig sa ilalim ng araw, iisang watawat ang pinaparangalan, iisang pambansang awit ang inaawit.

Noong nakaraang Lunes, habang libu-libong estudyante, g**o, at kawani ng gobyerno ang nakatipon para sa flag ceremony, dumating ang malakas na lindol na may magnitude 7.8 sa ilang bahagi ng Mindanao.

Sa isang banda, maaaring isa lamang itong pagkakataon. Ngunit sa kabilang banda, maaaring ang simpleng pagtitipon sa ilalim ng watawat ang naging dahilan kung bakit marami ang nailigtas. Nasa bukas silang lugar, malayo sa panganib ng gumuguhong istruktura, panic, at posibleng stampede sa loob ng mga gusali.

Muli akong napaalalahanan:

May kabuluhan ang pagbibigay-galang sa watawat.

May mga tradisyong hindi dapat basta minamaliit sapagkat ang kanilang halaga ay hindi laging nakikita agad.

Minsan, ang isang simpleng seremonya ay nagiging daan upang iligtas ang buhay.

At minsan, ang paggalang sa ating watawat ay hindi lamang pagpapakita ng pagmamahal sa bayan—ito rin ay paalala na tayo ay bahagi ng isang sambayanang nagkakaisa sa gitna ng anumang pagsubok.

10/06/2026

09/06/2026

Hindi naman natin kailangang magkasundo sa bawat politiko, partido, o isyu.

Magkakaiba tayo ng paniniwala, pananaw, at mga pinaniniwalaang lider—at normal lang iyon sa isang demokrasya.

Pero sana, may isang bagay tayong mapagkaisahan:

Ang korapsyon ang isa sa pinakamalaking hadlang sa pag-unlad ng ating bansa. Ito ang kumakain sa pondong para sana sa edukasyon, kalusugan, kabuhayan, at mas magandang kinabukasan ng bawat Pilipino.

Sa halip na mag-away-away dahil sa pulitika, bakit hindi tayo magkaisa laban sa korapsyon?

Maaaring iba-iba ang ating kulay at panig, ngunit iisa lang ang bansang ating minamahal.

Kung may laban tayong dapat pagsamahan, ito ay ang laban para sa tapat, malinis, at makatarungang pamahalaan.

07/06/2026

Kapag ang batas ay bukas sa iba’t ibang interpretasyon, likas na magkakaiba rin ang pagbasa rito ng mga abogado at legal na iskolar, batay sa kanilang kaalaman, karanasan, at pananaw sa batas.

Ngunit nagiging mapanganib ito kapag ang interpretasyon ay hindi na nakabatay sa tunay na diwa ng batas, kundi sa kung ano ang mas maginhawa, mas katanggap-tanggap, o mas paborable sa isang panig.

Para sa karaniwang Pilipinong araw-araw na nagsisikap upang mabuhay nang marangal at maitaguyod ang kanyang pamilya, nakapanghihina ng loob na masangkot sa gitna ng magkakasalungat na interpretasyon ng batas—lalo na kung ang panlipunang katarungan ay naisasantabi para sa kapakinabangan ng pansariling interes.

Isa sa mga unang aral sa Statutory Construction sa law school ay ito: Kapag malinaw ang batas, hindi ito dapat bigyan ng interpretasyon. Sapagkat ang tungkulin ng batas ay magbigay-linaw, hindi magpalabo; maghatid ng katarungan, hindi magsilbi sa kaginhawahan ng iilan.

05/06/2026

Nakakalungkot isipin kung gaano tayo nahahati bilang mga Pilipino.

Pinapalala ito ng pansariling interes at labis na pagkamakasarili na kadalasang itinatago sa likod ng pulitika at diumano’y paglilingkod sa bayan.

Madalas nating marinig na marumi ang pulitika.

Hindi ako sang-ayon.

Hindi marumi ang pulitika. Ang mga taong gumagamit nito para sa pansariling kapakanan ang nagpaparumi rito.

Kung mayroon lamang tayong kakayahang makita ang tunay na nasa likod ng mga magagandang salita, pangako, at imahe na ipinapakita ng bawat kandidatong naghahangad ng posisyon at kapangyarihan.

Kung mayroon lamang sapat na pag-unawa at masusing paghimay ang bawat botante upang makilala kung sino ang tunay na naglilingkod at sino ang naglilingkod lamang sa sarili.

Kung hindi sana nanaig ang kultura ng bulag na pagsunod, maling katapatan, at panatikong pagsamba sa mga personalidad kaysa sa matalinong pagboto.

Napakaraming “kung.”

Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, nananatili ang isang tanong:

May pag-asa pa bang mabago ang sistemang tila unti-unting lumulunod sa sambayanang Pilipino?

Marahil mayroon.

Ngunit magsisimula lamang ang pagbabago kapag natuto tayong pumili hindi ayon sa kulay, apelyido, o kasikatan, kundi ayon sa integridad, kakayahan, at tunay na malasakit sa bayan.

Sapagkat ang kinabukasan ng Pilipinas ay hindi lamang nakasalalay sa mga nahahalal—nasa kamay din ito ng mga bumoboto.