30/07/2026
Who should pay for the Electricity that Nobody Used?
Electric companies have no constitutional right to make you pay for their losses.
Almost monthly, part of your bill is "system loss" — power that never reached you. Some of it is physics: electricity fades as heat over long wires. But part of it is theft, illegal connections, and billing errors. You are paying for both.
Here is the legal reality and my take.
A power distribution company does not operate by right. It operates under a franchise granted by Congress — a privilege, not property. And the Constitution says so in plain words. Article XII, Section 11: every franchise is granted "subject to amendment, alteration, or repeal by the Congress when the common good so requires."
That single line answers the usual objection. Nobody is taking anything from these companies. Congress gave the privilege. Congress can vary its terms.
Nota bene, and it is fair: the company must still be allowed a reasonable return on what it actually invested. Regulation cannot be confiscatory. But reasonable return is not the same as guaranteed reimbursement for every failure.
And theft is a failure. If a company is repaid automatically for power stolen from its own lines, it has no reason to secure them. The bill becomes the insurance policy — paid by the customers who never stole anything.
This is why electricity is not an ordinary business. It is a public utility, impressed with public interest, serving customers who cannot switch to a competitor.
The fix is not a press release. It is legislation — Congress amending the system loss law, as it already did in 2021.
Consumers should pay for the power they receive. Companies should carry the cost of the power they fail to protect.
"Sino ang dapat magbayad para sa kuryenteng hindi naman ginamit?"
Walang karapatan sa Konstitusyon ang mga kompanya ng kuryente na ipasa sa iyo ang kanilang mga pagkalugi.
Tuwing buwan, may bahagi ng bill mo na para sa kuryenteng hindi mo naman natanggap. Tinatawag itong "system loss." May bahagi diyan na agham lang talaga — humihina ang kuryente at nauuwi sa init habang dumadaan sa mahahabang linya. Pero may bahagi rin na pangungurakot: nakawan ng kuryente, jumper, at mali sa pagbabasa ng metro. Ikaw ang nagbabayad sa dalawa.
Ito ang totoo sa batas.
Ang isang kompanya ng distribusyon ng kuryente ay hindi nag-o-operate dahil karapatan nila iyon. Nag-o-operate sila dahil sa prangkisang ibinigay ng Kongreso — isang pribilehiyo, hindi pag-aari. At malinaw ito sa Konstitusyon. Artikulo XII, Seksyon 11: ang bawat prangkisa ay ibinibigay na "subject to amendment, alteration, or repeal by the Congress when the common good so requires" — maaaring baguhin, ayusin, o bawiin ng Kongreso kapag kailangan ng kabutihang panlahat.
Sagot na iyon sa karaniwang tutol. Wala namang kinukuha sa mga kompanyang ito. Ang Kongreso ang nagbigay ng pribilehiyo. Ang Kongreso rin ang makakapagbago ng kondisyon nito.
May isang tunay na hangganan, at patas ito: kailangan pa ring payagan ang kompanya na kumita ng makatuwirang kita sa aktwal nilang ipinuhunan. Hindi maaaring maging confiscatory ang regulasyon. Pero ang makatuwirang kita ay hindi kapareho ng garantisadong bayad sa lahat ng kapalpakan.
At ang nakawan ay kapalpakan. Kung automatikong nababayaran ang kompanya sa kuryenteng nanakaw sa mismong linya nila, wala silang dahilan para ingatan ito. Ang bill mo na ang nagiging insurance nila — binabayaran ng mga konsumer na hindi naman nagnakaw.
Kaya nga hindi ordinaryong negosyo ang kuryente. Public utility ito, may pampublikong interes, at may mga kostumer na wala namang mapagpipiliang ibang linya.
Ang solusyon ay hindi press release. Batas — pag-amyenda ng Kongreso sa batas sa system loss, gaya ng ginawa na nila noong 2021.
Dapat bayaran ng konsumer ang kuryenteng natatanggap niya. Dapat pasanin ng kompanya ang kuryenteng hindi nila naingatan.
