29/02/2024
Al ruim 5 jaar is Mijn Buuf mijn dagelijkse ‘thuis’ op werkdagen (en ook vaak nog in het weekend). Een klein groepje Buufjes, dat bijna die hele periode daar deel van uitmaakte is me dierbaar. Het zijn de liefste en loyaalste vrouwen die je je kunt voorstellen. Hun lief en leed delen ze met elkaar en met ons.
Vandaag nam ons ‘boegbeeld’ Nooria afscheid. Wat ons en haar betreft was ze nog jaren aan Mijn Buuf verbonden geweest. Eerst als deelneemster, en later als vrijwilligster was ze een vaste waarde in ons atelier. Soms wat stiller, als het in haar leven weer eens tegenzat. Deze vrouw, die zo enorm veel op haar bordje heeft gekregen was de laatste maanden ook vaak stiller als ze slecht geslapen had vanwege de pijn in haar knieën en arm door artrose. Maar ze was er altijd. Meestal samen met haar vriendin Rena aan het werk, nadat ze samen naar Mijn Buuf waren getramd of gelopen. Toen Nooria eindelijk van haar vreselijke, afperser van een huisbaas verlost werd doordat ze een huis in Zoetermeer kreeg toegewezen, was ze zo blij! Samen reizen met Rena zat er niet meer in, maar ze schuimden nog regelmatig de markt of stad af na hun werk bij Mijn Buuf. Enkele weken geleden moest ze zich melden bij haar nieuwe gemeente. Zij vonden dat ze in Zoetermeer aan de slag kan, want ‘er is werk genoeg’. En onze Nooria, die het liefst ook gewoon een baan wilde, uit de uitkering, maar elke keer als we iets voor haar hadden of we voor haar aan de slag wilden gaan, gebeurde er weer iets traumatisch in haar leven. Nu gaat ze de kans krijgen op een baan, gaat ze zich focussen op een nieuw sociaal netwerk in Zoetermeer, naast al die mensen die ze bij Mijn Buuf heeft leren kennen. We gunnen het haar zo!
Haar afscheid viel de andere Buufjes zwaar. Er stroomden behoorlijk veel tranen en er werd stevig geknuffeld.
Toen we, nadat de Buufjes vanmiddag vertrokken waren, nog even aan een theetje zaten, kwam er toevallig een appje binnen van een van de eerder uitgestroomde dames die bijna haar BIG-registratie binnen heeft en dan in de zorg aan het werk kan: “Ik had vanmiddag afspraak bij gemeente bij casemanager arbeidsontwikkeling. Ik heb veel verteld over Mijn Buuf en de mooie begeleiding die ik van je en andere begeleiders heb gekregen. Ik heb verteld dat je mij via Manon en Geertien veel geholpen hebt. Ze heeft gevraagd heb je geen familie in Nederland? Ik zei ik heb geen familie hier in Nederland maar Mijn Buuf is mijn familie 😍”.
En toen viel bij mij het kwartje! De emoties van sommige van onze Buufjes vandaag bij het afscheid nemen waren zo heftig, omdat ze iemand uit hun ‘familie’ zagen vertrekken. Alweer een afscheid van iemand die ze als familie zien. Juist voor hen die hier alleen zijn is het zo belangrijk om een groepje mensen om zich heen te hebben waarbij ze zich vertrouwd voelen. En Nooria is zo iemand. Ze is ‘maar’ naar Zoetermeer vertrokken. Zeker niet de andere kant van de wereld, maar als je weinig geld hebt, laaggeletterd bent en onze taal niet goed beheerst, pak je niet even een tram om op bezoek te gaan. En als je elkaars taal ook niet spreekt, is de Nederlandse taal nog net te ingewikkeld om even gezellig bij te kletsen door de telefoon.
Het maakt me opnieuw duidelijk hoe kwetsbaar deze groep vrouwen is, maar ook hoe belangrijk het werk is dat we bij Mijn Buuf doen. We zijn een mooie familie en koesteren de herinneringen die we samen maken. Uit het oog misschien, maar zeker niet uit het hart!
Geertien Kreek
SoZa Den Haag
Fonds 1818 Oranje Fonds Stichting DOEN VSBfonds
