19/07/2022
Beste volgers,
Het zien van het beeld van deze kleine kinderen, die de nacht buiten hebben moeten doorbrengen, doet me veel verdriet. Deze kinderen, ook wel gelukzoekers genoemd door sommigen, doen me ook denken aan mijn beginperiode in Nederland. Gelukkig was mijn ervaring, dankzij een aantal geweldige mensen als Beatrix, Jan, Riet, Piet, Thom en Veronica heel anders.👇🏻
Na onze aankomst in Nederland verbleven we een korte periode in Friesland. In Friesland werden we opgevangen door een ongelofelijk vriendelijke vrouw genaamd Beatrix. Beatrix woonde pal naast ons en zij had een grote ruimte beschikbaar gesteld voor asielzoekers. Algauw kregen wij (mijn ouders, zus, broertje en ik) te horen dat we een huis hadden gekregen. Het was ons echter niet bekend in welk(e) stad of dorp ons nieuwe huis gevestigd was. Onderweg naar ons huis zijn we langs verschillende dorpen en steden gereden. Bij het passeren van die verschillende plaatsen vroegen we ons steeds af waar de chauffeur nou eindelijk zou stoppen. We waren ongeduldig , want de nieuwsgierigheid was heel groot.
Na een rit van ongeveer anderhalf uur reden we het mooie Bergen (NH) binnen. Het was ons op dat moment duidelijk dat we in Bergen gingen wonen, maar al gauw rees de vraag in wat voor huis we gingen wonen. Bergen is een prachtig dorpje dat rijk is aan heel veel villa’s. Mijn zus, broertje en ik lieten onze fantasie zijn vrije loop en zeiden tegen elkaar, terwijl we langs die prachtige villa’s reden: "Ohh, zouden wij in deze villa gaan wonen of in die villa of in die villa". Wij arriveerden bij ons nieuwe huis en nee, het was geen villa. Het was gewoon een rijtjeshuis, maar dat maakte de blijdschap niet minder groot.
De buschauffeur had nog geen parkeerplaats gevonden en we zagen een echtpaar (Jan en Riet) al voor ons huis staan. Zij hadden gehoord dat die dag hun nieuwe buren (mensen uit Afghanistan) zouden komen. Jan en Riet hielpen ons met de kleine hoeveelheid spullen die we hadden en liepen met ons naar binnen. Bij binnenkomst viel ons op dat er bijna geen meubilair stond. Riet opende uit nieuwsgierigheid de koelkast om te kijken of er wel al wat boodschappen voor ons was gedaan. Nee, de koelkast was leeg. Riet opende wat kasten in de keuken en ook die kasten waren allemaal leeg.
Riet was furieus! Riet zei wat tegen Jan en voordat we het wisten, zaten Jan, Riet, mijn vader en ik in een busje en waren we onderweg naar de gemeente om verhaal te halen. Op dat moment was ik de Nederlandse taal onvoldoende machtig om te begrijpen wat Jan en Riet precies tegen de gemeente ambtenaren zeiden, maar het was evident dat Jan en Riet niet blij waren met de wijze waarop wij werden ontvangen. Voor de duidelijkheid; wij waren dolgelukkig en hadden niets te klagen, maar het was prachtig om te zien dat onze nieuwe buren zo begaan waren met ons.
Jan en Riet en onze andere buren (Piet & Rita, Thom & Veronica en Jan & Ria) gaven ons snel het gevoel dat we welkom waren. Dankzij hen voelden we ons snel thuis in Bergen. Er hoefde maar een kleinigheidje te zijn en ze stonden allemaal voor ons klaar. Wat een geweldige mensen! Zij hielpen ons niet alleen met de dagelijkse zaken, maar ook om de Nederlandse gewoontes ons eigen te maken. Jan en Riet namen mij bijvoorbeeld regelmatig mee als ze gingen vissen. Op regenachtige dagen reden we in hun busje richting de kop van Noord-Holland en gingen we schollen vangen. Hoogtepunt was voor mij altijd de terugrit naar Bergen. Onderweg naar Bergen stopten we altijd bij een snackbar. Ik ontdekte al snel dat de kroketten heel goed bij mij in de smaak vielen. De warme kroketten op de koude/regenachtige dagen waren een genot, zeker nadat ik ontdekt had dat er ook iets als mosterd bestond.
Niet alleen Jan en Riet waren er voor ons, maar bij Piet en Rita mocht ik altijd langsgaan als ik gebruik wilde maken van hun typemachine. Of als ik met de verzameling treinen van Piet wilde spelen. Piet was overigens erg gesteld op zijn verzameling! Thom en Veronica namen ons op onze verjaardagen mee uit eten. Vooral onze bezoeken aan het Pannenkoekenhuis in Bergen zal ons altijd bijblijven. Deze prachtige mensen, moge hun ziel in vrede rusten, zouden bij het zien van de beelden van kinderen die in 2022 in Nederland buiten slapen, GALLISH worden.
Jan en Riet zouden met hun caravan naar Ter Appel rijden en deze kinderen ophalen en zelf onderdak bieden. Jan en Riet zouden geen AZC’s in brand steken, zij zouden bij aankomst van nieuwe asielzoekers niet langs de weg staan om onaardige leuzen op te dreunen, maar zij zouden er staan om die mensen op te vangen. Jan en Riet zouden niet naar de kleur van je haar, de kleur van je ogen of de vlag van je land kijken om te bepalen of ze je helpen of niet. Jan en Riet zouden je als een mens behandelen. Niet als moslim of christen, niet als Afghaan of Oekraïner, maar als een mens.
Lieve Jan en Riet, Nederland mist jullie heel erg. Zeker op dit soort momenten zijn jullie meer dan ooit nodig. Ik bid en hoop dat deze kinderen, na een verschrikkingen die zij hebben meegemaakt in hun eigen land, zich welkom voelen in hun nieuwe land. Ik bid en hoop dat zij in een omgeving terechtkomen waar zij zich kunnen ontwikkelen en hun ambities waar kunnen maken. Ik bid en hoop dat zij zich, ondanks deze ervaringen van hen, thuis gaan voelen in Nederland. Ik bid en hoop dat al deze kinderen hun Jan en Riet ook kunnen vinden.
Gelukzoeker
