13/05/2026
Goedemorgen, ik ben bezig met schrijven aan mijn boek. Geen idee wanneer het af is, maar geloof me: als advocaat maak je dingen mee die je echt niet kunt verzinnen.
En soms gaat het juridisch gezien nergens over. Maar tegelijk ook weer precies wel.
Zoals mijn ochtend met Marga. En een beschadigde fotolijst. Een stuk dat in mijn boek komt: Do you want Mohr?
Marga en de paarse krokodil maar dan anders
Ik ben niet standaard.
Dat stond altijd op mijn cv, bij de korte beschrijving. Eén zinnetje. Nodigde altijd uit voor de betreffende selectieprocedures. Want mensen willen graag weten wat dat dan betekent, niet standaard. En dan vertel je het, en dan knikken ze, en dan weten ze het nog steeds niet helemaal maar ze zijn wel nieuwsgierig genoeg om door te gaan.
Niet standaard betekent onder andere: ik koop geen standaard fotolijst.
Action had die maat niet. Xenos ook niet. Logisch. Niet standaard formaat. Dus ik bestel hem online. Komt keurig aan. Ik pak hem uit. Direct gecontroleerd, want ik heb een bouwachtergrond en ik weet hoe dingen beschadigd kunnen raken onderweg.
Drie van de vier hoeken beschadigd. Één ernstig.
Ik stuur een nette mail. Foto’s erbij. Duidelijk, zakelijk, correct. Want ik weet hoe dat werkt.
Dan antwoordt Marga. Jongens, serieus, zij heet echt zo. Ik verzin dit niet.
Marga van de klantenservice wil foto’s. Van de buitenkant van het pakket. Van het geopende pakket van bovenaf. Van de inhoud. Van de verpakking. Van de hoekbeschermers. Jpeg of pdf graag.
Ik lees dit en denk: Marga. Lieverd. Ik heb die foto’s al gestuurd. Die lijst is beschadigd, wat wil je nu nog? Maar goed. Ik begrijp het systeem. Ik doe het gewoon. Wat rest mij anders?
Dan schiet mij iets te binnen. Ik heb gewoon veertien dagen retourrecht. Wettelijk. Artikel 6:230o Burgerlijk Wetboek, als we even precies willen zijn. Ik hoef helemaal geen beschadigde lijst in een doos te proppen en net te doen alsof ik hem net uitpak als een soort paarse krokodil maar dan anders. Ik kan hem gewoon terugsturen.
Maar goed. Kortsluiting 2.0.
We maken die rotfoto’s. Lijst in de doos proppen. Doos op de grond. Bovenaf fotograferen. Adreslabel in beeld. Jpeg.
Want Marga heeft haar protocol en ik heb mijn door de universiteit des levens aangeleerd geduld.
Voorlopig wint Marga.
En dan natuurlijk even mijn stagiaire appen: goedemorgen meid, ben iets later op kantoor. Ik een beetje ruzie met ene Marga. 🙃🫠 vertel ik je zo.
Marga heeft vanochtend meteen gereageerd op mijn JPEG mail, waarin ik had geschreven: “Graag ontvang ik op korte termijn een passende oplossing in de vorm van een vervangend exemplaar in onbeschadigde staat. Ik ga ervan uit dat dit binnen de gebruikelijke termijn wordt geregeld.”
Op basis van de eerste foto’s kon zij zien dat het transportschade betrof. Daarom had ze de extra foto’s nodig. Om een claim in te dienen bij DPD.
Ik las dit en dacht: jouw claim bij DPD is niet mijn probleem, Marga. Ik heb een lijst besteld. Die lijst is beschadigd aangekomen. Dat is het verhaal. De rest is jullie logistiek.
Maar goed. Marga vraagt dan nog: “Wil je dat ik een nieuwe fotolijst naar jou opstuur?
Serieus lieverd? Zo braaf als we zijn, mailen we netjes terug dat ik graag een nieuwe lijst ontvang, afmeting en kleur erbij, alsmede mijn adres, want je weet nooit.
De nieuwe lijst wordt opgestuurd. De beschadigde mag ik houden of weggooien.
Zo.
Marga heeft haar jpeg’s en kan haar claim indienen bij DPD, wat verder volledig buiten mijn belevingswereld valt. Marga blij. Christina blij.
Voorlopig wint iedereen.
Al had het makkelijker gekund.
