02/08/2024
βπ»πππ ππ πππ πππππ πππ π
π ππππππβ
Dit leerde ik al vroeg in mijn opleiding tot advocaat. Taal is een middel. Een wapen. En een visitekaartje. Dus moe(s)t het foutloos zijn. Zakelijk. En kloppend (lees: te bewijzen).
Tegelijkertijd hield en hou ik van poëzie. Dichtkunst. Spoken Word. Wanneer er een ritme zit in een tekst. Wanneer een tekst rÑÑkt.
Zelf schrijf ik - ik zou bijna zeggen: gelukkig - niet alleen juridische teksten. Ik schrijf ook gedichten. Vaak om pijn en teleurstelling van me af te schrijven. Pijn van afwijzing. Of de pijn van uiteengespatte illusies die ik mezelf weer eens had gemaakt.
Wanneer ik eigen gedichten teruglees ervaar ik pas echt de kracht van taal. Niet zelden stromen dan de tranen langs mijn wangen omdat ik de pijn van toen zo treffend heb verpakt in een gedicht.
Een paar maanden geleden was ik in Drenthe, bij de lieve mensen van De Maanhoeve. Ik deed daar een stilteweekend. Dat betekent dat ik van donderdag tot en met zondag in stilte was. Ik werd daar gegrepen door de schoonheid van een boom. En ik gaf daar deze woorden aan:
De boom
Ze staat daar koninklijk
Op haar herwonnen plek
Gekregen, niet eens ingenomen
Maar jaloersmakend perfect
Dit gedicht raakt me nu nog. Vanwege de fijne herinnering. En omdat het een thema raakt waar ik veel mee bezig ben: mijn plek innemen.
Delen dat ik dicht en dat ik naast de harde ook (en vooral) de zachte kant van taal omarm, is voor mij een manier om een stukje van mijn plek in te nemen. Elke keer weer een beetje meer π
π°π πππ πΉππππ π¨ππππππ
ππ π±πππ β πππππ ππππ, π
ππ ππ
ππππππ. π°π ππππ ππππ
πππππππ
π π΄π²π© πππ
ππππππππ ππ πππ πππππ ππ πππ
π ππ ππππππ. π¬π ππ βπππ
ππβ ππππ ππππππ ππππππππ ππ πππππππππ.