02/03/2021
15 jaar advocatuur.
Hoewel het erg populair lijkt te zijn om een periode te benoemen als een tijd met “ups en downs” zou ik mijn tijd als advocaat toch vooral als een zeer positieve periode willen omschrijven.
Mijn beëdiging in Rotterdam, januari 2006. Het voelt als de dag van gister, maar toch ook weer lang geleden. Zo trots als een pauw voor het eerst in een toga. Die toga kreeg ik van mijn eerste kantoor en diezelfde toga draag ik nog steeds.
Als advocaat-stagiaire (de eerste drie jaar als advocaat) word je begeleid door een patroon (een advocaat met meer dan zeven jaar werkervaring). In mijn geval was dit Jean-Louis le Cocq d’Armandville. Niet alleen de patroon met de mooiste naam, maar ook direct de beste patroon die een stagiaire zich kan wensen. Advocaten typeren zichzelf vaak als ‘bevlogen’, maar Jean-Louis beschrijvend zou dit een understatement zijn. Hij leerde mij dat voor iedere cliënt diens zaak het belangrijkst is en dat het aan ons, advocaten, is om dus iedere zaak even belangrijk te laten zijn. Met zijn jarenlange ervaring stond hij nog altijd met evenveel verve de zaak van een fietsendief te bepleiten als die van een moordenaar. Hij voelde zich nooit te goed om een zaak in behandeling te nemen en behandelde zijn cliënten altijd met respect.
Hoewel ik het enorm naar mijn zin had in het Rotterdamse, heb ik ervoor gekozen om terug te gaan naar mijn roots in Ede. En die roots heb ik heel letterlijk genomen, want ik ben bij Van Veen Advocaten gaan werken, het kantoor van mijn vader (en ja, partners, maar voor een dochter is dat gewoon het kantoor van haar vader). Voor mij is dit een onbeschrijflijk mooie en leerzame tijd geweest. Mijn vaders nimmer aflatende enthousiasme voor het vak heeft mij geïnspireerd rechten te gaan studeren. Toen ik een jaar of vijftien, zestien was mocht ik wel eens mee naar een zitting en ik zal nooit vergeten hoe dat voelde. De manier waarop mijn vader een zaak bepleitte (en nog steeds doet), met zoveel rust en gelijktijdig zoveel overtuigingskracht, zo’n advocaat wilde ik ook worden. Ik mag hopen dat ik daar ook maar een beetje bij in de buurt gekomen ben.
Ondanks dat ik het altijd een voorrecht heb gevonden om met mijn vader samen te mogen werken, koos ik er in 2010 voor om mijn eigen kantoor te beginnen. De drempel van een groter, meer commercieel kantoor, was voor een aantal van mijn clienten te hoog. Ik wilde een toegankelijke strafrechtpraktijk voor iedereen. Mijn kantoor werd een succes en was niet langer behapbaar alleen. Vrij snel besloten Monique Frerix en ik daarom de handen ineen te slaan en verder te gaan onder de naam “Oosterbaan Frerix Advocaten”. Ik denk dat wij met recht kunnen zeggen het strafrechtkantoor van Ede en omgeving.
Zoals je van iedereen waar je mee samenwerkt iets leert, geldt dat ook voor de samenwerking met Monique. Samen hebben wij gedemonstreerd tegen de bezuinigingen op de rechtsbijstand en het verschil geprobeerd te maken voor onze clienten bij de sluiting van diverse politiebureaus. En hoewel mensen die ons allebei kennen weten dat een groter contrast tussen twee mensen bijna niet bestaat (zij is vegetarisch, ik hou van vlees, zij houdt van heavy metal en ik niet, zij drinkt geen alcohol en ik hou van een glas wijn, zij is druk en ik iets minder), konden wij prima samen door een deur en hebben we met elkaar een prachtig kantoor gerealiseerd.
In mijn loopbaan heb ik kleine strafzaken behandeld, maar ook hele grote. Ik heb zakelijke reizen mogen maken naar landen waar je anders misschien nooit komt. Ik heb mooie vriendschappen gesloten met collega’s en veel geleerd van cliënten. Ik ben bedreigd, heb ondergedoken gezeten, ben op tv geweest, heb in de krant gestaan. Zoals mijn kantoorgenote altijd zegt: “nooit saai, dat vak van mij”.
En toch, na die vijftien jaar heb ik besloten dat het mijn vak niet meer is en hang ik de advocatentoga aan de wilgen. Ik stop. De advocatuur is een prachtig beroep, maar voor mij is het tijd voor een nieuwe stap. Afscheid nemen van het recht en met name het strafrecht is een stap te ver, maar ik ga zitten in plaats van staan. Per 1 april 2021 zal ik toetreden tot de rechterlijke macht.
Bij dezen wil ik al mijn cliënten bedanken voor hun (soms jarenlange) vertrouwen in mij. Want jullie hebben dit vak voor mij zo mooi gemaakt.
Willemijn Oosterbaan-van Veen
