Rechtnet Advocaten

09/09/2026

💰 Openstaande factuur van €240.000? Dan wil je niet eindeloos blijven wachten.

Een opdrachtgever had zijn werk netjes uitgevoerd. De facturen waren verstuurd, betalingstermijnen verstreken en meerdere herinneringen waren verzonden.

Toch bleef betaling uit.

En dan hebben we het niet over een paar duizend euro, maar over een openstaande vordering van maar liefst €240.000.

Op zo’n moment kan afwachten een ondernemer duur komen te staan. Daarom werd de incasso juridisch opgepakt. De wederpartij werd duidelijk gemaakt dat betaling niet vrijblijvend was en dat, wanneer nodig, verdere juridische stappen zouden volgen.

Bij grote vorderingen is snelheid vaak essentieel. Want hoe langer een schuld openstaat, hoe groter het risico dat verhaal uiteindelijk moeilijker wordt.

Heb jij als ondernemer ook een forse factuur die maar niet wordt betaald? Laat een vordering niet onnodig oplopen.

⚖️ RechtNet Advocaten helpt ondernemers bij zakelijke incasso’s, van sommatie tot procedure en executie. Voor vragen mail [email protected] of bel op 073 615 43 11

20/08/2026

⚖️ Gerechtelijke dwaling… of een botsing tussen twee rechterlijke beslissingen?

Een bijzondere zaak uit mijn praktijk.

Voor een cliënt heb ik eerder het faillissement aangevraagd van een natuurlijke persoon die borg stond voor de betaling van een contractuele boete wegens het niet afnemen van onroerend goed.

In eerste instantie werd verweer gevoerd: de borgtocht zou door de echtgenote zijn vernietigd op grond van artikel 1:88 BW. In hoger beroep werd dat verweer vervolgens ingetrokken.

Na verloop van tijd werd het faillissement beëindigd door een slotuitdelingslijst. Daaruit leek te volgen dat slechts de preferente schuldeisers waren voldaan. Voor mijn cliënt resteerde dus een aanzienlijk bedrag.

Namens mijn cliënt ben ik vervolgens gaan dagvaarden voor het restant.

Tijdens de zitting kwam de wederpartij plotseling met een nieuw standpunt: de vordering van mijn cliënt zou tijdens de verificatievergadering zijn betwist.

Dat heb ik bij gebrek aan wetenschap betwist.

Navraag bij de rechtbank leverde vervolgens iets opmerkelijks op: de vordering van mijn cliënt was tijdens de verificatievergadering helemaal niet betwist. Andere vorderingen waren wel betwist.

Dat betekent dat de vordering van mijn cliënt, voor zover het de verificatie betreft, als erkend heeft te gelden en zonder renvooiprocedure in kracht van gewijsde is gegaan.

Met de grosse van het proces-verbaal van de verificatievergadering ben ik vervolgens tot executie overgegaan.

En toen kwam het volgende hoofdstuk.

De rechtbank wijst de vordering van mijn cliënt alsnog af. Het eerdere beroep op artikel 1:88 BW wordt alsnog gehonoreerd en mijn cliënt wordt bovendien veroordeeld in de proceskosten.

Het resultaat?

Twee rechterlijke beslissingen die moeilijk met elkaar te verenigen lijken.

Enerzijds een verificatie waarin de vordering niet is betwist en die daarmee definitief lijkt te zijn vastgesteld. Anderzijds een later vonnis waarin wordt geoordeeld dat diezelfde vordering niet bestaat.

En dan rijst de principiële vraag:

Wanneer twee rechterlijke beslissingen elkaar tegenspreken, welke beslissing heeft dan voorrang?

En misschien nog belangrijker: wat doe je als advocaat wanneer je cliënt op basis van een gerechtelijke beslissing rechtmatig tot executie overgaat, maar een andere rechter later tot een tegenovergesteld oordeel komt?

Is dit een kwestie van gerechtelijke dwaling? Of zit hier een ingewikkelder procesrechtelijk probleem achter?

Ik ben benieuwd hoe andere procesadvocaten hiernaar kijken. 👇

Call now to connect with business.

05/08/2026

Gisteren was ik bij het gerechtshof in Arnhem voor een hoger beroep tegen de afwijzing van een WSNP-verzoek.

Centraal stond de vraag of de man een beroep kon doen op de hardheidsclausule. Hoewel daar mogelijk aanknopingspunten voor waren, speelden ook andere omstandigheden een belangrijke rol. Zo liep er nog een mogelijke strafzaak die niet was afgerond en was er een auto op zijn naam gezet, terwijl dat niet de bedoeling was.

Een zaak die opnieuw laat zien dat toelating tot de wettelijke schuldsanering niet alleen draait om schulden, maar ook om openheid, verantwoordelijkheid en het vertrouwen dat iemand zijn verplichtingen tijdens het traject zal nakomen.

29/07/2026

Wat doe je als je compagnon én chef-kok van de ene op de andere dag de stekker uit het bedrijf trekt?

Mijn cliënt, een ondernemer van buitenlandse afkomst, exploiteerde samen met zijn toenmalige partner een restaurant in de vorm van een vof. Zij was chef-kok en vervulde een cruciale rol binnen de dagelijkse bedrijfsvoering.

Na het einde van hun relatie stopte zij volgens cliënt plotseling met haar werkzaamheden. Geen geleidelijke overdracht, geen vervangende kok en geen duidelijke afspraken over hoe het restaurant verder moest.

Voor mijn cliënt kwam dit als een complete verrassing. Van het ene op het andere moment viel een essentieel onderdeel van de onderneming weg. Het restaurant kon nauwelijks nog functioneren, terwijl de huur, schulden, leveranciers en andere verplichtingen gewoon doorliepen.

Daar bleef het volgens cliënt niet bij. Er ontstond ook discussie over aanzienlijke geldopnames, de toegang tot de administratie, reserveringssystemen, zakelijke accounts en andere gegevens die noodzakelijk waren om de onderneming voort te zetten. Mijn cliënt voelde zich volledig overvallen en buitenspel gezet binnen zijn eigen bedrijf.

De wederpartij presenteerde een ander verhaal en stelde juist jarenlang een groot deel van de onderneming te hebben gedragen. Daarmee stonden twee voormalige partners, twee vennoten en twee totaal verschillende lezingen tegenover elkaar.

Omdat overleg niet tot een oplossing leidde en de schade voor de onderneming verder dreigde op te lopen, was een kort geding noodzakelijk. Niet om de vof direct definitief af te wikkelen, maar om snel duidelijkheid te krijgen over de bedrijfsvoering, de administratie, de financiële middelen en de voorwaarden waaronder de onderneming voorlopig kon worden voortgezet.

Een zaak die laat zien hoe kwetsbaar een onderneming kan worden wanneer een liefdesrelatie eindigt, essentiële werkzaamheden abrupt stoppen en zakelijke afspraken onvoldoende zijn vastgelegd.

22/07/2026

Een naam die maar niet verdween…

Als advocaat sta ik regelmatig cliënten bij die nog jarenlang worden geconfronteerd met oude berichten op internet.

Een conflict uit het verleden. Een beschuldiging. Een publicatie die allang niet meer actueel is.

Toch verschijnt het bericht bij iedere zoekopdracht opnieuw bovenaan. Voor nieuwe klanten, zakenpartners of werkgevers lijkt het daardoor alsof het verleden gisteren heeft plaatsgevonden.

De gevolgen kunnen groot zijn.

Opdrachten gaan niet door, gesprekken worden plotseling afgebroken en een zorgvuldig opgebouwde reputatie wordt telkens opnieuw ingehaald door één oud zoekresultaat.

Maar het internet mag niet altijd alles blijven onthouden.

Op grond van de privacywetgeving kan iemand onder omstandigheden verzoeken om persoonsgegevens te verwijderen of om bepaalde zoekresultaten niet langer aan zijn of haar naam te koppelen. Dit wordt ook wel het recht op gegevenswissing of het recht om vergeten te worden genoemd.

Dit recht is niet absoluut. Steeds moet een afweging worden gemaakt tussen het belang van de betrokkene en onder meer de vrijheid van meningsuiting, de nieuwswaarde en het publieke belang.

Wanneer informatie echter verouderd, onjuist, niet langer relevant of onnodig schadelijk is, kan juridisch optreden wel degelijk zinvol zijn.

In dergelijke zaken beoordeel ik onder meer hoeveel tijd inmiddels is verstreken, wat de huidige relevantie van de publicatie is en welke concrete schade cliënt nog steeds ondervindt.

Soms kan het verleden niet volledig worden gewist.

Maar juridisch optreden kan er wel voor zorgen dat het niet langer de toekomst van een cliënt blijft bepalen.

mr. C.A.M.H. Vink

Call now to connect with business.

13/07/2026

Achter de verkoop van een onderneming gaat soms veel meer schuil dan alleen een handtekening onder een koopovereenkomst.

Momenteel sta ik een cliënt bij in twee omvangrijke procedures die voortvloeien uit de verkoop van twee ondernemingen. Voor beide verkooptrajecten was mijn cliënt exclusief ingeschakeld om de verkoop te begeleiden. De afspraken waren helder: exclusiviteit én een succesfee als percentage van de uiteindelijke verkoopprijs.

Tijdens het traject heeft mijn cliënt de koper geïntroduceerd en de onderhandelingen op gang gebracht. Vervolgens zouden de verkopers echter buiten mijn cliënt om rechtstreeks met deze aangebrachte koper zijn gaan onderhandelen, waarna de transacties alsnog tot stand zijn gekomen. De gedachte lijkt te zijn geweest dat daarmee ook de overeengekomen succesfee kon worden omzeild.

Dat is een juridisch interessante én principiële kwestie.

Het gaat om twee afzonderlijke transacties met een gezamenlijke ondernemingswaarde van ruim € 3,2 miljoen:

• onderneming 1: verkocht voor € 1,3 miljoen;

• onderneming 2: verkocht voor € 1,9 miljoen.

Namens mijn cliënt zijn inmiddels incassoprocedures aanhangig gemaakt om betaling van de contractueel overeengekomen succesfee af te dwingen.

Deze zaken laten zien dat een exclusiviteitsbeding en een duidelijke succesfee niet vrijblijvend zijn. Wie profiteert van de inspanningen van een adviseur, kan zich niet zonder meer aan de gemaakte afspraken onttrekken door buiten die adviseur om de deal af te ronden.

Ik kijk met veel belangstelling uit naar het vervolg van deze procedures.

Call now to connect with business.

24/06/2026

Soms zegt één betaling meer dan tien pagina’s verweer.

In een zaak waarin een forse vordering openstond, hebben wij onlangs beslag gelegd voor ongeveer €70.000,- op inventaris, vervoersmiddelen én onder de bank. Tussen de beslagen objecten zat onder meer een zeer exclusieve auto: een Ferrari GTC4Lusso.

De timing was cruciaal. De wederpartij was namelijk bezig met de verkoop van zijn onderneming. Op dat moment wil je als schuldeiser niet achteraan in de rij eindigen. Dus is er snel gehandeld: beslag leggen, druk op de ketel houden en vervolgens binnen twee weken dagvaarden.

Niet lang daarna meldde zich een advocaat namens de wederpartij. Er kwamen verweren, er werd betwist, en natuurlijk kwam er ook een voorstel om de zaak “in der minne” te regelen. Alleen lag dat voorstel onder de hoofdsom.

Mijn advies aan de klant was helder: niet doen.

De vordering was sterk. Heel sterk zelfs. Dan moet je niet te snel bewegen omdat de wederpartij ineens wil onderhandelen. Soms is het juridisch én strategisch beter om de p**t stijf te houden.

En dat bleek.

Niet veel later werd ineens alsnog de volledige hoofdsom voldaan.

Een prachtig resultaat voor de klant, die daarmee het grootste deel van zijn geld terug heeft. Maar daarmee is de zaak nog niet klaar. De wederpartij betwist namelijk nog steeds de rente en de bijkomende kosten, waaronder de proceskosten.

Alleen wringt daar precies de schoen.

Door betaling van de hoofdsom erken je in feite dat die vordering verschuldigd was. De rente en kosten zijn accessoir van karakter en volgen in beginsel de hoofdsom. Met andere woorden: je kunt niet eerst betalen omdat de vordering kennelijk terecht is, en vervolgens doen alsof de gevolgen daarvan niet bestaan.

De advocaat van de wederpartij wil nu dat de beslagen worden doorgehaald.

Dat doen wij niet zomaar.

Voor het resterende bedrag is gevraagd om een bankgarantie. Zolang die er niet komt, blijven wij de positie van onze klant beschermen en wordt de procedure voortgezet.

De hoofdsom is binnen. De klant is blij. Maar juridisch gezien is dit verhaal nog niet afgelopen.

En eerlijk gezegd: ik heb een sterk vermoeden hoe het laatste hoofdstuk eruit gaat zien.

Wordt vervolgd.

18/06/2026

De klok tikte.

Een openstaande factuur. Geen reactie. Geen betaling. Alleen stilte.

Voor onze klant was het duidelijk: dit mocht niet blijven liggen. Daarom kwamen wij direct in actie. Geen eindeloos afwachten, geen onnodige vertraging — maar snel schakelen, strak opvolgen en duidelijk communiceren.

En dat werkte.

Binnen korte tijd kwam er beweging in de zaak. De druk werd opgevoerd, de boodschap was helder en het resultaat volgde snel: betaling geregeld.

Bij incasso telt timing. Wie snel handelt, vergroot de kans op snel resultaat.

Wilt u ook een incasso aanbieden? Mail dan naar [email protected] of bel ons via 073 615 43 11.

Call now to connect with business.

09/06/2026

Van vastgoeddeal naar faillissement... en toen werd het pas interessant

Soms zijn dossiers vreemder dan fictie.

Een vastgoed-BV kocht onroerend goed, maar nam uiteindelijk niet af. Onze cliënt maakte daarom aanspraak op de contractuele boete van 10%.

Betalen zou gebeuren. Dat werd meerdere keren toegezegd.

Maar betalen gebeurde niet.

De BV werd aangesproken en ging uiteindelijk failliet.

Gelukkig was er een borg. Ook de borg erkende de schuld en beloofde meermaals te betalen. Ook die toezeggingen bleven zonder gevolg.

Daarop werd het faillissement van de borg in privé aangevraagd.

De rechtbank verklaarde hem failliet.

In hoger beroep volgde een nieuwe verdedigingslinie: de echtgenote zou de borgstelling hebben vernietigd op grond van artikel 1:88 BW.

Een potentieel krachtig verweer.

Alleen bleek uit de statuten en bedrijfsomschrijving van de vennootschap dat deze zich juist bezighield met vastgoedtransacties en het verstrekken van zekerheden daarvoor. Daarmee leek de uitzondering van artikel 1:88 lid 5 BW van toepassing.

Kort daarna trok de advocaat van de wederpartij deze grief in.

Het faillissement bleef in stand.

Daarna werd namens onze cliënt de vordering ingediend in het faillissement. De curator erkende de vordering en plaatste deze op de lijst van voorlopig erkende crediteuren.

Na afloop van het faillissement volgde zelfs nog een uitkering: eerst op de preferente faillissementskosten en vervolgens een bescheiden bedrag op de concurrente vordering.

Maar het verhaal was nog niet voorbij.

Na opheffing van het faillissement werd de debiteur opnieuw aangeschreven voor het resterende bedrag. En toen gebeurde iets opvallends.

Dezelfde debiteur beriep zich opnieuw op de vernietiging van de borgstelling door zijn echtgenote. Daarnaast stelde hij dat de vordering tijdens de verificatievergadering zou zijn betwist.

Dat was opmerkelijk.

Van een betwisting was nooit iets vernomen. De curator had de vordering immers erkend en er was zelfs een uitkering gevolgd.

Reden genoeg om alsnog te dagvaarden.

Tijdens de zitting werd vervolgens nadrukkelijk gesteld dat de vordering wél was betwist tijdens de verificatievergadering.

Na afloop van de zitting volgde daarom navraag bij de curator.

Zijn antwoord zorgde voor een onverwachte plotwending.

Er had helemaal geen betwisting van de concurrente vordering plaatsgevonden. Geen enkele.

Daarom is inmiddels een afschrift van het proces-verbaal van de verificatievergadering opgevraagd. Dat proces-verbaal heeft immers dezelfde kracht als een vonnis ten aanzien van erkende vorderingen.

Een opmerkelijke gang van zaken.

Maar soms ontstaat juist door onverwachte wendingen extra bewijs.

En alles wijst erop dat deze zaak uiteindelijk alsnog positief zal aflopen voor de cliënt.

Moraal van het verhaal? Wie jarenlang toezegt te betalen, een schuld laat erkennen in faillissement, een uitkering daarop accepteert en daarna alsnog probeert terug te komen op alles wat eerder is gebeurd, creëert vaak meer problemen dan oplossingen.

Call now to connect with business.

04/06/2026

🚘 De Audi e-tron die verdween vóórdat de zaak klaar was…

Cliënt:

“Ik heb betaald. Waarom moest de auto dan terug en werd deze direct verkocht?”

Wederpartij:

“Er is een betalingsachterstand van 2 maanden of meer.”

Rechter:

“Kunt u dat bewijzen?”

Wederpartij:

“…”

Rechter:

“Zonder bewijs van die achterstand is de ontbinding niet zomaar rechtsgeldig.”

De zaak ging over een huurkoopovereenkomst van een Audi e-tron. De wederpartij stelde dat er een betalingsachterstand was ontstaan en dat de overeenkomst daarom ontbonden mocht worden. Maar ter zitting bij de rechtbank in Almere bleek: die betalingsachterstand kon niet worden aangetoond.

Intussen was de auto al ingenomen en direct verkocht. Mijn cliënt kreeg de auto dus niet terug, terwijl hij daardoor wél schade leed.

En toen kwam het procesrechtelijke kantelpunt.

De rechter gaf aan dat in deze procedure vooral terugbetaling van betaalde bedragen was gevorderd, terwijl de afzonderlijke schadeposten concreet hadden moeten worden gevorderd terwijl die op het moment van dagvaarden nog niet geheel duidelijk waren. Daarom is de zaak op gezamenlijk verzoek doorgehaald. Dit scheelt beide partijen een (hoge) proceskostenveroordeling!

Geen vonnis. Geen eindbeslissing. Maar wel een duidelijke les:

Wie schade lijdt, moet die schade ook scherp en afzonderlijk vorderen.

Deze zaak is dus nog niet voorbij. Soms is een doorhaling geen einde, maar juist het moment waarop de strategie opnieuw wordt aangescherpt. Of opnieuw dagvaarden dan wel de zaak opnieuw opbrengen en de eis wijzigen/vermeerderen.

Wordt vervolgd.