http://www.westlandimmigration.com/

Adv KT. Vinodkumar -Lex & Life, Kuzhikkattil, Thenhippalam (2026)

21/12/2025

സത്യപ്രതിജ്ഞയുടെ ശബ്ദമില്ലായ്മ

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

കേരളത്തിൽ ഇന്ന് പുതുതായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പഞ്ചായത്ത് അംഗങ്ങൾ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു.
എന്നാൽ ഈ ചടങ്ങിനൊപ്പം ഉയരേണ്ട ഏറ്റവും നിർണായകമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നില്ല:
ഈ സത്യപ്രതിജ്ഞയിലൂടെ പഞ്ചായത്ത് രാജ് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താകുന്നു?

മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടായി കേരളം “വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ മാതൃക” എന്ന ആത്മതൃപ്തി ആവർത്തിക്കുന്നു.
പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം അതിന്റെ വിപരീതമാണ്. അധികാരം താഴേക്ക് കൈമാറാതെ, ഉത്തരവാദിത്തം മാത്രം താഴേക്ക് തള്ളിയ ഒരു ഭരണക്രമമായി പഞ്ചായത്ത് രാജ് മാറി. പഞ്ചായത്തുകൾ പദ്ധതികൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളല്ല; മുകളിൽ നിന്നുള്ള നിർദേശങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്ന ഓഫീസുകളായി ചുരുങ്ങി. തീരുമാനങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടാകുന്നില്ല; അവിടെ നടപ്പാക്കപ്പെടുകയാണ്.

ഗ്രാമസഭ ഇതിന്റെ ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞ ഉദാഹരണമാണ്. ഭരണഘടന വിഭാവന ചെയ്യുന്ന ഗ്രാമസഭ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആയിരിക്കണം. എന്നാൽ ഇന്ന് അത് മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ തീരുമാനങ്ങൾ “ക്ലിയർ” ചെയ്യാനുള്ള ഔപചാരിക വേദിയാണ്. ജനങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നില്ല; “ജനങ്ങളുടെ പേരിൽ” ഭരണം സംസാരിക്കുന്നു. പങ്കാളിത്തം ഇവിടെ അധികാരത്തിന്റെ ഉറവിടമല്ല; ഒരു അലിബിയാണ്.

സാമൂഹ്യനീതിയും ഇതേ വിധിയാണ് അനുഭവിച്ചത്. ദളിതരും സ്ത്രീകളും തൊഴിലാളികളും രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങളായിരിക്കേണ്ടിടത്ത്, അവർ പദ്ധതികളുടെ “ഗുണഭോക്താക്കളായി” ചുരുങ്ങി. സംവരണം സീറ്റിലുണ്ട്; പക്ഷേ തീരുമാനാധികാരം അവിടെയില്ല. ഇത് ഉൾപ്പെടുത്തൽ അല്ല; നിയന്ത്രിത ഉൾപ്പെടുത്തലാണ്.

പഞ്ചായത്ത് രാഷ്ട്രീയം സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കാർബൺ കോപ്പിയായതും യാദൃശ്ചികമല്ല. പഞ്ചായത്തുകൾ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ വികസിപ്പിച്ചില്ല, മുൻഗണനകൾ നിർവചിച്ചില്ല, സംഘർഷങ്ങൾ സ്വയം കൈകാര്യം ചെയ്തില്ല. നിയമസഭ–പാർലമെന്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ താഴത്തെ സ്റ്റേജായി പഞ്ചായത്ത് മാറി. ഇവിടെ പ്രശ്നം പാർട്ടികളല്ല; പഞ്ചായത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്വയംഭരണത്തിന്റെ അഭാവമാണ്.

അടുത്ത അഞ്ചുവർഷം പുതുതായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അംഗങ്ങൾ
സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം
“എന്ത് പദ്ധതി കൊണ്ടുവരാം?” എന്നതിൽ ഒതുങ്ങരുത്.
ആ പദ്ധതി ആരോടൊപ്പം രൂപപ്പെടുത്താം?
ഏത് തീരുമാനങ്ങൾ ഗ്രാമസഭയിലേക്ക് മാറ്റാം?
എന്ന ചോദ്യവും അതിനൊപ്പം ഉയരണം.
ഓഫീസിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ ഗ്രാമസഭയിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യമാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ.

ഇന്ന് നടക്കുന്ന സത്യപ്രതിജ്ഞ പഞ്ചായത്ത് രാജിന്റെ പുനർജന്മമാകാം .
അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ ഔപചാരിക ആവർത്തനം മാത്രം.
അത് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത് പദ്ധതികളിലോ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലോ അല്ല;
അധികാരം ജനങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ നൽകാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യത്തിലാണ്.

19/12/2025

എംപിമാരുടെ പെരുമാറ്റം ഉയർത്തുന്ന ഭരണഘടനാ ചോദ്യം

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

ഇത് അയപ്പഭക്തരുടെ വിശ്വാസം ബോധപൂർവ്വം വ്രണപ്പെടുത്തിയതാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കാവുന്ന വിഷയമല്ല. ആ ദിശയിലേക്ക് ചർച്ച വഴുതുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം മറഞ്ഞുപോകും. ഇവിടെ പരിഗണിക്കേണ്ട മുഖ്യ വിഷയം, ഒരു മതസിംബോളിക് ഭാഷ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചതും, അതിന് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ഭരണഘടനാപദവിയിലുള്ള എംപിമാർ പൊതുവേദിയിൽ അംഗീകാരം നൽകിയതുമാണ്.

മതവിശ്വാസം വ്യക്തിപരമാണ്. എന്നാൽ മതസിംബോളുകൾ പൊതുജീവിതത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അത് വ്യക്തിപരമായ അവകാശത്തിന്റെ പരിധി കടക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിൽ മതപരമായ സൂചനകളും പ്രതീകങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശമാകുമ്പോൾ, അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല; ഭരണഘടനയുടെ പ്രശ്നമാണ്.

ഈ പാട്ട് തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുൻപ് എഴുതിയതാണോ, അതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്തായിരുന്നോ എന്നത് നിയമപരമായി പരിശോധിക്കാവുന്ന വസ്തുതകളാണ്. പക്ഷേ രാഷ്ട്രീയമായി കൂടുതൽ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: എന്തുകൊണ്ട് ഒരു മതസിംബോളിക് രൂപം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി? അതും വ്യാപകമായി — പൊതുയോഗങ്ങളിലും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും.

ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഗൗരവം വർധിക്കുന്നത്, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ടും എംപിമാർ പാർലമെന്റിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു തന്നെ അതേ പാരഡി പാടുമ്പോഴാണ്. പാർലമെന്റിന്റെ മുന്ന് ഒരു സാധാരണ പൊതുസ്ഥലമല്ല. അത് ഭരണഘടനയുടെ ഭൗതിക സാന്നിധ്യമാണ്. അവിടെ നിൽക്കുന്നവർ വെറും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരല്ല; അവർ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളാണ്.

ഒരു സാധാരണ പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ മതസിംബോളിക് ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചാൽ അത് തെരുവ് രാഷ്ട്രീയമായി വിലയിരുത്താം. എന്നാൽ എംപിമാർ അതേ പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ, അത് role conflict ആയി മാറുന്നു. തെരുവ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശൈലിയും ഭരണഘടനാപദവിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്.

2025-ലെ ഇമ്രാൻ പ്രതാപ് റെഡ്ഡി കേസിൽ സുപ്രീംകോടതി ഓർമ്മിപ്പിച്ച ഒരു അടിസ്ഥാനതത്വമുണ്ട്:
തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു ഇവന്റ് മാത്രമല്ല; അത് ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ പ്രക്രിയയാണ്.
അതിനാൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ടും campaign-style symbolism തുടരുമ്പോൾ, അത് ഭരണഘടനാപദവിയുടെ ഗൗരവം ക്ഷയിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതയായി മാറുന്നു.

ഇത് ഒരു പാട്ടിന്റെ വിമർശനം അല്ല.
ഇത് കലയും ഹാസ്യവും എവിടെ നിൽക്കണം എന്ന ചർച്ചയുമല്ല.
ഇത് മതവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കവുമല്ല.

ഇവിടെ ചോദിക്കുന്നത് ഒറ്റ കാര്യമാണ്:
മതസിംബോളുകൾ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആയുധമാകുമ്പോൾ, ഭരണഘടനാപദവിയിലുള്ളവർ എവിടെയാണ് നിൽക്കേണ്ടത്?

ഇന്ന് അത് ഒരു പാരഡിയായിരിക്കും.
നാളെ മറ്റൊരു പ്രതീകമായിരിക്കും.
അതിരുകൾ മായുമ്പോൾ, രാഷ്ട്രീയവും ഭരണഘടനയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും മായും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇത് വിശ്വാസം വ്രണപ്പെടു എന്ന വാദമല്ല;
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞ ശേഷമുള്ള ഭരണപെരുമാറ്റ നൈതികതയെ (post-election ethics) കുറിച്ചുള്ള അനിവാര്യമായ സംവാദമാണ്.

17/12/2025

ഭക്തി, ഹാസ്യം, രാഷ്ട്രീയം — ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അതിരുകൾ എവിടെ?

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

“ഇത് ഒരു പാരഡിയല്ലേ?”
“ഇതൊക്കെ നാദിർഷയും കലാഭവൻ മണിയും ചെയ്തിട്ടില്ലേ?”
“ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതാക്കണോ?”

“പോറ്റിയേ കേറ്റിയേ” എന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പാരഡിയെ വിമർശിക്കുമ്പോൾ ഉടൻ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണിവ.

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്.
പക്ഷേ, അവയ്ക്ക് മറുപടി പറയുമ്പോൾ സന്ദർഭം, ഉദ്ദേശ്യം, അധികാരബന്ധം എന്നീ മൂന്ന് ഘടകങ്ങൾ വേർതിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നത് വലിയ പിഴവായിരിക്കും.

നാദിർഷയും കലാഭവൻ മണിയും നടത്തിയ ഹാസ്യപരിപാടികൾ സാംസ്കാരിക വേദികളിലായിരുന്നു.
അവിടെ—
• അത് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണമല്ലായിരുന്നു
• വോട്ടഭ്യർത്ഥന ഉണ്ടായിരുന്നില്ല
• അധികാരമോ ഭരണപദവിയോ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നില്ല
• ഒരു മതവിഭാഗത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി mobilise ചെയ്യാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല

അത് ഹാസ്യകല ആയിരുന്നു, രാഷ്ട്രീയ ആയുധമല്ലായിരുന്നു.

ഇവിടെ സംഭവിച്ചത് അതല്ല.

ശബരിമല അയ്യപ്പഭക്തിയുടെ ഭാഷയും താളവും നേരിട്ട് എടുത്ത്,
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിനായി,
വോട്ടറുടെ മനസ്സിലേക്ക് കയറാൻ,
സംഘടിതമായി,
പാർട്ടി–അധികാരത്തിന്റെ ബലത്തിൽ,
അത് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം ചിരിപ്പിക്കൽ അല്ല.
വിശ്വാസത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നതുമാത്രമാണ്.

ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഒരു അടിസ്ഥാന അവകാശമാണ്.
പക്ഷേ അത് പരിപൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല.

ഭരണഘടന തന്നെ വ്യക്തമാക്കുന്നത്
പൊതുസമാധാനം, സാമൂഹിക നൈതികത,
മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സൗഹാർദ്ദം എന്നിവയെ
ബാധിക്കപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിൽ
ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നാണ്.

ഒരു കലാകാരൻ വേദിയിൽ പറഞ്ഞ തമാശയും
ഒരു രാഷ്ട്രീയകക്ഷി തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സന്ദേശവും
ഒരേ അളവുകോലിൽ അളക്കാൻ കഴിയില്ല.

അതുപോലെ,
“എല്ലാ പാർട്ടികളും പാരഡി ചെയ്യാറുണ്ട്” എന്ന വാദവും
ഇവിടെ നിലനിൽക്കില്ല.

കാരണം—
• എല്ലാ തെറ്റും നിയമമാകില്ല
• ഒരാൾ തെറ്റ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് മറ്റൊരാൾക്ക് അവകാശം ഉണ്ടാകില്ല
• തെറ്റ് ഭക്തിയുടെ ഭാഷയിൽ വരുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം വേറെയാണ്

ഇതൊന്നും ഒരു മതത്തിന്റെ ഏകാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാദമല്ല.
ഇത് മതഭാഷയുടെ രാഷ്ട്രീയ ദുരുപയോഗം എന്ന പ്രശ്നമാണ്.

ഇന്ന് അയ്യപ്പഭക്തിഗാനം.
നാളെ ബാങ്ക് വിളി.
മറ്റന്നാൾ ഖുർ-ആൻ വചനമോ ഗീതാശ്ലോകമോ.

ഇത് തടയാതെ വിട്ടാൽ,
രാഷ്ട്രീയം വിശ്വാസങ്ങളെ ഭിന്നിപ്പിക്കുന്ന ആയുധമായി മാറും.

ഇലക്ഷൻ കഴിഞ്ഞിട്ടും,
പാർലമെന്റിനു മുന്നിൽ വരെ
ഇതേ പാരഡി പാടുന്നത്
ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്—

ഇത് അജ്ഞതയല്ല.
അബദ്ധവുമല്ല.
അറിയാവുന്ന, ഉദ്ദേശ്യപൂർവ്വമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഇത്
ഒരു കലാവിമർശനമല്ല,
നിയമപരവും സാമൂഹികവുമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിലൂന്നിയ പ്രതിരോധവും ചോദ്യവുമാണ്.

ഭക്തിഗാനം കലാസമ്പത്ത് തന്നെയാണ്.
പക്ഷേ അത് വോട്ടെടുപ്പ് ആയുധമല്ല.

വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഷ
വോട്ടിന്റെ ഭാഷയാകുമ്പോൾ,
ഭക്തിക്കും രാഷ്ട്രീയത്തിനും
ഒരുപോലെ ക്ഷതം സംഭവിക്കുന്നു.

ഇതാണ് വിഷയം.
ബാക്കി എല്ലാം
വഴിതിരിച്ചുവിടലുകൾ മാത്രം.

15/12/2025

ഭക്തിഗാനം, രാഷ്ട്രീയം, ഭരണഘടന —
“സ്വാമിയേ അയ്യപ്പോ” മുതൽ ‘പോറ്റിയേ കേറ്റിയേ’ (തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പാരഡി) വരെ

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

“പോറ്റിയേ കേറ്റിയേ” എന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പാരഡി പാർലമെന്റിന്റെ മുന്നിൽ വരെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള എംപിമാർ പാടിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാഹചര്യമുണ്ട്. എന്നാൽ അവരടക്കമുള്ളവർ ഓർക്കേണ്ട ഒരു അടിസ്ഥാന കാര്യമുണ്ട്.

കേരള സമൂഹത്തിൽ “സ്വാമിയേ അയ്യപ്പോ / ശരണം അയ്യപ്പാ” എന്ന വാക്കുകൾ ഒരു സംഗീതവരി മാത്രമല്ല; അത് വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആചാരത്തിന്റെയും ആത്മീയബോധത്തിന്റെയും ശബ്ദമാണ്. ശബരിമല തീർത്ഥാടനം മുതൽ ദിനസന്ധ്യകളിലെ പ്രാർത്ഥനകൾ വരെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഗാനം മത–സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഭാഗമാണ്. അത്തരമൊരു ഭക്തിഗാനത്തിന്റെ താളവും ഭാഷയും രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണത്തിനായി പാരഡിയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് ലഘുവായ വിനോദമായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല; സാമൂഹികവും ഭരണഘടനാപരവുമായ ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ് അവിടെ ഉയരുന്നത്.

ഭക്തിഗാനങ്ങൾ വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ വിശ്വാസപരിധി കടന്ന് പൊതുസാംസ്കാരിക മൂല്യമായി മാറിയവയാണ്. “സ്വാമിയേ അയ്യപ്പോ” പോലുള്ള ആരാധനാവാക്യങ്ങൾ ആരാധനയുടെ ഭാഷയും ആത്മീയ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതീകവുമാണ്; അവ രാഷ്ട്രീയ അതിരുകൾക്കപ്പുറം നിലകൊള്ളുന്ന വിശ്വാസചിഹ്നങ്ങളാണ്. അതിനാൽ തന്നെ അവയെ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് മതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക വിശുദ്ധിയിൽ കൈകടത്തലായി പലർക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നു.

സമീപകാല തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ പ്രശസ്തമായ അയ്യപ്പഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ താളത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ പരിഹാസഗാനങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണത ശക്തമായിട്ടുണ്ട്. ചിലർക്കിത് സൃഷ്ടിപരമായ രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയമായി തോന്നാമെങ്കിലും, യാഥാർഥ്യത്തിൽ ഇത് മതഭാവനയെ രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമായി മാറ്റുകയും വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഷയെ വോട്ടായി പരിഭാഷപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതുവഴി തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ സമത്വവും “മതമില്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയം” എന്ന ഭരണഘടനാതത്വവും ദുർബലമാകുന്നു.

നിയമപരമായും ഭരണഘടനാപരമായും ഇത് തീർത്തും തെറ്റായ പ്രവണതയാണ്. മാതൃകാ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം (Model Code of Conduct) മതചിഹ്നങ്ങളെയോ മതഭാവനകളെയോ ഉപയോഗിച്ച് വോട്ടർമാരെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് വ്യക്തമായി വിലക്കുന്നു; ഒരു ഭക്തിഗാനത്തിന്റെ താളമോ ആരാധനാഭാഷയോ ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഇതിന്റെ പരിധിയിൽ വരും. Representation of the People Act, 1951-ലെ Section 123(3) പ്രകാരം മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള വോട്ടഭ്യർത്ഥന corrupt practice ആണെന്ന് കൃത്യതയോടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അത് നേരിട്ടായാലും പ്രതീകാത്മകമായാലും നിയമപരമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാണ്. ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാനഘടനയായ മതേതര (secular) സ്വഭാവം മതത്തെ രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് അനുവദിക്കുന്നില്ല.

2017-ലെ Abhiram Singh v. C. D. Commachen എന്ന സുപ്രധാന വിധിയിൽ സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കിയ നിലപാട് നിർണ്ണായകമാണ്: മതത്തെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഏതൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അഭ്യർത്ഥനയും — അത് നേരിട്ടായാലും പരോക്ഷമായാലും — ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമാണ്. ഈ നിലപാടിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പാരഡികൾ നിയമപരമായ വിമർശനത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നില്ല.

ഇത്തരം പ്രവണതകൾ സമൂഹത്തിൽ ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മതവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങുകയും, യുവജനങ്ങളിൽ മതം ഒരു “ട്രെൻഡി പ്രചരണോപകരണം” മാത്രമായി കാണുന്ന സമീപനം ശക്തമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒടുവിൽ രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന്റെ നിലവാരം തന്നെ തകർന്നുപോകുന്നു. ദീർഘകാലത്തിൽ ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ തന്നെ ക്ഷതപ്പെടുത്തും.

“അയലക്ക് എത്ര കഷ്ണം” എന്ന ചോദ്യമിട്ടതിന് ജോസഫ് മാഷിന്റെ കൈവെട്ടിമാറ്റിയ നാടായ കേരളത്തിൽ, നാളെയിത് മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ ബാങ്ക് വിളിയുടെ പാരഡിയായി പുറത്തുവന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം ഗൗരവമായി ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഭക്തിഗാനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളല്ല. വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഷ വോട്ടിന്റെ ഭാഷയാകുമ്പോൾ മതത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നൈതികതയും ഒരേസമയം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ജനങ്ങളുടെ ബോധ്യത്തിലും നയചർച്ചകളിലുമാണ് നടക്കേണ്ടത്, അല്ലാതെ ഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ താളത്തിൽ അല്ല.

29/11/2025

നാലു കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും — ഭാഗം 2C

Wage Code 2019- Section 2(y): വേതനം ചുരുക്കുന്ന പുതിയ നിർവചനം; നിയമഭാഷയുടെ മറവിലെ കബളിപ്പിക്കൽ.

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

Wage Code 2019 ലെ Section 2(y) “വേതനം” (Wage) എന്ന പദത്തിന്റെ പരിധി പൂർണമായി പുനർനിർവചിക്കുന്നു.
പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ ഇത് ഒരു സാങ്കേതിക പുനഃക്രമീകരണമെന്ന പോലെ തോന്നിയാലും,
നിയമഭാഷയുടെ മറവിൽ തൊഴിലാളിയുടെ ദീർഘകാല സാമൂഹ്യ–സുരക്ഷയുടെ അടിത്തറ
ശാന്തമായി ചുരുക്കുന്ന ഘടനാത്മക മാറ്റം (structural shift) ആണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്.

പഴയ തൊഴിൽനിയമങ്ങളിൽ — EPF Act, Gratuity Act, Bonus Act, Minimum Wages Act —“വേതനം” എന്നത് വ്യാപകമായ ഉറപ്പുള്ള ഒരു സംരക്ഷണഘടനയായിരുന്നു.
HRA, CCA, conveyance, special allowance എന്നിവയും statutory benefits കണക്കാക്കുമ്പോൾ വേതനത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.ഇതിലൂടെ തൊഴിലാളിയുടെ ഭാവി സമ്പാദ്യവും വിരമിക്കൽസുരക്ഷയും ശക്തമായി നിലനിന്നു.
പുതിയ Wage Code ഈ തത്വത്തെ മറിച്ചെഴുതുകയാണ്.
വേതനചുരുക്കലിന്റെ നിയമവൽക്കരണ മാണ് പുതിയ നിയമം.

Wage Code 2019–ലെ Section 2(y) വേതനത്തെ മൂന്നു ഘടകങ്ങളായി മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു—
വേതനം = അടിസ്ഥാനവേതനം + Dearness Allowance + Retaining Allowance
അതിനൊപ്പം, അലവൻസുകൾ ആകെ വേതനത്തിന്റെ 50% അധികരിച്ചാൽ , ആ അധികഭാഗം “വേതനം” ആയി പുനർകണക്കാക്കണമെന്ന വ്യവസ്ഥയും കോഡ് കൊണ്ടുവരുന്നു.
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ ഇത് ഒരു നിയന്ത്രിത ഏകീകരണം (regulated rationalisation) പോലെ തോന്നിയാലും, പ്രവർത്തനരീതിയിൽ ഇത് പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റുന്നു:

പ്രായോഗിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ: തൊഴിലാളിക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?

1. PF കുറയും
PF = 12% of wages
വേതനം ചുരുക്കുമ്പോൾ PF സ്വാഭാവികമായി താഴുന്നു.
Take-home ഉയർന്നതായി തോന്നാമെങ്കിലും ദീർഘകാല PF corpus വൻതോതിൽ ഇടിയും.

2. Gratuity കുറയും
Gratuity = 15 days wages × സേവനവർഷം
വേതനം ചുരുക്കുന്നതിനാൽ gratuity കണക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനവും ചുരുങ്ങുന്നു
40–60% വരെ കുറയാനുള്ള സാധ്യത.

3. Bonus statutory minimum–ത്തിലേക്ക് താഴും.
Bonus liability “wage ceiling”–നെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനാൽ
തൊഴിലുടമകൾക്ക് bonus ബാധ്യത കുറയ്ക്കാനുള്ള നിയമപരമായ സ്പേസ് വർധിക്കും.

4. Take-home salary ഉയർന്നതായി തോന്നുമെങ്കിലും ഭാവിക്ക് വലിയ നഷ്ടം.
ഇതാണ് Wage Code–ന്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഘടകം:
“ഇപ്പോൾ കുറച്ച് കിട്ടുന്ന നേട്ടം” പിന്നീട് “വരുമാനത്തിന്റെ ഭാവി ശൂന്യവൽക്കരിക്കും" .

നിയമപരമായ വിശകലനം
1. Fair Wage Principle തകരുന്നു.
തൊഴിലാളിയുടെ യഥാർത്ഥ വരുമാനം തന്നെയാണ് നിയമപരമായ ആനുകൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമാകേണ്ടത്.
(Statutory benefits must reflect the worker’s real earning.) എന്ന പഴയ നിയമ സിദ്ധാന്തം പൂർണമായും ഇല്ലാതാകുന്നു.
പുതിയ നിർവചനം തൊഴിലുടമയുടെ statutory ചെലവ് കുറയ്ക്കാനാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത് . തൊഴിലാളിയുടെ സുരക്ഷയല്ല ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്.

2. Split-wage structure ഇപ്പോൾ നിയമപരവും സാധുവുമായിരിക്കുന്നു.
EPF ട്രൈബ്യൂണലുകളും ഹൈക്കോടതികളും split wages–നെ
‘artificial structuring’ എന്നു പറഞ്ഞ് നിരന്തരം തള്ളിയിരുന്നു.
പുതിയ Wage Code ഇത് നിയമപരമായി സാധൂകരിക്കുന്നു.
50% cap ഒരു നിയന്ത്രണം പോലെ തോന്നിയാലും
Allowance restructuring–നുള്ള ഒട്ടേറെ നിയമപരമായ പഴുതുകൾ ( legal loopholes) ഈ വ്യവസ്ഥ തുറന്ന് കൊടുക്കുന്നു.

3. തൊഴിലാളിയുടെ ദീർഘകാല സുരക്ഷ നിയമത്തിന്റെ പരിഗണനയിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
Social security, retirement corpus, statutory earning base —
ഇവയൊന്നും Wage Code–ന്റെ കേന്ദ്രചിന്തകളിൽ ഇല്ല.
കേരളം, മഹാരാഷ്ട്ര, തമിഴ്നാട് പോലുള്ള
തൊഴിലാളി–സൗഹൃദ സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഇതുവരെ പ്രതിരോധിച്ചിരുന്ന
wage-splitting ഇനി നിയമപരമായ mainstream ആയിരിക്കുന്നു.
പഴയ നിയമങ്ങളുടെ അർത്ഥസാരത്തിൽ "വേതനം" (Wage) തൊഴിലാളിയുടെ സാമൂഹ്യസുരക്ഷയുടെ അടിത്തറയായിരുന്നു വെങ്കിൽ(“Wage is a foundation of social security") പുതിയ Wage Code-ന്റെ സാരത്വത്തിൽ"വേതനം" തൊഴിലുടമകൾ പാലിക്കേണ്ട ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ നിയമബാധ്യത മാത്രമാണ്.(“Wage is only a minimum compliance tool for employers.”)
ഇതാണ് ഈ നിയമഭാഷയുടെ മറവിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കബളിപ്പിക്കൽ.

27/11/2025

നാല് കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും — ഭാഗം 2B

Wage Code 2019:
ബോണസ് ഇനി അവകാശമല്ല; സമ്മാനം മാത്രം.

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

( Wage Code 2019 - Sections 26–29 — Payment of Bonus: Statutory Right to Managerial Discretion)

Payment of Bonus Act, 1965 പ്രകാരം
ബോണസ് ഒരു നിയമാവകാശം (Statutory Right) ആയിരുന്നു.
8.33% എന്ന നിയമപരമായ കുറഞ്ഞ ബോണസും 20% എന്ന പരമാവധി ബോണസും വ്യക്തമായി നിശ്ചയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
ഇത് തൊഴിലുടമയുടെ സൗജന്യദാനമോ മാനേജ്മെന്റ് ബഹുമതിയോ ആയിരുന്നില്ല.

Wage Code 2019 ഈ അടിസ്ഥാന നിയമതത്വത്തിൽ തന്നെ ആശയപരമായ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു.

പുതിയ നിയമഘടനപ്രകാരം ബോണസ് ഇനി പ്രകടനബന്ധിത ആനുകൂല്യം (Performance-Linked Benefit) ആകുന്നു.
ഉത്പാദനക്ഷമതയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച ഒരു ഘടകം.
ഉത്പാദനക്ഷമത നിശ്ചയിക്കുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് തൊഴിലുടമയുടെ അധികാരമായി മാറുന്നു.
ഫലമായി, “Minimum Bonus” എന്ന ആശയം പ്രായോഗികമായി ഇല്ലാതാവുന്നു.

ഇതോടെ ബോണസ് ഒരു നിയമപരമായ അവകാശം (Justiciable Right) അല്ലാതായി,
തൊഴിലുടമയുടെ വിവേചനാധിഷ്ഠിതമായ (Discretionary) പ്രതിഫലമായി ബോണസ് മാറുന്നു.

ഇതിന്റെ പ്രായോഗിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നതാണ്.
• തൊഴിലാളിയുടെ വാർഷിക വരുമാനസ്ഥിരത തകരും; മുൻകൂട്ടി കണക്കാക്കാവുന്ന വരുമാനഘടന നഷ്ടപ്പെടും.
• ചെറിയതും അസംഘടിതയുമായ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ബോണസ് തർക്കവിഷയമാകാൻ സാധ്യത ഉയരും.
• “ഉത്പാദനക്ഷമത-ബന്ധിത ബോണസ്” എന്ന വ്യവസ്ഥ മാനേജ്മെന്റിന്റെ വ്യക്തിപരമായ വിലയിരുത്തലിലേക്ക് (managerial subjectivity) വഴിമാറും.
• കൂട്ടായ വിലപേശലിന്റെ (Collective Bargaining) ശക്തി കുറഞ്ഞുപോകും; കാരണം ബോണസ് ഇനി അവകാശമായി ആവശ്യപ്പെടാനാവില്ല.
• ബോണസ് ഇനി “സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടറി അവകാശം” അല്ല; തൊഴിലുടമയുടെ നിയമബാധ്യതയില്ലാത്ത (ex-gratia) പാരിതോഷികമാകും.

നിയമപരമായ വിശകലനം

Wage Code തൊഴിൽനിയമത്തിലെ രണ്ട് പ്രധാന തത്വങ്ങളെ ദുർബലമാക്കുന്നു:

1. പ്രതിഫല ഉറപ്പിന്റെ തത്വം. (Principle of Wage Certainty)
തൊഴിലാളിക്ക് ലഭിക്കേണ്ട പ്രതിഫലത്തിന് നിയമപരമായ ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ഇത് ഇപ്പോൾ “അവസ്ഥാപരമായ പ്രതിഫലം” (contingent remuneration) എന്ന മോഡലിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നു.
2. തൊഴിലുടമയുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ വിവേചനരഹിതത്വത്തിന്റെ തത്വം. (Doctrine of Non-Arbitrariness in Employer Decisions)
തൊഴിലുടമയുടെ തീരുമാനങ്ങൾ നീതിപൂർണ്ണവും പരസ്യവുമായിരിക്കണം.
പക്ഷേ, ഉത്പാദനക്ഷമതയോട് ബന്ധിപ്പിച്ച ബോണസ് സംവിധാനത്തിൽ
ബോണസ് തൊഴിലുടമയുടെ വിവേചനാധികാരത്തിനുള്ളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഇത് തൊഴിലാളികളുടെ ദീർഘകാല വരുമാനസുരക്ഷയെ
നിയമപരമായി തന്നെ ദുർബലമാക്കുന്ന മാറ്റമാണ്.
പഴയ നിയമത്തിൽ ബോണസ് ഒരു അവകാശമായിരുന്നുവെങ്കിൽ (“Bonus as a Right”),
പുതിയ Wage Code ൽ ബോണസ് മാനേജ്മെന്റ് നൽകുന്ന സമ്മാനമാണ്
(“Bonus as a Managerial Reward”).
ഈ മാറ്റം തൊഴിൽനിയമത്തിന്റെ ആത്മാവിനേറ്റ ക്ഷതമാണ്.

27/11/2025

നാലു കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും – ഭാഗം 2A

Wage Code 2019: കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം — തൊഴിലാളിക്ക് അനിശ്ചിതത്വം

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

ഒരു ഭരണഘടനാ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തി അതിലെ ഏറ്റവും ദുർബലനായ പൗരന്റെ അവകാശങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ ഈ തത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയ നാല് തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ ഒരു സാമൂഹിക സുരക്ഷാ കരാറും കവചവും ആയിരുന്നു:
• Minimum Wages Act, 1948
• Payment of Wages Act, 1936
• Payment of Bonus Act, 1965
• Equal Remuneration Act, 1976

തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം (Right to Livelihood), കുറഞ്ഞ വേതനത്തിന്‍റെ അവകാശം, ലിംഗസമത്വം, ചൂഷണത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയവക്കായ് ഈ നിയമങ്ങൾ ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ കവചം ഒരുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ പഴയ നിയമങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കി ഇപ്പോൾ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന Wage Code 2019 ഈ സംരക്ഷണവ്യൂഹം സമൂലം പുനർനിർമ്മിക്കുന്നു.

“നിയമങ്ങൾ ലളിതമാക്കുന്നു; ഒന്നാക്കുന്നു” എന്നാണ് കേന്ദ്രസർക്കാർ പറയുന്നതെങ്കിലും
നിയമപഠനത്തിന്റെ പരിധിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ Wage Code യഥാർത്ഥത്തിൽ
തൊഴിലാളിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന നിയമാവകാശങ്ങൾക്ക് പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്കയും തൊഴിലുടമയ്ക്കും കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കും മുൻപുള്ളതിനെക്കാളും വ്യാപകമായ നിയമപ്രാതിനിധ്യം നൽകുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഇത് ഭരണഘടനയിലെ ഫെഡറൽ ഘടനയെ (Federal Structure) ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു.

Wage Code ഒരു നിയമപരിഷ്കാരം മാത്രമല്ല,
തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ അവകാശവ്യവസ്ഥയെ പുനർനിർവ്വചിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ–സാമ്പത്തിക ഇടപെടൽ തന്നെയാണ്.

1. അടിസ്ഥാനവേതനത്തിലെ കേന്ദ്രാധിപത്യം (National Floor Wage — Sections 6–9)
പഴയ Minimum Wages Act, 1948 സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ അധികാരമാണ് നൽകുന്നത്.
അത് ഭരണഘടനയിലെ Article 246(3) — “State List–ലെ തൊഴിൽ, വേതനം, തൊഴിൽക്ഷേമം” — എന്ന വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്.

അതിനാൽ പുതിയ Wage Code അവതരിപ്പിക്കുന്ന National Floor Wage സംവിധാനം ഭരണഘടനാപരമല്ലാത്ത ഇടപെടലും സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിയമനിർമ്മാണാധികാരത്തിൽ ഒരുതരത്തിലുള്ള കേന്ദ്രസർക്കാർ കയ്യേറ്റവുമാണ്.
ഇത് ഒരു തരത്തിൽ ഫെഡറൽ തത്വങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്.

കേരളം, തമിഴ്നാട് പോലുള്ള ഉയർന്ന ജീവിതചെലവ് വരുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ, അവരുടെ സാമൂഹ്യ–സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ പരിഗണിച്ച് ഇതുവരെ ന്യായമായ വേതനനിർണ്ണയം ചെയ്ത് വന്നിരുന്നു. Wage Code ഈ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

ഇനി കേന്ദ്രം നിർണ്ണയിക്കുന്ന National Floor Wage ആണ് സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് മേൽക്കൂര.
സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അതിനുമീതെ ഉയരാൻ അവകാശമുണ്ടെങ്കിലും, അതിനു നിയമ പ്രാബല്യം ഇല്ലാതാവും.

Wage Code 2019 ഒരു സാധാരണ നിയമം അല്ല.
ഇത്:
• തൊഴിലാളിയുടെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയെ,
• സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളെ,
• ദേശത്തിന്റെ ഫെഡറൽ ഘടനയെ,
• കോടതി വിധികളുടെ ഭാവി പ്രായോഗികതയെ,

എല്ലാം തന്നെ പുനർനിർവ്വചിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്രാധിപത്യ നിയമപദ്ധതി ആണ്.

(Wage Code സമഗ്രമായി 5 ഭാഗങ്ങളായി പരിശോധിക്കുന്നു)
1.അടിസ്ഥാനവേതനത്തിലെ കേന്ദ്രാധിപത്യം — Sections 6–9
2. ബോണസ് — Sections 26–29
3. വേതന നിർവചനം — Section 2(y)
4. പ്രാബല്യത്തിലെ മാറ്റം — Section 67
5. Wage Code യാഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യുന്ന മാറ്റങ്ങളുടെ വിശകലനം

തുടർഭാഗങ്ങൾക്കായി പേജ് ഫോളോ ചെയ്യുക.

24/11/2025

“നാലു കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും:

തൊഴിൽനിയമങ്ങളുടെ പുതിയ ഭാഷയിൽ തൊഴിലാളി എവിടെ?” ഭാഗം 1.

അഡ്വ. കെ.ടി വിനോദ്കുമാർ

ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ ഒരുകാലത്ത് തൊഴിലാളിയുടെ സുരക്ഷയും ക്ഷേമവുമെന്ന രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു. സ്ഥിരതയുള്ള ജോലി, ന്യായമായ വേതനം, യൂണിയൻ സ്വാതന്ത്ര്യം, ജോലിസുരക്ഷ—ഇവയൊക്കെ കൂടി ഒരു സാമൂഹികനീതിയുടെ പരിപ്രേക്ഷ്യമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകൾ കൊണ്ട് ആ ദിശ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് രാജ്യത്ത് നടക്കുന്നത്. സംരക്ഷണത്തിന്റെ തത്വചിന്തയിൽ നിന്ന് തൊഴിൽവിപണിയുടെ വഴക്കം (Labour market Flexibility) എന്ന പേരിൽ തൊഴിലാളിയുടെ അവകാശവലയം ചുരുക്കുന്ന ഒരു പുതിയ രീതിയിലേക്കാണ് ഇന്ത്യ നീങ്ങുന്നത്. പുതിയ നാല് തൊഴിൽകോഡുകളാണ് ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ അടയാളം.

1991ലെ സാമ്പത്തിക ഉദാരവൽക്കരണത്തിൻ്റെയും നവലിബറൽ നയങ്ങൾക്കും ശേഷം തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ “വളരെ കഠിനം” എന്നും, നിക്ഷേപകർക്കു “തടസ്സം” എന്നും, സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് “മുന്നോട്ടുള്ള വഴി ചുരുങ്ങുന്നു” എന്നും ഒരു പ്രചരണം ശക്തമായ് ഉയർന്നു വന്നു . ജനാധിപത്യ തൊഴിൽബന്ധങ്ങളെക്കാൾ മുൻ‌ഗണന നേടിയത് “ബിസിനസിന്റെ സൗകര്യം” എന്ന ആശയമാണ്. ഈ ആശയമാണ് 29 തൊഴിലാളി ക്ഷേമനിയമങ്ങൾ നാലു തൊഴിൽ നിയമങ്ങളിലേക്കെത്തിയതിൻ്റെ അടിത്തറ. 29 നിയമങ്ങളെ നാല് കോഡുകളാക്കി ചേർക്കുന്നത് ലളിതവത്കരണം എന്നാണു സർക്കാരിന്റെ വാദം. പക്ഷേ ലളിതമാകുന്നത് തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതമോ സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണമോ എന്നതാണ് നമുക്ക് മുന്നിലുള്ള പ്രധാനചോദ്യം.

തൊഴിലാളിപ്രസ്ഥാനങ്ങളും സ്വതന്ത്ര പഠനങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഈ പുനഃസംഘടനാപ്രക്രിയയിൽ തൊഴിലാളിയുടെ അവകാശങ്ങൾ പിഴിഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെന്നാണ്. ജോലിസുരക്ഷ ഇല്ലാതാവുന്നു. യൂണിയൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് നിയന്ത്രണമേറുന്നു; കരാർ-ഫിക്സ്ഡ് ജോലികളുടെ വിസ്തൃതി കൂടുതലാകുന്നു. “വികസനം” എന്ന വാക്കിന്റെ ശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് തൊഴിലാളിയുടെ ശബ്ദം ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു പുതിയ തൊഴിൽരാഷ്ട്രീയം രൂപപ്പെടുന്നതാണ് മാറ്റങ്ങളുടെ അന്തസത്ത.

ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽനിയമചരിത്രം മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലായി മനസ്സിലാക്കാം.
സ്വാതന്ത്ര്യസമരകാലത്ത് തൊഴിലാളി മുന്നേറ്റങ്ങളിലെ ഉയർച്ച;
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ക്ഷേമസംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഊന്നൽ;
’1991ന് ശേഷം വിപണി-കേന്ദ്രികരണത്തിന്റെ വളർച്ച.
ഇന്നത്തെ നാല് കോഡുകൾ ഈ മൂന്നാംഘട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും കേന്ദ്രീകൃതവും വ്യാപകവുമായ നിയമപരിഷ്‌ക്കാരമാണ്.

വളർച്ചയ്ക്കുവേണ്ടി തൊഴിലാളിസുരക്ഷയെ എത്രത്തോളം പിറകിലാക്കാം എന്നതാണ് പ്രധാനചോദ്യം.
നിക്ഷേപത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ കേൾക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസം, തൊഴിലാളിയുടെ വീടുകളിൽ ആശങ്കയും അനിശ്ചിതത്വവുമായി പ്രതിധ്വനിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

അവകാശങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നത് നിക്ഷേപം വർധിപ്പിക്കും എന്ന വാദം പലരും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ വില ആരാണ് അടയ്ക്കുക? ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഉൽപ്പാദന ശേഷിയുടെ ആധാരം തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിന്റെ മാനുഷികസുരക്ഷയാണ്. അതിനാൽ ഈ സുരക്ഷ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഏത് നിയമപരിഷ്‌ക്കാരവും ദീർഘകാലത്തിൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറയിൽ തന്നെ വിള്ളൽ സൃഷ്ടിക്കും എന്നതാണ് വാസ്തവം.

രാജ്യം ഇന്ന് കടന്നുപോകുന്നത് വൈരുദ്ധ്യങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു വഴിയിലൂടെയാണ്.
വളർച്ചയും അരക്ഷിതത്വവും ഒരേസമയം ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹികരൂപം ആണ് ഇന്ത്യയിൽ ഉള്ളത്.
മത്സരക്ഷമതയുടെ പേരിൽ മാനവികക്ഷമതയെ ഉപേക്ഷിക്കണമോ എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യമാകുന്നത്.

ഇതാണ് നാല് കോഡുകളുടെയും വിശദമായ പഠനം അത്യാവശ്യവുമാക്കുന്നത്.
ഏതു അവകാശങ്ങളാണ് ശക്തിപ്പെടുന്നത്?
ഏതാണ് മങ്ങിപ്പോകുന്നത്?
ഏതു വിഭാഗങ്ങളാണ് നിയമത്തിന്റെ അരികിലോ അതിന് പുറത്തോ നിൽക്കുന്നവരാകുന്നത്?
അരക്ഷിതത്വത്തിൻ്റെ വലയിൽ കുരുങ്ങുന്നത് ആരാണ്?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ മറുപടി കണ്ടെത്തുകയാണ് ഈ പരമ്പരയുടെ ലക്ഷ്യം.
ഇവിടെ അവതരിപ്പിച്ച യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അടുത്ത ഭാഗങ്ങളിൽ വേജസ് കോഡ്, ഇൻഡസ്ട്രിയൽ റിലേഷൻസ് കോഡ്, സോഷ്യൽ സെക്യൂരിറ്റി കോഡ്, ഒക്ക്യുപേഷണൽ സെഫ്റ്റി ആൻഡ് ഹെൽത്ത് കോഡ് എന്നിവയുടെ ഉള്ളടക്കം, തർക്കങ്ങൾ, തൊഴിലാളിസമൂഹത്തെ ബാധിക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവ ഓരോന്നായി പരിശോധിക്കപ്പെടും.
നിയമഭാഷയുടെ മറവിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പ്രവണതകളെ തുറന്നുകാട്ടുകയും, തൊഴിൽവിപണിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ചിത്രം രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.

തൊഴിലാളിയുടെ ഇന്ത്യയോ കോർപ്പറേറ്റ് ഇന്ത്യയോ ? നാളെ ഏത് ഇന്ത്യയാണ് രൂപപ്പെടുക?
ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി തേടുന്നതാണ് ഈ പരമ്പര.

22/11/2025

പഞ്ചായത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് 2025: ജനാധിപത്യവും ഉത്തരവാദിത്തവും

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്‌കുമാർ

കേരളത്തിൽ പഞ്ചായത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വീണ്ടും എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ ; പ്രാദേശിക ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെയും ഭരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെയും പുന:പരിശോധിക്കേണ്ട നിർണായക ഘട്ടത്തിലാണ് നാം നിൽക്കുന്നത്.
അഞ്ച് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ പഞ്ചായത്ത് ഭരണസമിതികൾ മാറുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മാറാതെ നിൽക്കുന്നത് ഒരു കണക്കെടുപ്പില്ലായ്മ ആണ്.

പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റും വൈസ് പ്രസിഡന്റും സ്റ്റാൻഡിംഗ് കമ്മിറ്റികളിലെ ചെയർമാന്മാരും നിർവഹിച്ച പ്രവർത്തനങ്ങളും ചെലവുകളും പൂർത്തിയാകാതെ ശേഷിച്ച പദ്ധതികളും അംഗങ്ങൾ മുൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നല്കിയ വാഗ്ദാന പൂർത്തികരണ പരിശോധനകളും എല്ലാം വരാനിരിക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പ് ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഭരണത്തിൽ ഉണ്ടായ നേട്ടങ്ങളും പരാജയങ്ങളും വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു പൊതു റിപ്പോർട്ടു പോലും ഗ്രാമസമൂഹത്തിന് ലഭിക്കാത്തത് ജനാധിപത്യത്തിലെ ഒരു വറ്റിപ്പോകുന്ന ജലസ്രോതസ്സിനെപ്പോലെയാണ്.
തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുമ്പുള്ള പൗരപരിശോധന ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ ഭരണചട്ടമായി മാറേണ്ടതുണ്ടെങ്കിലും, അത് ഇന്നും നടപ്പിലാക്കാത്തതിന്റെ ഭാരമാണ് നമുക്ക് മുന്നിലുള്ളത്.

അതേ സമയം, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ സ്ഥാനാർത്ഥി നിർണ്ണയത്തിൽ കഴിവ്, ശുദ്ധത, സേവനബോധം, സന്നദ്ധത , പ്രാപ്തി എന്നിവയുടെ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞു. പകരം “വിജയ സാധ്യത” മാത്രമുള്ളവരാണ് മുൻഗണന നേടുന്നത്. അതിന്റെ ഫലമായി യുവജനങ്ങൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കും ദളിതർക്കും മറ്റു പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്കും ലഭിക്കേണ്ട യഥാർത്ഥ പ്രാതിനിധ്യം ഇപ്പോഴും പൂര്‍ണ്ണമല്ല.

ഇവിടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യമിതാണ്:
ഒരു വ്യക്തി തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?
രാഷ്‌ട്രീയ കക്ഷിയുടെ നിർദ്ദേശം കൊണ്ടാണോ? അധികാരത്തിനോടുള്ള ആസക്തികൊണ്ടാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രാമത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള നിർദ്ദിഷ്ട ഉത്തരവാദിത്ത ബോധം മൂലമാണോ ?

ഓരോ സ്ഥാനാർത്ഥിയും സ്വന്തം പ്രദേശത്തിന്റെ ഭാവിയെ കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ദർശനം അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഗ്രാമം നേരിടുന്ന പത്തു പ്രാധാന്യമുള്ള പ്രശ്നങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനും അവ പരിഹരിക്കാൻ തനിക്കുള്ള കഴിവ് തെളിയിക്കാനുമാണ് സ്ഥാനാർത്ഥി തയ്യാറാവേണ്ടത്.
“എന്നോട് മത്സരിക്കാൻ പാർട്ടി പറയുകയുണ്ടായി” എന്ന മനോഭാവത്തിൽ നിന്ന്
“ഈ ഗ്രാമത്തിനായി എനിക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത് ഇതാണ്” എന്ന പ്രതിബദ്ധതയിലേക്കാണ് പ്രാദേശിക ജനാധിപത്യം ഉയരേണ്ടത്.

പക്ഷേ, സ്ഥാനാർത്ഥികളുടെ മാത്രം കടമയല്ല ഇത്.
ഗ്രാമവാസികളായ പൗരന്മാരുടെ പങ്ക് അതിലും ഗൗരവമേറിയതാണ്.
വോട്ട് ചെയ്യുക മാത്രമല്ല; ഭരണത്തെ നിരീക്ഷിച്ച് കാവൽ ചെയ്യുക കൂടിയാണ് ജനങ്ങളുടെ കടമ. പുറത്തുപോകുന്ന ഭരണസമിതിയുടെ (പഞ്ചായത്തുരാജിൽ ഭരണപക്ഷം പ്രതിപക്ഷം എന്ന ഒന്നില്ല ) നേട്ട-നഷ്ട കണക്കും, പുതിയ സ്ഥാനാർത്ഥികളുടെ പ്രവർത്തനശേഷിയും ഉത്തരവാദിത്തബോധവും പരിശോധിച്ചാണ് വോട്ട് നിർണയിക്കേണ്ടത്.

വോട്ട് ഒരു വികാരത്തിന്റെ പൊട്ടിത്തെറിയല്ല;
ഒരു ഗ്രാമം തന്റെ ഭാവിയെ ഏൽപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹിക കരാറാണ് അത്.
അതിനാൽ പ്രാദേശിക തലത്തിലുള്ള തുറന്ന ചർച്ചകളും പൗരസമിതി പരിശോധനകളും അനിവാര്യമാണ്.
“പൗരന്മാർ രാഷ്ട്രീയത്തെ കണ്ടിരിക്കുക മാത്രമല്ല; കൂട്ടായി നിർമ്മിക്കുകയുമാണ്” എന്ന ബോധം ശക്തമാക്കേണ്ട സമയം ഇതാണ്.

പഞ്ചായത്ത് ഭരണത്തിൽ നൈതികത ഉറപ്പാക്കാനും സുതാര്യത വർധിപ്പിക്കാനും പുതിയ ഒരു ചട്ടക്കൂട് വേണ്ടിവരുന്നു. വ്യക്തിപരമായ പ്രയോജനങ്ങൾക്കും വിഭാഗീയതയ്ക്കും അവസരം നൽകാതെ, വർഷത്തിൽ ഒരു ഭരണറിപ്പോർട്ട്, സ്വത്ത്–വരുമാന പ്രഖ്യാപനം, ഭരണ നിർവ്വഹണ പ്രക്രിയയിലെ തുറന്ന സമീപനം — ഇവയെല്ലാം നിർബന്ധമാക്കേണ്ട ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ് നാം.

വരാനിരിക്കുന്ന പഞ്ചായത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വെറും അധികാരമാറ്റമല്ല;
അത് ഒരു സാമൂഹിക കരാറിന്റെ പുതുക്കലാണ്.
മുഖങ്ങൾ മാറുന്നുണ്ടാവാം;
പക്ഷേ ഭരണത്തിന്റെ മനോഭാവം മാറുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം ജീവിക്കുന്നതാകുന്നത്.

ഉത്തരവാദിത്തവും സുതാര്യതയും
പങ്കാളിത്തവുമുണ്ടെങ്കിൽ
അതാണ് സുസ്ഥിരവും മനുഷ്യകേന്ദ്രിതവുമായ സ്വയംഭരണത്തിന്റെ അടിത്തറ.

18/11/2025

"ഗ്രാമസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും ഡിജിറ്റൽ നവകേരളവും"

പഞ്ചായത്തുരാജ് പുനർവിചിന്തനം — ഭാഗം 7 (അവസാന ഭാഗം)
അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

കേരള ഗ്രാമങ്ങൾ പ്രകൃതിസൗന്ദര്യത്തിന്റെയും ജീവിതസമൃദ്ധിയുടെയും നാഴികക്കല്ലുകളാണ്. കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതി രമണീയത ലോകത്ത് മറ്റൊരിടത്തും അതേ സ്വഭാവത്തിൽ കാണുകയില്ല. പുഴയോരങ്ങളും അരുവികളും ചെറുവെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും, മലനിരകളുടെ മഞ്ഞുമൂടിയ പുലരി നേരങ്ങളും — ഇവ വെറും ദൃശ്യാനുഭവങ്ങൾ മാത്രമല്ല; ഗ്രാമീണ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാവിയെ കരുത്തുറ്റതാക്കുന്ന അമൂല്യമായ സാമ്പത്തിക മൂലധനമാണ്. ഈ സ്വാഭാവിക സമ്പത്തിനെ നവകേരളത്തിന്റെ ഡിജിറ്റൽ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് നയിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി, തീർച്ചയായും ഉള്ളത് നമ്മുടെ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകൾക്കാണ്.

ഡിജിറ്റൽ യുഗം ഗ്രാമങ്ങൾക്ക് തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന ആധുനിക അവസരങ്ങൾ അനവധിയാണ്. ഫാം ടൂറിസം മുതൽ ഹോംസ്റ്റേകൾവരെ, നാട്ടിൻപുറത്തെ ജീവിതരീതിയെ സംരംഭകത്വത്തിലേക്ക് ഉയർത്താനുള്ള സാധ്യതകൾ പുതിയ തലമുറ അതിവേഗം തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ സാധ്യതകൾ ഒരു ഉറച്ച ഗ്രാമസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയായി വളരണമെങ്കിൽ, ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകളുടെ ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള പദ്ധതികളും ഏകോപന ശേഷിയുമാണ് അതിന്റെ അടിത്തറ. നാട്ടറിവും നാടൻ വിഭവങ്ങളും യുവജന ഊർജ്ജവും ഒരു ദിശയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന ശക്തി പഞ്ചായത്തുകളുടേതാണ്.

പുഴയോരങ്ങളെ വിനോദസഞ്ചാരത്തിന് അനുയോജ്യമായി പുനർവിന്യാസം ചെയ്യുന്നതിനും ഗ്രാമങ്ങളിലെ ഹോംസ്റ്റേകളെ മൈക്രോ എന്റർപ്രൈസുകളായി വളർത്തുന്നതിനും പഞ്ചായത്തുകളുടെ സജീവ ഇടപെടൽ ചെറു സംരംഭകർക്ക് വിശ്വാസവും സുരക്ഷിതത്വവും നൽകുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്. അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം, waste management, സുരക്ഷ, റോഡുകൾ, കണക്റ്റിവിറ്റി — ഒരു പഞ്ചായത്ത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഈ അദ്യശ്യവും ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതുമായ പശ്ചാത്തല സൗകര്യങ്ങൾ ആണ് ടൂറിസത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരവും ഗ്രാമത്തിന്റെ ബ്രാൻഡ് മൂല്യവും ഉറപ്പാക്കുന്നത്.

തീരദേശ വാസികളുടെയും മലയോരജനതയുടെയും നദീതട സമൂഹങ്ങളുടെയും ജീവിതശൈലിയെ അനുഭവമാക്കി നൽകുന്ന ഗ്രാമടൂറിസം ഇന്ന് അതിവേഗം വികസിക്കുകയാണ്. കേരളത്തിൽ അത് ഡിജിറ്റൽ ലോകവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനും വിപുലീകരിക്കാനും ഇന്നത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ അത്യന്തം സൗകര്യമൊരുക്കുന്നു. സോഷ്യൽ മീഡിയ, ഡിജിറ്റൽ മാർക്കറ്റിംഗ്, ഓൺലൈൻ ബുക്കിംഗ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ — ഇവ ഉപയോഗിച്ച് ഗ്രാമങ്ങളെ ലോകമറിയുന്നതിന് നേതൃത്വം നൽകേണ്ടത് യുവജനങ്ങളാണ്, എന്നാൽ ഈ നേതൃത്വത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടത് പഞ്ചായത്തുകളാണ്. ഒരു ഹോംസ്റ്റേ ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുലയ്ക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമമായ ഇടപെടലും കഴിവുമാണ്.

അരുവികളുടെ സമീപം നടപ്പാതകളും പുഴയോരങ്ങളിൽ വിശ്രമമേഖലകളും മലയോരഗ്രാമങ്ങളുടെ പൈതൃകപാതകളും — ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ചു ചേർന്നാൽ, ഒരു ഗ്രാമം ആഭ്യന്തര–വിദേശ സഞ്ചാരികളുടെ ഉറച്ച ലക്ഷ്യകേന്ദ്രമാകും. ഇതുവഴി ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് സമ്പദ്പ്രവാഹം ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ, ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ പഞ്ചായത്തിൻ്റെ ദിശാബോധവും ജനങ്ങളുടെ സജീവ പങ്കാളിത്തവും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം. അതാണ് “വികസനം ജനങ്ങളുടെ കൈകളിൽ” എന്ന ആശയത്തിന്റെ പഞ്ചായത്തുതല പ്രയോഗം.

ഗ്രാമസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ വ്യാപകമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തി യുവജനങ്ങൾക്ക് തൊഴിലും സംരംഭകാവസരങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ച്, ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രകൃതിയും ചരിത്രവും സംരക്ഷിച്ച്, സാമൂഹ്യവികസനത്തെ സുസ്ഥിര ദിശയിലേക്ക് നയിക്കുമ്പോൾ — അതിന്റെ പിറകിലെ മുഖ്യശക്തി ഒരു ദൂരദർശിയായ ഗ്രാമപഞ്ചായത്താണ്. കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ച് പ്രകൃതി വിഭവശേഷിയും തനത് സംസ്കാരിക പാരമ്പര്യവും ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയുള്ള പഞ്ചായത്തുകളുടെ പ്രവർത്തനനേത്യത്വമാണ് നമ്മുടെ ഭാവി വികസനത്തിന്റെ വിശ്വസനീയ അടിത്തറ.

പഞ്ചായത്തുരാജ് പുനർവിചിന്തനം എന്ന പരമ്പര ഇതോടെ ഒരു ചിന്ത മാത്രമല്ല, ഒരു ദിശയും ഒരു മോഡലും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. “ഡിജിറ്റൽ നവകേരളം” എന്ന ആശയം നഗരങ്ങളിൽ തുടങ്ങി ഗ്രാമങ്ങളിൽ പൂത്തുലയുമ്പോഴാണ് , ഈ ജനാധിപത്യ യജ്ഞം പൂർണ്ണമാകുന്നത്.

16/11/2025

തൊഴിലാളിയും സ്വയംഭരണവും .

പഞ്ചായത്തുരാജ് പുനർവിചിന്തനം – ഭാഗം 6

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്‌കുമാർ

സ്വയംഭരണം ജനങ്ങൾക്ക് അധികാരം നൽകുന്ന ഒരു ഭരണരീതി എന്നതിലുപരി ഉത്പാദനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ ജനാധിപത്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന സാമൂഹ്യപ്രക്രിയയാണ്. തൊഴിലാളികളും കൂലിവേലക്കാരുമടങ്ങുന്ന സാധാരണ ജനതയുടെ വിയർപ്പാണ് ഗ്രാമസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറ. ആ വിയർപ്പിന്റെ ശബ്ദം ഭരണഘടനയിലും പഞ്ചായത്തിലും പ്രതിഫലിക്കുമ്പോഴാണ് സ്വയംഭരണം പൂർണ്ണമാകുന്നത്.

കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമജീവിതം ഉത്പാദനത്തിന്റെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ തുല്യമായി പങ്കിടുന്ന ഒരു സമുദായതത്വത്തിൽ നിന്നാണ് വളർന്നത്. കർഷകനും കർഷകതൊഴിലാളിയും, കുലത്തൊഴിലുകാരും,നിർമ്മാണ, മത്സ്യതൊഴിലാളിയും കൂലിപ്പണിക്കാരനും എല്ലാം ചേർന്നാണ് ഗ്രാമം നിലനിന്നു പോന്നത്. പക്ഷേ ഭരണത്തിന്റെ മേശയിലിരുന്ന് നയങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുമ്പോൾ ആ ജനങ്ങളുടെ അനുഭവം പലപ്പോഴും കേൾക്കാതെ പോകുന്നു.
തൊഴിലാളിയെ ഉൾപ്പെടുത്താത്ത സ്വയംഭരണം അപൂർണ്ണമാണ്. സാമൂഹിക അന്തസത്ത നിഷേധിക്കുന്നതിനാൽ അതിന് ആത്മാവ് ഇല്ല.

പഞ്ചായത്തുരാജ് ആക്ട് അധികാരം മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒഴുകാതെ, താഴെനിന്ന് മുകളിലേക്കാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഉത്പാദനഘടനകളിൽ — കൃഷിയിലും സഹകരണസംഘങ്ങളിലും തൊഴിൽ വിപണിയിലും — ഈ തത്വം പൂർണ്ണമായി നടപ്പായിട്ടില്ല. തൊഴിൽ ജീവിതത്തിന്റെ ബഹുമാനം ഭരണഘടന ഉറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, തൊഴിൽരംഗത്ത് ജനാധിപത്യ പങ്കാളിത്തം ഇപ്പോഴും പരിമിതമാണ്.

ഇടതുവീക്ഷണത്തിൽ, തൊഴിലാളി ഒരു ഉത്പാദനശക്തിയല്ല, സാമൂഹ്യബോധമുള്ള പൗരനാണ്. തൊഴിൽ ചെയ്യുന്നവന്റെ അവകാശബോധം വളരുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം ആഴം നേടുന്നത്. സഹകരണപ്രസ്ഥാനങ്ങളും തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളും സ്വയംഭരണത്തിന്റെ സാമൂഹ്യമായ അടിത്തറയാണ്. അവയുടെ അനുഭവം ഗ്രാമസഭകളുടെ ആത്മാവായി തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരണം. തൊഴിലാളികളിൽ നിന്നുയർന്നുവരുന്ന സാധാരണക്കാരെ അവഗണിച്ച് മധ്യവർഗത്തെമാത്രം സ്വയംഭരണഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന രീതിയും തിരുത്തേണ്ടതാണ്. വികസനപദ്ധതികൾ തൊഴിൽസൃഷ്ടിയിലേക്കും തൊഴിൽനീതിയിലേക്കും ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്.

വികസനപദ്ധതികൾ മധ്യവർഗ്ഗ സൗകര്യങ്ങളിലേക്കല്ലാതെ തൊഴിൽസൃഷ്ടിയുടെയും തൊഴിൽനീതിയുടെയും ദിശയിലേക്കാകണം തിരിയേണ്ടത്.
മഹാത്മാഗാന്ധി ദേശീയ ഗ്രാമീണ തൊഴിൽ ഉറപ്പു പദ്ധതി (MGNREGS) ഗ്രാമീണജനതക്ക് തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്‌ടിച്ചെങ്കിലും , അതിനെ ഉത്പാദനാധിഷ്ഠിത ഗ്രാമവികസനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് ഇതുവരെയും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല . തൊഴിൽമൂല്യമുള്ള പദ്ധതികളാണ് ഗ്രാമത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സ്വയംപര്യാപ്തതയ്ക്കും ജനാധിപത്യസ്ഥിരതയ്ക്കും ആധാരമാകുന്നത്. അത്തരം പദ്ധതികളുടെ അഭാവമാണ് പഞ്ചായത്തുകൾ ഇന്നഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രധാന പതിസന്ധി. “തൊഴിലാളിയുടെ കൈകളിലാണ് ഭരണത്തിന്റെ ഹൃദയം” എന്ന ബോധം പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ തൊഴിൽമേഖല പുതിയ വെല്ലുവിളികളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. പരമ്പരാഗതമായി കർഷകൻ, കൂലിപ്പണിക്കാരൻ, നിർമ്മാണ തൊഴിലാളി എന്നിവർ മാത്രമായിരുന്നു തദ്ദേശ വളർച്ചാപദ്ധതികളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി ചിന്തിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വളർച്ച “പുതിയ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗം” ഉയർന്നുവരാൻ ഇടയാക്കിയിട്ടുണ്ടു. പുതുതായ് സൃഷ്‌ടിക്കപ്പെട്ട ഈ വിഭാഗത്തിന് നിയമപരമായ മേൽനോട്ടവും സാമൂഹിക സംരക്ഷണവും ലഭ്യമാക്കാതെ സ്വയംഭരണം സമഗ്രമാകില്ല. തൊഴിലിന്റെ ലോകം മാറുമ്പോൾ തൊഴിലാളി സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഷയും മാറണം.

ഓട്ടോമേഷൻ, ഗിഗ് എക്കണോമി, എ.ഐ. അടിസ്ഥാനമാക്കിയ തൊഴിൽമാറ്റങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പല ആധുനിക വിഷയങ്ങളെയും പരിചയപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
ഗിഗ് തൊഴിലാളികളും (Gig Worker) അതോടൊപ്പം അവരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളും വർധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇവയെ നേരിടാൻ പഞ്ചായത്ത് തലത്തിൽ ഡിജിറ്റൽ തൊഴിൽപഠനകേന്ദ്രങ്ങളും സോഷ്യൽ പ്രൊട്ടക്ഷൻ ഫണ്ടുകളും രൂപപ്പെടുത്തണം. പ്രവാസജീവിതം മതിയാക്കി തിരിച്ചുവന്നവർക്കും തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കുമുള്ള പുനരധിവാസം ഗ്രാമതലത്തിൽ തന്നെ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഉത്പാദനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം മെഷീനുകൾ ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യകേന്ദ്രികൃത വികസനം ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് സ്വയംഭരണത്തിന്റെ പുതിയ ദൗത്യം.

തൊഴിലാളിയെ ഭരണത്തിന്റെ തണലിലാക്കുക എന്നതാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യപരിവർത്തനം. ഉത്പാദനവും അധികാരവും ഒരേ വൃത്തത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണ് സ്വയംഭരണം യാഥാർത്ഥ്യമായിത്തീരുന്നത്.
പഞ്ചായത്തുരാജ് സംവിധാനം അതിനായി അവസരങ്ങളൊരുക്കിയെങ്കിലും തൊഴിൽശ്രേഷ്ഠതയും മനുഷ്യബോധവും അതിനൊത്ത് മാറിയിട്ടില്ല.
അങ്ങനെമാറുമ്പോഴാണ് സ്വയംഭരണം ഒരു ഭരണരീതി എന്നതിലുപരി ഒരു ജീവിതരീതിയായി പുനർജനിക്കുന്നത്.

Adv KT. Vinodkumar -Lex & Life

21/12/2025

19/12/2025

17/12/2025

15/12/2025

29/11/2025

27/11/2025

27/11/2025

24/11/2025

22/11/2025

18/11/2025

16/11/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category