28/07/2026
கைது செய்தால் போதும் என்று நினைத்த காவல்துறைக்கு உச்சநீதிமன்றம் வைத்த பெரிய பிரேக்! – கைது காரணங்களை எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்காத கைது சட்டவிரோதம்; அரசியலமைப்பு உரிமையை வலியுறுத்திய வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க தீர்ப்பு
வழக்கு:
Mihir Rajesh Shah v. State of Maharashtra
Citation:
2025 LiveLaw (SC) 1066
தீர்ப்பு தேதி:
2025
நீதிபதிகள்:
(தீர்ப்பில் இடம்பெற்ற அமர்வு)
அறிமுகம்
ஒருவரை காவல்துறையினர் கைது செய்யும்போது, "நீங்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளீர்கள்" என்று கூறிவிட்டுச் செல்வது மட்டும் போதுமா? கைது எதற்காக செய்யப்படுகிறது என்பதை வாய்மொழியாகச் சொன்னால் போதுமா? அல்லது எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்க வேண்டுமா?
இந்தக் கேள்வி வெறும் நடைமுறை தொடர்பான ஒன்று அல்ல. இது இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கிய அடிப்படை உரிமையைத் தொடும் மிக முக்கியமான கேள்வியாகும்.
இந்தக் கேள்விக்கே இந்திய உச்சநீதிமன்றம் Mihir Rajesh Shah v. State of Maharashtra வழக்கில் மிக முக்கியமான விளக்கத்தை வழங்கியுள்ளது. கைது காரணங்களை எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்காமல் செய்யப்பட்ட கைது அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு எதிரானது என்றும், அத்தகைய கைது மற்றும் அதன் அடிப்படையில் பெறப்படும் ரிமாண்டும் சட்டவிரோதமாகிவிடும் என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.
இந்தத் தீர்ப்பு ஒரு தனிப்பட்ட வழக்கைத் தாண்டி, இந்தியாவில் இனி நடைபெறும் அனைத்து கைது நடவடிக்கைகளுக்கும் வழிகாட்டும் முக்கிய முன்னுதாரணமாக மாறியுள்ளது.
வழக்கின் பின்னணி
2024 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 7 அன்று மும்பையில் அதிக வேகத்தில் சென்றதாகக் கூறப்பட்ட BMW கார் ஒன்று ஸ்கூட்டர் மீது மோதியதாக குற்றச்சாட்டு எழுந்தது.
இந்த விபத்தில் ஒரு பெண் உயிரிழந்தார். அவருடைய கணவர் பலத்த காயமடைந்தார். விபத்துக்குப் பிறகு வாகனத்தை நிறுத்தாமல், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவி செய்யாமல், சம்பவ இடத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றதாகவும் குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டது.
இந்த வழக்கில் Mihir Rajesh Shah கைது செய்யப்பட்டார். பின்னர் அவர் தனது கைது அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு முரணானது என்று வாதிட்டு நீதிமன்றத்தை அணுகினார்.
அவருடைய முக்கிய வாதம் என்னவென்றால், கைது செய்யப்பட்டபோது கைது காரணங்கள் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்படவில்லை என்பதாகும். இது Article 22(1) வழங்கும் அடிப்படை உரிமையை நேரடியாக மீறுவதாக அவர் கூறினார்.
இந்த விவகாரம் இறுதியில் உச்சநீதிமன்றத்தின் பரிசீலனைக்கு வந்தது.
முறையீட்டாளரின் வாதங்கள்
1. கைது காரணங்களை வாய்மொழியாகச் சொல்வது மட்டும் Article 22(1)-ன் தேவையை பூர்த்தி செய்யாது.
2. கைது செய்யப்பட்ட நபர் தன் உரிமைகளைப் பயன்படுத்த வேண்டுமெனில், கைது காரணங்கள் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்பட வேண்டும்.
3. கைது காரணங்களை அறிந்தால்தான் வழக்கறிஞரை அணுகவும், ஜாமீன் மனு தாக்கல் செய்யவும், கைது சட்டப்பூர்வமானதா என்பதை சவால் செய்யவும் முடியும்.
4. கைது காரணங்கள் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்படாததால், கைது மற்றும் அதன் தொடர்ச்சியான ரிமாண்ட் இரண்டும் சட்டவிரோதமானவை என்று அறிவிக்க வேண்டும்.
மாநில அரசின் வாதங்கள்
மாநிலத்தின் தரப்பில், கைது செய்யப்பட்ட நபருக்கு கைது காரணங்கள் தெரிவிக்கப்பட்டதாக வாதிடப்பட்டது. நடைமுறைகள் பின்பற்றப்பட்டதாகவும் கூறப்பட்டது.
ஆனால் Article 22(1)-ன் உண்மையான பொருள் என்ன, கைது காரணங்களை எந்த வடிவில் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதையே உச்சநீதிமன்றம் விரிவாக ஆய்வு செய்தது.
நீதிமன்றம் விளக்கிய சட்டப்பிரிவுகள்
1. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் – Article 22(1)
இந்தப் பிரிவின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு நபருக்கும் அவர் ஏன் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார் என்பதை உடனடியாகத் தெரிவிக்க வேண்டும்.
மேலும் அவர் விரும்பும் வழக்கறிஞரின் உதவியைப் பெறும் உரிமையும் வழங்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த உரிமை வெறும் நடைமுறை உரிமை அல்ல; அது தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கும் அடிப்படை அரசியலமைப்பு பாதுகாப்பாகும் என்று நீதிமன்றம் விளக்கியது.
நீதிமன்றத்தின் விரிவான காரணங்கள்
1. கைது காரணங்களை தெரிவிப்பது ஒரு சடங்கு அல்ல
நீதிமன்றம் முதலில் ஒரு முக்கியமான கொள்கையை வலியுறுத்தியது. கைது காரணங்களை தெரிவிப்பது வெறும் நடைமுறை சடங்காகக் கருதப்பட முடியாது. அது கைது செய்யப்பட்ட நபரின் அடிப்படை உரிமையாகும்.
அந்த உரிமை உண்மையான அர்த்தத்தில் செயல்பட வேண்டுமெனில், கைது செய்யப்பட்ட நபர் தன்னை ஏன் கைது செய்துள்ளனர் என்பதை தெளிவாக அறிந்திருக்க வேண்டும்.
2. வாய்மொழி தகவல் மட்டும் போதாது
நீதிமன்றம் மிகவும் நடைமுறை ரீதியாக ஒரு முக்கிய பிரச்சினையை எடுத்துக்காட்டியது.
பின்னாளில் காவல்துறை அதிகாரி, "நான் கைது காரணங்களைச் சொல்லிவிட்டேன்" என்று கூறலாம்.
அதே நேரத்தில் கைது செய்யப்பட்ட நபர், "எனக்கு எதுவும் தெரிவிக்கப்படவில்லை" என்று கூறலாம்.
இந்த நிலைமையில் உண்மையை நிரூபிப்பது மிகவும் சிரமமாகிவிடும்.
இந்த சர்ச்சையை முற்றிலும் தவிர்ப்பதற்காகவே கைது காரணங்கள் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
3. எழுத்துப்பூர்வ காரணங்கள் ஏன் அவசியம்?
நீதிமன்றத்தின் கருத்துப்படி, கைது செய்யப்பட்ட நபர் எழுத்துப்பூர்வ காரணங்களைப் பெற்றால்,
அவற்றை தனது வழக்கறிஞரிடம் வழங்க முடியும்.
அதன் அடிப்படையில் ஜாமீன் மனு தயாரிக்க முடியும்.
ரிமாண்ட் விசாரணையில் கைது சட்டப்பூர்வமா என்பதை எதிர்த்து வாதிட முடியும்.
தனது பாதுகாப்பு யுக்தியைத் திட்டமிட முடியும்.
இதனால் Article 22(1)-ன் நோக்கம் முழுமையாக நிறைவேறுகிறது.
4. கைது காரணங்கள் நபருக்குப் புரியும் மொழியில் இருக்க வேண்டும்
நீதிமன்றம் மேலும் முக்கியமான ஒரு அம்சத்தை வலியுறுத்தியது.
கைது காரணங்களை வெறுமனே எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கினால் மட்டும் போதாது.
அவை கைது செய்யப்பட்ட நபருக்குப் புரியும் மொழியில் வழங்கப்பட வேண்டும்.
அப்போதுதான் அவர் தனது உரிமைகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்த முடியும்.
5. இந்த விதி அனைத்து குற்ற வழக்குகளுக்கும் பொருந்தும்
சில வழக்குகளில், குறிப்பாக பணமோசடி தடுப்புச் சட்டம் (PMLA) போன்ற சிறப்புச் சட்டங்களில் மட்டுமே எழுத்துப்பூர்வ கைது காரணங்கள் அவசியம் என்று வாதங்கள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தன.
இந்த வாதத்தை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை.
Article 22(1) எந்தச் சட்டத்திற்கும் தனித்தனியாகப் பொருந்தும் உரிமை அல்ல.
அது அரசியலமைப்பின் கீழ் அனைத்து நபர்களுக்கும் சமமாக வழங்கப்பட்ட உரிமை.
எனவே BNS, முன்னாள் IPC, PMLA, UAPA அல்லது வேறு எந்தக் குற்றச் சட்டமாக இருந்தாலும் கைது காரணங்கள் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.
6. அவசர சூழ்நிலைகளுக்கான விதிவிலக்கு
நீதிமன்றம் ஒரு குறுகிய விதிவிலக்கையும் ஏற்றுக்கொண்டது.
உதாரணமாக, காவல்துறையினரின் கண்முன்னே கொலை போன்ற மிகக் கடுமையான குற்றம் நடைபெறுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அத்தகைய சூழ்நிலையில் உடனடியாக கைது செய்ய வேண்டிய அவசியம் இருக்கலாம்.
அப்போது எழுத்துப்பூர்வ ஆவணத்தை உடனடியாகத் தயாரிக்க முடியாத நிலை உருவாகலாம்.
அத்தகைய அவசர சூழ்நிலையில் வாய்மொழியாக கைது காரணங்களைத் தெரிவிக்கலாம்.
ஆனால் அதன்பிறகு தாமதமின்றி எழுத்துப்பூர்வ கைது காரணங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும்.
அதுவும் ரிமாண்ட் விசாரணைக்கு குறைந்தது இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்பாக வழங்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தெளிவாகக் கூறியது.
7. கைது சட்டவிரோதமாகும் சூழ்நிலை
இந்தத் தீர்ப்பின் மிக முக்கியமான பகுதி இதுவாகும்.
எழுத்துப்பூர்வ கைது காரணங்கள் வழங்கப்படவில்லை என்றால், கைது சட்டப்படி செல்லாது.
அதன் அடிப்படையில் பெறப்பட்ட ரிமாண்ட் உத்தரவும் சட்டவிரோதமாகிவிடும்.
இதன் விளைவாக கைது செய்யப்பட்ட நபர் விடுதலை கோரும் உரிமையைப் பெறுவார் என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.
நீதிமன்றம் மேற்கோள் காட்டிய சட்டக் கொள்கைகள்
இந்தத் தீர்ப்பில் Article 22(1)-ன் நோக்கம் வெறும் தகவல் தெரிவிப்பது அல்ல என்று நீதிமன்றம் விளக்கியது.
கைது செய்யப்பட்ட நபர் தனது உரிமைகளைச் செயல்படுத்தக்கூடிய அளவுக்கு முழுமையான தகவலைப் பெற வேண்டும் என்பதே அந்தப் பிரிவின் உண்மையான நோக்கம் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
காவல்துறைக்கு நீதிமன்றம் வழங்கிய முக்கிய எச்சரிக்கை
கைது என்பது சாதாரண நிர்வாக நடவடிக்கை அல்ல.
ஒரு நபரின் தனிநபர் சுதந்திரம், கண்ணியம், சமூக மரியாதை, குடும்ப வாழ்க்கை மற்றும் மனநலத்தை நேரடியாகப் பாதிக்கும் நடவடிக்கையாகும்.
ஒருமுறை கைது செய்யப்பட்ட பிறகு பின்னர் அவர் விடுவிக்கப்பட்டாலும், சமூகத்தில் அவருடைய பெயருக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பு பல நேரங்களில் நீங்காமல் போகலாம்.
எனவே கைது அதிகாரத்தை மிகுந்த பொறுப்புடனும், சட்டம் நிர்ணயித்த பாதுகாப்புகளை முழுமையாகப் பின்பற்றியும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் நினைவூட்டியது.
மாஜிஸ்திரேட்டின் கடமை
ஒருவரை ரிமாண்டுக்காக நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்தும்போது, மாஜிஸ்திரேட் வெறுமனே காவல்துறையின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது.
முதலில்,
கைது காரணங்கள் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்பட்டுள்ளனவா?
அவை கைது செய்யப்பட்ட நபருக்குப் புரியும் மொழியில் வழங்கப்பட்டுள்ளனவா?
அவருக்கு வழக்கறிஞரை அணுகுவதற்கான வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளதா?
அவருடைய அரசியலமைப்பு உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளனவா?
என்பதை உறுதி செய்த பிறகே ரிமாண்ட் குறித்து முடிவு எடுக்க வேண்டும்.
மாஜிஸ்திரேட் காவல்துறையின் நடவடிக்கைக்கு வெறும் ஒப்புதல் முத்திரை இடுபவர் (Rubber Stamp) அல்ல; அரசியலமைப்பு உரிமைகளின் பாதுகாவலர் என்ற பொறுப்பை நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது.
இறுதி தீர்ப்பு
முறையீட்டில் எழுப்பப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டக் கேள்வியை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்று, கைது காரணங்கள் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்படுவது Article 22(1)-ன் கட்டாயத் தேவையாகும் என்று அறிவித்தது.
கைது காரணங்கள் கைது செய்யப்பட்ட நபருக்குப் புரியும் மொழியில் வழங்கப்பட வேண்டும்.
அவசர சூழ்நிலைகளில் வாய்மொழியாகத் தெரிவிக்கலாம். ஆனால் பின்னர் கட்டாயமாக எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்பட வேண்டும்.
இந்த நடைமுறை பின்பற்றப்படாவிட்டால் கைது மற்றும் அதன் அடிப்படையில் வழங்கப்படும் ரிமாண்ட் இரண்டும் சட்டவிரோதமாகும் என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.
இந்தத் தீர்ப்பின் சட்ட முக்கியத்துவம்
1. Article 22(1)-ன் பொருளை உச்சநீதிமன்றம் விரிவாக விளக்கிய முக்கிய தீர்ப்பாக இது அமைந்துள்ளது.
2. கைது காரணங்களை எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்குவது இனி அனைத்து குற்ற வழக்குகளிலும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாய நடைமுறையாகும்.
3. காவல்துறை கைது அதிகாரத்தை பயன்படுத்தும்போது அரசியலமைப்பு பாதுகாப்புகளை முழுமையாகப் பின்பற்ற வேண்டிய பொறுப்பை இந்தத் தீர்ப்பு மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.
4. ரிமாண்ட் வழங்கும் முன் கைது நடைமுறைகள் சட்டப்படி பின்பற்றப்பட்டுள்ளனவா என்பதை மாஜிஸ்திரேட்டுகள் தீவிரமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டிய கடமையை இந்தத் தீர்ப்பு நினைவூட்டுகிறது.
5. வழக்கறிஞர்களுக்கு இது மிக முக்கியமான நடைமுறை ஆயுதமாகும். இனி ஒவ்வொரு கைது வழக்கிலும் முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி, "Grounds of Arrest" எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்பட்டதா? என்பதாக இருக்கும். வழங்கப்படவில்லை என்றால், அது வெறும் நடைமுறை குறைபாடு அல்ல; அரசியலமைப்புச் சட்ட மீறலாகும்.
முடிவுரை
Mihir Rajesh Shah v. State of Maharashtra தீர்ப்பு, கைது என்பது வெறும் காவல்துறையின் அதிகாரம் அல்ல; அது அரசியலமைப்பு வரையறுத்த கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்ட அதிகாரம் என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.
"கைது செய்யும் அதிகாரம் அரசுக்கு இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த அதிகாரத்தை அரசியலமைப்புச் சட்டம் நிர்ணயித்த பாதுகாப்புகளுக்கு உட்பட்டு மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும்" என்ற அடிப்படைக் கொள்கையை வலியுறுத்திய இந்தத் தீர்ப்பு, இந்திய குற்றவியல் நீதித்துறையில் கைது நடைமுறைக்கு புதிய தரநிலையை உருவாக்கிய முக்கிய தீர்ப்பாக சட்ட வரலாற்றில் நினைவுகூரப்படும்.