Kahlon singh

22/10/2016

ਹੋਰ ਜੇ ਮਿਤਰੋ

02/05/2016

ਕਾਫੀ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਰਾਧਾ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵਾਰੇ ਇਹ ਪੜਿਓ ਜ਼ਰੂਰ:- ਭਾਈ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੰਡੀਆਨਾ

ਅਜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾ ਰਾਧਾ ਸਵਾਮੀ ਗੁਰੂ ਡਮ ਵਾਰੇ ਜਿਹਨਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋ ਇਹਨਾ ਦਾ ਗੁਰੂ ਡੰਮ ਚਲ ਪਿਆ ਤਾ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਬ ਵਿਚੋ ਕੁਝ ਪ੍ਗ੍ਤੀਆਂ ਛਾਂਟ ਕੇ ਇਹਨਾ ਨੇ ਅਖੁਤੀ ਕਥਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੀ .ਅਜ ਕਲ ਬਹੁਤੇ ਡੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਂਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਾਡੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ | ਪਰ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ ਵੀਰੋ ਇਹ ਸਭ ਨਾਲੋ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ
ਇਹ ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗੁਰੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦਿਆਲ ਨੂੰ ਸੰਤ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਕੁਝ ਮਾਲਕ, ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਾਧ ਗੁਰੂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁਰਮੁਖ ਗੁਰੂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਕਤ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਬੇਵਕਤ ਗੁਰੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਬਿਆਸ ਵਾਲੀ ਗੱਦੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਬਾ ਜੈਮਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਚਲਾਈ ਸੀ। ਫੌਜ ਤੋਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋ ਕੇ 1891 ਵਿਚ ਦਰਿਆ ਬਿਆਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿੰਡ ਵੜੈਚ ਅਤੇ ਬਲ ਸਰਾਂ ਦੇ ਲਾਗੇ ਆ ਟਿਕੇ। ਬਲ ਸਰਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੈਮਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਸਾਧੂ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚੋਂ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਕਨਾਲ 16 ਮਰਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਜਿਸਟਰੀ ਨੰਬਰ 254 ਮਿਤੀ 14 ਜੂਨ 1897 ਨੂੰ ‘ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ” ਦੇ ਨਾਮ ਹੋਈ। ਉਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ—ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਾਕਿਆ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਮੁਤੰਜਿਮ ਬਾ ਇਹਤਮਾਮ ਜੈਮਲ ਸਿੰਘ ਸਾਧ ਜੱਟ।
ਇੰਤਕਾਲ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਵਿਚ ਦਰਜ ਹੈ—ਭਾਈ ਜੈਮਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਬੈਅ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਮ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਮੁਤੱਲਕਾ ਰਹੇਗੀ।
ਬਲ ਸਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ “ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਨਾਮ ਰਜਿਸਟਰੀ ਕੀਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ ਲਾਲੂ ਨੰਬਰਦਾਰ, ਮਤਾਬ ਸਿੰਘ, ਭਾਨ ਸਿੰਘ, ਬੂੜ ਸਿੰਘ, ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਗੁਰਦਿੱਤ ਸਿੰਘ।
ਬਾਬਾ ਜੈਮਲ ਸਿੰਘ ਦਾ 1903 ਵਿਚ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਬਾਬੂ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਜਾਨਸ਼ੀਨ ਬਣੇ। 10 ਮਈ 1905 ਨੂੰ “ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ” ਦੇ ਨਾਮ ਧਰਮਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਹੋਈ ਰਜਿਸਟਰੀ ਦਾ ਇੰਤਕਾਲ ਨੰਬਰ 536 ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਚੇਲਾ ਜੈਮਲ ਸਿੰਘ ਬਰਾਏ ਮੋਹਤਮਿਮ। ਡੇਰੇ ਵਾਲੀ ਅਸਲ ਥਾਂ “ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ” ਦੇ ਨਾਮ ਹੀ ਰਹੀ।
ਬਾਬੂ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਮ ਦੀ ਪੋਥੀ ਛਪਵਾਈ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਿਧਰੇ ਕਿਧਰੇ ਜਿੰਦਾ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਉਲਟ ਵਾਕ ਲਿਖੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਨਾ 66 `ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
ਗ੍ਰੰਥ ਪੋਥੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸਤਿ ਦੀ ਛੋਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ।
ਕੇਹੀ ਬੇ-ਦਲੀਲ ਆਪਾ ਵਿਰੋਧੀ ਗੱਲ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤ, ਪ੍ਰੇਮ ਪੱਤਰ, ਸਾਰ ਬਚਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪੋਥੀਆਂ ਛਾਪ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਸਤਿ ਦੀ ਛੋਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਪਣ ਅਤੇ ਕਥਾ ਦਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ?
ਕਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀ ਤਾਂ ਸਤਿਸੰਗ ਵੇਲੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਗੁਰਮਤਿ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਡੰਮ੍ਹ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਹਿਤ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਸਤਿਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਬਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੀ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਾ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਹਾਸੋਹੀਣੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸੰਨ 1947 ਵਿਚ ਬਾਬੂ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਈ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਉੱਤਰਧਿਕਾਰੀ ਸੰਤ ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕੇ। ਸੰਨ 1948 ਵਿਚ ਬਾਬੂ ਜੀ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਬੂ ਜੀ ਦੇ ਪੋਤਰੇ ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਿਆਸ ਵਾਲੇ ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀਆਂ ਨਾਲ ਗੰਡ-ਤੁਪ ਕਰਕੇ ਸਰਦਾਰ ਬਹਾਦਰ ਜਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ। ਸੰਨ 1951 ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ: ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਗੁਰੂ ਬਣੇ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਨ 1954 ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਬਲ ਸਰਾਂ ਦੇ ਸਾਧੂ ਸਿੰਘ, ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ, ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮੱਲ ਨੇ ਸੀਨੀਅਰ ਸਬ ਜੱਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਕੇਸ ਦਾਇਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਡੇਰਾ ਬਾਬਾ ਜੈਮਲ ਸਿੰਘ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਕਨਾਲਾਂ 16 ਮਰਲੇ ਜ਼ਮੀਨ “ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ” ਦੇ ਨਾਂ ਰਜਿਸਟਰੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਪੁਰਾਤਨ ਮਰਯਾਦਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। 24 ਜੂਨ 1954 ਨੂੰ ਸ: ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਵਾਬੀ ਦਾਅਵੇ ਵਿਚ ਕਿਹਾ—ਅਸੀਂ “ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ” ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇਹ ਥਾਂ ਸਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹੈ। “ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ’ ਦੀ ਬੀੜ ਇਥੋਂ ਚੁੱਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਕੇਸ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿਚ ਗਿਆ ਸ: ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੋਇਆ।
1957 ਵਿਚ ਸ: ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀ ਨੇ 30 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਪਰ ‘ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀ ਸਤਿਸੰਗ ਬਿਆਸ’ ਸੁਸਾਇਟੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵੀਟੋ ਪਾਵਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ। ਸ: ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਮੈਂ ਮਾਲਕ ਹਾਂ ਉਹ ਬਾਬੂ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸਿੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਆੜ ਵਿਚ ਫਸਾ ਕੇ ਆਪਦਾ ਗੁਰੂ ਡੰਮ੍ਹ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਡੇਰੇ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਵੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਚਾਹ, ਰੋਟੀ ਆਦਿ ਸਸਤੀ ਛਕਾ ਕੇ, ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ, ਆਏ ਗਏ `ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਤ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਲੋੜ ਹੈ ਵੇਲਾ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਗੁਰੂ ਡੰਮ੍ਹ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੂੰ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਤਾਂਕਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਚੁਰਾ ਕੇ ਆਪ ਗੁਰੂ ਬਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਣ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਰਾਧਾ ਸੁਆਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਸਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਹੁਕਮ। “ਗੁਰੂ ਮਾਨਿਓ ਗ੍ਰੰਥ” ਮਨਜੂਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

29/04/2016

ਲੱਗਭੱਡ 10 ਜੰਬੋ ਜੈਟਾਂ ਦੀ ਖ੍ਰੀਦ,
20 ਕੁ ਦੇ ਕਰੀਬ ਹਸਪਤਾਲ,
4 ਯੂਨੀਵਰਸਟੀਆਂ,
50 ਸਕੂਲ,
ਇਕ ਸੈਟਲਾਈਟ ਰੋਜਾਨਾ ਸਪੇਸ ਵਿਚ,
ਤੇ ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਸ ਧੰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਰੋਜਾਨਾ, ਅਖੰਡਪਾਠਾਂ, ਹਵਨਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਮਸੀਤਾਂ, ਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕਿ ਜੀਰੋ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਧੰਨ ਮੇਰਾ ਭਾਰਤ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਥੇ ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਪਾਰ ਹੈ ।
ਖਰਬਾਂ ਖਰਬਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕੁਝ ਕੁ ਸ਼ਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਹੱਨ ਭੇਡਾਂ !!
ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਤੇ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਨਾ ।

22/04/2016

ਗੋਹੇ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਿੲਸ਼ਨਾਨ...ਕਿਧਰ ਨੰੂ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਿੲਹ ਲੋਕ

20/04/2016

ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੌਤ
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੰਨਾ ਸੀ ਪਰ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀ, ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਗਰ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਹੈ ਪਰ ਗੰਨਾ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀ।

ਕੁਝ ਸਮਝੇ ਕੇ ਨਹੀ

ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ 30 ਫੁੱਟ ਤੇ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਫ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ 350 ਫੁੱਟ ਤੇ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਗੰਦਾ।

ਇਸ ਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਨਾ ਸੋਚੋ,

ਪਹਿਲਾ ਤੁਸੀ ਸਾਇਕਲ ਤੇ ਸੀ ਤੇ 20 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਵੀ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ਪਰ ਖੁੱਸ਼ ਸੀ। ਹੁਣ ਕਾਰ ਤੇ ਹੋ 20 ਕਿਲੋਮੀਟਰ 15 ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ।

ਪਹਿਲਾਂ ਬਿਜਲੀ ਨਹੀ ਸੀ ਪਰ ਚਾਨਣ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਿਜਲੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਹਨੇਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਹੁਣ ਜਰੂਰ ਸੋਚੋ

ਪਹਿਲਾ 10 ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੈਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਬਿਮਾਰੀ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹੁਣ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ 10 ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਪਰ ਬੰਦਾ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
a kise veer ne bhejea daso kida laga

20/04/2016

20/04/2016

ਲੋਕ ਭੁਖ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂਂੰਦ ਬੂਂੰਦ ਨੂਂੰ ਤਰਸ ਰਹੇ ਨੇ , ਐਸੇ ਹਾਲਾਤ ਚ ਇੰਡੀਆ ਦਾ ਅਰਬਾਂ ਰੁਪਈਏ ਖਰਚ ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਿਹ ਤੇ ਮਿਟੀ ਦਾ ਸੈਂਪਲ ਲੈਣ ਜਾਣਾ ਏਸ ਤਰਾਂ ਨੀ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੱਤ ਓਪਰ ਡਿਗਣ ਨੂਂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ,ਓਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਫੋਕੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਖੱਟਣ ਨੂਂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਸੈਰ ਕਰਨ ਜਾਵੇ . ? ? ? ?
ਜਦ ਕਿ ਓਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ ਕੀ ਲੋਕ ਢਿਡ ਚ ਹੱਸਣਗੇ ਨੀ . ? ? ?
ਕੀ ਅਮਰੀਕਾ ਰੂਸ ਵਰਗੇ ਇੰਡੀਆ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ . ? ? ? ?
ਕ ਸਿਂੰਘ

20/04/2016

***** ਦੰਭੀ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮਤਹੀਣ ਚੇਲਿਆਂ ਪ੍ਰਥਾਇ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਸਾਖੀ *****.... ਅੱਜ ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੋ ਜਗਨਨਾਥ ਪੁਰੀ ਦੇ ਜੋਗੀ ਪਾਂਡੇ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹਾਲ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ l ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੱਚੇ-ਸੁੱਚੇ ਜਗਿਆਸੂ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ਤਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹੀ ਮੰਡਲਾਉਂਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ l ਅੱਜ ਕਈ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ l ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਦੀ ਅਤੇ ਚੰਦੋਆ ਲਵਾ ਕੇ ਬੜੇ ਫਖਰ ਨਾਲ ਉਪਰ ਚੌਕੜਾ ਮਾਰ, ਬੈਠ ਕੇ ਮੱਥੇ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉਪਰ ਚੌਰ ਕਰਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੂਰੂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ l ਪਰ ਯਾਦ ਰਖੋ ! ਗੁਰੂ ਸਦਵਾ ਲੈਣਾ, ਗੁਰੂ ਬਣ ਕੇ ਮੱਥੇ ਟਿਕਵਾ ਲੈਣੇ, ਗੱਦੀ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾ ਲੈਣੀ ਬੜੀ ਸੌਖੀ ਹੈ l ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਮੱਥੇ ਟਿਕਵਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਕਾਰ- ਭੇਟਾ ਲੈ ਕੇ ਖਾਧੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਬਨਾਉਂਣ ਦੇ ਲਾਰੇ ਲਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਖਹਿੜਾ ਛਡਵਾਉਂਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ l ਉਹ ਤਾਂ ਮਰ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਭੇਟ ਅਤੇ ਕੀਤੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਅਧੂਰੇ ਗੁਰੂ ਪਾਸੋਂ ਅਵੱਸ਼ ਚਕਾਉਂਣਗੇ l ਅਜਿਹੇ ਆਪੂ ਬਣੇ ਝੂਠੇ ਕਰਨੀਹੀਣ ਗੁਰੂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਪਰੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਸਾਂਭ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਉਂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੰਭੀ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮਤਹੀਣ ਚੇਲੇ ਇਸ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਸਬਕ ਸਿਖ ਸਕਣ l ਸਬੱਬ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ,
ਸਾਹਿਬ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਲੌਢੇ ਪਹਿਰ ਘੋੜੇ ਉਪਰ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਕਲੇ l ਰਸਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਅਸਰਾਲ ਸੱਪ ਉੱਪਰ ਪਈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ l ਸਾਹਿਬਾਂ ਨੇ ਘੋੜਾ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਔਹ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੱਪ ਜੋ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹੈ ਵੇਖ ਕੇ ਆਵੋ ਕਿ ਸੱਪ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ?
ਗੁਰੂ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਕੇ ਸਿੱਖ ਸਪ ਦੇ ਨਜਦੀਕ ਗਏ, ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੱਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਰਮ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਨੋਚ-ਨੋਚ ਕੇ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ l ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ l ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਸੱਪ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ l ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸੱਪ ਦੀ ਸਿਰੀ ਉਪਰ ਪੈਰ ਛੁਹਾਇਆ l ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਦੇ ਸਾਰ ਸੱਪ ਦੀ ਮ੍ਰਿਤੂ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਫਟ ਗਈ l ਸੱਪ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੇਹੀ ਕ੍ਰਿਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ ਸੀ l
ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਕੌਤਕ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਜਿਉਂਦੇ ਸੱਪ ਦੀ ਦੇਹੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਕੀੜੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਇਹ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ l ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਦਸ਼ਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ?
ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬਚਨ ਕੀਤਾ ਭਾਈ ਸਿੱਖੋ ! ਇਹ ਅਸਰਾਲ ਸੱਪ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਪਾਸੋਂ ਕਾਰ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਐਸ਼ੋਇਸ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਭਵਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਬੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਕਰਨ ਦੇ ਝੂਠੇ ਦਾਹਵੇ ਬੰਨਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਕਰਨੀ ਕਰਤੂਤ ਆਮ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਨੀਵੀਂ ਸੀ l ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਕਾਰਭੇਟਾ ਦਾ ਅਤੇ ਫੋਕੇ ਲਾਰੇ ਲਾਉਂਣ ਦਾ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਦੰਭੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਸਰਾਲ ਸੱਪ ਦੀ ਜੂਨ ਧਾਰਨ ਕਰਨੀ ਪਈ ਅਤੇ ਕਾਰ ਭੇਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚੇਲੇ ਕੀੜੇ ਬਣ ਕੇ ਇਸ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ l
ਇਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਬਣਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਖਵਾਉਂਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਰਗੀਆਂ ਟੇਡੀਆਂ ਜੂਨਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਲੇ ਲਈ :—
"ਆਪਨੜੇ ਗਿਰੀਵਾਨ ਮਹਿ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਿ ਦੇਖੁ"
ਦੀ ਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਵੈ-ਪੜਚੋਲ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ l ਉਧਰ ਅੰਧੇ ਮਗਰ ਅੰਧਾ ਲੱਗ ਕੇ ਚੇਲਾਗਿਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੀੜਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਖਿੱਧ ਜੂਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਵਰਤ ਲੈਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਭਲੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ l ਪਰ ਸਤਿਗੁਰ ਜੀ ਦੇ ਫੁਰਮਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਨਾਂ ਬੋਲਾ ਬਣਾ ਰਖਿਆ ਹੈ l ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਇੰਨਾ ਰੋਲ ਕਝੋਲਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਖਿਆਦਾਇਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ l ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਦਾ ਫੁਰਮਾਨ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ :—
"ਮਾਇਆਧਾਰੀ ਅਤਿ ਅੰਨਾ ਬੋਲਾ ॥
ਸ਼ਬਦ ਨ ਸੁਣਈ ਬਹੁ ਰੋਲ ਘਚੋਲਾ ॥ ਮ: ੩, ਪੰਨਾ ੩੧੩ ॥

20/04/2016

ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼
(ਲੇਖਕ ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਬੱਲੋਪੁਰ)
ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ

* ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ 21 ਅਪਰੈਲ 1852 ਨੂੰ ਭਾਈ ਦੀਵਾਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
* ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਤ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਤਿਉੜ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਬਾਲਾ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।
* ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਾਰਸੀ ਸਿੱਖੀ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲ, ਵਿਆਕਰਨ, ਵੇਦਾਂਤ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਆਦਿ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।
* ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ, ਮਨੁੱਖੀ-ਗੁਣਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ-ਜੀਵਨ-ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ’ਤੇ ਕਈ ਲੈਕਚਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲੀ।
* ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਅਣਥੱਕ ਸੇਵਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀ, ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ 21 ਅਪਰੈਲ 1852 ਨੂੰ ਪਟਿਆਲਾ ਰਿਆਸਤ ਦੇ ਨਗਰ ਨੰਦਪੁਰ ਕਲੌੜ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਦੀਵਾਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਆਪ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਧਾਰਮਿਕ ਬਿਰਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖੀ ਜੀਵਨ ਆਪ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਆਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂ-ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਅਕਸਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਧਰਮੀ ਪਿਤਾ ਤੇ ਸੰਤ-ਮਹਾਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਪ ਦੇ ਬਾਲ ਮਨ ੳੱੁਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਿਹਾ। ਆਪ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਲਗਨ ਤੇ ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਤਿਉੜ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਬਾਲਾ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪ ਨੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਆਪ ਨੇ ਇਸੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੀਅਨ ਦੇ ਉਸਤਾਦ ਦਇਆ ਨੰਦ ਖੱਤਰੀ ਕੋਲੋਂ ਪਰਸ਼ੀਅਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲ, ਵਿਆਕਰਨ, ਵੇਦਾਂਤ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਆਦਿ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਵਿਸ਼ੇ ’ਤੇ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਬਾਲਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤਿਉੜ ਦੇ ਡੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਗੁਲਾਬਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪ ਗੁਲਾਬਦਾਸੀ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਬਣ ਗਏ। ਲਾਹੌਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਓਰੀਐਂਟਲ ਕਾਲਜ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਸਰਦਾਰ ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਆਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਡੁੱਬਦੀ ਬੇੜੀ ਨੂੰ ਨਿਘਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਚੱਲੀ। ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਕਹਿਣ ’ਤੇ ਆਪ ਨੇ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਆਪ ਨੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਪੋਫ਼ੈਸਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨੁੱਖਤਾ, ਮਨੁੱਖੀ-ਗੁਣਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ-ਜੀਵਨ-ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ’ਤੇ ਕਈ ਲੈਕਚਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਾਲਜ ਦਾ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਆਪ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਆਪ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮਕਸਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ ਅਤੇ ਫੋਕੀਆਂ ਰਹੁ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਉਣਾ ਸੀ। ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਲਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਫੈਲਣ ਮਗਰੋਂ ਆਰੀਆ ਸਮਾਜ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕੀਤੀ। ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਲਹਿਰ ਦੇ ਬਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪ ਨੇ ਆਰੀਆ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ’ਤੇ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲਈ ਟੱਕਰ ਲਈ। 18 ਅਪਰੈਲ 1877 ਨੂੰ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਲਾਹੌਰ ਆਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਤਨ ਚੰਦ ਦਾਹੜੀਵਾਲੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ (ਸਵਾਮੀ) ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੂਰਖ ਕਹਿ ਕੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਵਾਮੀ ਦਯਾਨੰਦ ਦੀਆਂ ਬਹਿਸਾਂ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਰਚਾ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ’ਤੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਆਪ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ‘ਮੇਰਾ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਦਯਾਨੰਦ ਜੀ ਦਾ ਸੰਵਾਦ’ ਵੀ ਲਿਖੀ।
ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਾਤ-ਪਾਤ, ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ, ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ’ਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ, ਪੈਂਫਲਿਟ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਛਾਪ ਕੇ ਵੰਡੇ। ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਨੇ ‘ਖ਼ਾਲਸਾ ਅਖ਼ਬਾਰ’ ਛਾਪਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੇਖ ਆਪ ਹੀ ਲਿਖਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਰਦੂ ਵਿੱਚ ‘ਖ਼ਾਲਸਾ ਗਜ਼ਟ’ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਆਪ ਨੇ ‘ਸÉਪਨ ਨਾਟਕ’ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਟਕ ਵੀ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਖੇਮ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ, ਰਾਜਾ ਬਿਕਰਮ ਸਿੰਘ, ਗਿਆਨੀ ਝੰਡਾ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣਾ ਕੇ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਪੰਥ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਜਾੜਨ ’ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਖੌਤੀ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪ ’ਤੇ ਮਾਣਹਾਨੀ ਦਾ ਕੇਸ ਕਰ ਕੇ ‘ਖ਼ਾਲਸਾ ਪ੍ਰੈਸ’ ਅਤੇ ‘ਖ਼ਾਲਸਾ ਅਖ਼ਬਾਰ’ ਬੰਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਇਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ 51 ਰੁਪਏ ਜੁਰਮਾਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਮਈ 1893 ਨੂੰ ‘ਖ਼ਾਲਸਾ ਅਖ਼ਬਾਰ’ ਮੁੜ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਇਸ ਦੇ ਅੱਠ ਸਾਲ ਸੰਪਾਦਕ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੇ 2 ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ‘ਖ਼ਾਲਸਾ ਪ੍ਰੈਸ’ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਝੋਲੀ ਕਾਫ਼ੀ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹਨ। ‘ਸਿੱਖ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ’, ‘ਭਾਈ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਵਾਈਏ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ’, ‘ਭਾਈ ਬੋਤਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ’, ‘ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਦੇ ਸਿਦਕ’, ‘ਗੁੱਗਾ ਗਪੌੜਾ’, ‘ਦੁਰਗਾ ਪ੍ਰਬੋਧ’ ਆਦਿ ਆਪ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਸਤਕਾਂ ਹਨ।
ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿੱਖ ਵਿੱਦਿਅਕ ਸੰਸਥਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ 20 ਫਰਵਰੀ 1890 ਨੂੰ ਇਕੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਪੱਤਰ ਭੇਜੇ। ਇਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਰਦਾਰ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖ਼ਾਲਸਾ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਆਪ ਨੇ ਇਸ ਕਾਲਜ ਲਈ ਅਣਥੱਕ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ। ਪੰਜ ਮਾਰਚ 1882 ਨੂੰ ਖ਼ਾਲਸਾ ਕਾਲਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਇਸ ਕਾਲਜ ਨੂੰ ਵਸਾਉਣ ਲਈ ਆਪ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਾਲਜ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪ ਦਾ ਇੱਕ ਬੇਟਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੇਟੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਬੀਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪ ਦੀ ਬੇਟੀ ਵੀ ਖੋਹ ਲਈ ਤੇ ਬੇਟਾ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਕਾਰਨ ਡਾਕਟਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ-ਵਿਚਾਲੇ ਹੀ ਛੱਡਣੀ ਪਈ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਤੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਅਣਥੱਕ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਿਆਂ 6 ਸਤਬੰਰ 1901 ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਢੇ ਦਸ ਵਜੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਚਾਰਕ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਗਿਆਨੀ ਦਿੱਤ ਸਿੰਘ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਗਏ।

19/02/2016

ਬਰੈਂਪਟਨ ਦੇ 19 ਸਾਲਾ ਲੜਕੇ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਲਖਨਪਾਲ ਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਦੀ ਨਾਮੁਰਾਦ ਬਿਮਾਰੀ ਨੇ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸੀ। ਜਦ ਜਸਟਿਸ ਟਰੂਡੋ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਵੇਕਲਾ ਹੱਲ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਜਸਟਿਨ ਟਰੂਡੋ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।