Δικηγορικό Γραφείο Δρ. Στυλιανού Πάσχου & Συνεργατών

09/06/2026

► Πότε είναι παράνομη η χρήση κάμερας για επιτήρηση εργαζομένων;

• Επιβολή προστίμου από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ) για παράνομη χρήση κάμερας για επιτήρηση εργαζομένου.

Πότε είναι παράνομη η χρήση κάμερας για επιτήρηση εργαζομένων

07/06/2026

ΣτΕ 865/2025 - Τμ. Γ' - Πενταμελής Σχηματισμός

• Μη νόμιμη η πειθαρχική ποινή της οριστικής παύσης σε βάρος υπαλλήλου που δεν είχε την ικανότητα προς καταλογισμό

Σε περίληψη:

Με την κρινόμενη προσφυγή ζητήθηκε η εξαφάνιση της 1/Συν.10.4.2023/8.9.2023 απόφασης του Α´ Τμήματος του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Κεντρικής Μακεδονίας του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (εφεξής “Πειθαρχικό Συμβούλιο”), με την οποία επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα, εκπαιδευτικό, κλάδου ΠΕ 60, η πειθαρχική ποινή της οριστικής παύσης.

► Όπως έχει παγίως κριθεί, για τη στοιχειοθέτηση του πειθαρχικού παραπτώματος σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 106 του Υ.Κ. απαιτείται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση αντικειμενικώς μεν η δια συγκεκριμένων πράξεων ή παραλείψεων του υπαλλήλου παράβαση του υπαλληλικού καθήκοντος, υποκειμενικώς δε η υπαίτια συμπεριφορά του υπαλλήλου, δηλαδή η παράβαση να οφείλεται είτε σε πρόθεση του υπαλλήλου (δόλος) είτε σε μη επίδειξη εκ μέρους του της απαιτούμενης, ανάλογα με τις περιστάσεις, επιμέλειας (αμέλεια).

► Η δεύτερη από τις ανωτέρω προϋποθέσεις, δηλαδή η υπαιτιότητα του υπαλλήλου, δεν συντρέχει αν αυτός, κατά τον χρόνο τέλεσης των ενεργειών ή παραλείψεων που στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση κάποιου πειθαρχικού παραπτώματος, εστερείτο της ικανότητας προς καταλογισμό, γεγονός το οποίο συμβαίνει και όταν ο υπάλληλος κατά τον ανωτέρω κρίσιμο χρόνο έπασχε από ψυχική νόσο, η οποία τον καθιστούσε ανίκανο να αντιληφθεί τον παραβατικό χαρακτήρα της συμπεριφοράς του.

• Στην περίπτωση αυτή δεν επιτρέπεται, κατ’ άρθρο 106 του Υ.Κ., η πειθαρχική δίωξη του υπαλλήλου, η τυχόν δε αρξαμένη παύει και κινείται η διαδικασία των άρθρων 100, 165 και 167 του αυτού Κώδικα περί έρευνας της συνδρομής των προϋποθέσεων απόλυσης του υπαλλήλου λόγω πνευματικής ανικανότητας.

• Εξάλλου, η κρίση περί της συνδρομής στη συγκεκριμένη περίπτωση λόγων που αίρουν την ικανότητα προς καταλογισμό του διωκομένου υπαλλήλου ανήκει κατ’ αρχάς μεν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο ενώπιον του οποίου έχει παραπεμφθεί ο υπάλληλος, το οποίο υποχρεούται, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, να διατάξει την εξέταση του υπαλλήλου από τις αρμόδιες υγειονομικές επιτροπές, τελικά δε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο, κατά την εκδίκαση της κατ’ άρθρο 43 Π.Δ. 18/1989 προσφυγής του υπαλλήλου, κρίνει εκ νέου την υπόθεση όχι μόνο κατά το νομικό αλλά και κατά το πραγματικό μέρος αυτής, δυνάμενο να προβεί σε αυτοτελή διαπίστωση και εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και σε διάγνωση της ευθύνης του υπαλλήλου και, επομένως, σε κρίση περί της συνδρομής στο πρόσωπό του λόγων που αίρουν την ικανότητά του προς καταλογισμό.

Εν προκειμένω, εντός μικρού χρονικού διαστήματος από την έκδοση της προσβαλλόμενης πειθαρχικής απόφασης κινήθηκε η διαδικασία απόλυσης της προσφεύγουσας λόγω πνευματικής ανικανότητας, η οποία απέληξε, μετά από γνωμάτευση της αρμόδιας υγειονομικής επιτροπής περί ανικανότητάς της για εργασία λόγω ψυχικής νόσου (“παρανοϊκής σχιζοφρένειας”), στην απόλυσή της για τον λόγο αυτόν.

Εξάλλου, η προσφεύγουσα, παρά το γεγονός ότι της κοινοποιήθηκαν οι πράξεις της πειθαρχικής διαδικασίας (πειθαρχική παραπομπή, κλήση σε απολογία, κλήση για παράσταση στη συνεδρίαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου), δεν έλαβε μέρος σε αυτήν, ενώ, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, στις 05.02.2021 υπέβαλε στην Υπηρεσία της δύο αιτήσεις για την χορήγηση άδειας άνευ αποδοχών, στις οποίες περιλαμβάνονταν φράσεις με ακατάληπτο περιεχόμενο (“χωρίς κλητεύσεις σε οιαδήποτε ηλεκτρονική δημοσιότητα με εκκωφαντικές σιωπές”, “οι λόγοι που καταθέτω είναι ότι δεν διώκω τον εαυατού (sic) μου σε ειδικές θέσεις – αναπληρώτριες – καθαρίστριες”).

Τούτο δε αναγνωρίζεται και από το 4946/23.03.2021 έγγραφο του Διευθυντή Π.Ε. Ανατολικής Θράκης, με το οποίο απερρίφθη η μια εκ των αιτήσεων αυτών.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η προσφεύγουσα, εντός εγγυτάτου χρόνου από την απουσία της από την Υπηρεσία, είχε παρουσιάσει εκδηλώσεις της ψυχικής αυτής νόσου, διεγνώσθη δε ως πάσχουσα από την νόσο αυτή εντός μικρού χρονικού διαστήματος μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης πειθαρχικής απόφασης και, ενόψει του δυσίατου της νόσου αυτής, απολύθηκε λόγω πνευματικής ανικανότητας.

•► Κατ’ ακολουθίαν τούτων, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο πειθαρχικός κολασμός της προσφεύγουσας εστερείτο εξ υπαρχής νομικής βάσης, εφόσον στρεφόταν κατά προσώπου, το οποίο δεν είχε την ικανότητα προς καταλογισμό.

►• Δέχεται την προσφυγή.

07/06/2026

ΔΕφΠειρ Α479/2025

► Κτήση ιθαγένειας: δεν κατοχυρώνεται ως ατομικό δικαίωμα. Δυνατότητες εθνικού νομοθέτη και δικαστή αναφορικά με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις πολιτογράφησης

► Ιθαγένεια: ο εθνικός νομοθέτης έχει την δυνατότητα να εκτιμά εκάστοτε τις συγκεκριμένες συνθήκες (πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές) και να καθορίζει τις προϋποθέσεις κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας κατά τρόπο χαλαρότερο ή αυστηρότερο ενώ ο δικαστής δεν έχει την εξουσία να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής των οικείων διατάξεων, οι οποίες είναι στενώς ερμηνευτέες.

• Δοθέντος ότι δεν κατοχυρώνεται ατομικό δικαίωμα κτήσεως ιθαγένειας, η εφαρμογή των νέων ρυθμίσεων και επί των ήδη εκκρεμών αιτήσεων, κατά τις ρητές διατάξεις των άρθρων 37 και 38 ν.4873/2021, δεν προσκρούει στις γενικές αρχές του κράτους δικαίου, της χρηστής διοίκησης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, εφόσον δε, περαιτέρω, οι ως άνω διαχρονικού δικαίου διατάξεις, τυγχάνουσες εφαρμογής σε όλες ανεξαιρέτως τις εκκρεμείς κατά την 1η.4.2021 αιτήσεις πολιτογραφήσεως, ερείδονται σε κριτήρια γενικά και αντικειμενικά, δεν αντίκεινται ούτε στην γενική αρχή της ασφάλειας δικαίου και, συνεπώς, θεμιτώς, κατά το Σύνταγμα, προβλέφθηκε ότι οι διατάξεις του άρθρου 5Α ΚΕΙ, όπως τροποποιήθηκαν και ισχύουν, καταλαμβάνουν και τις εκκρεμείς αιτήσεις, οι οποίες είχαν υποβληθεί πριν από την έναρξη ισχύος του ν.4735/2020.

•► Η επί μακρόν διατήρηση της ισχύος ενός ευνοϊκού για ορισμένη κατηγορία προσώπων νομοθετικού καθεστώτος δεν αποτελεί, κατά το Σύνταγμα, πρόσκομμα για την μεταβολή του.
Ο κοινός νομοθέτης δεν κωλύεται, κατ’ αρχήν, από τις συνταγματικές αρχές της ισότητας και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης να εισάγει ρυθμίσεις διαφορετικές από αυτές που ίσχυαν στο παρελθόν και προς τις οποίες είχαν προσαρμοσθεί ή αποβλέψει οι διοικούμενοι, έστω και αν θίγονται υφιστάμενα δικαιώματα ή συμφέροντα αυτών, αρκεί η επιχειρούμενη ρύθμιση να χωρεί κατά τρόπο γενικό, απρόσωπο και αντικειμενικό.

►• Τα εισοδηματικά κριτήρια που τίθενται με την διάταξη του άρθρου 5Α ΚΕΙ, όπως ισχύει, αντανακλούν την ελάχιστη ετήσια δαπάνη διαβίωσης∙ εξάλλου, οι ενδιαφερόμενοι δύνανται, μετά την απόρριψη της αρχικής αίτησής τους, να υποβάλουν νέα αίτηση επιδιώκοντας την πολιτογράφησή τους βάσει νέων δικαιολογητικών, που πιστοποιούν την μεταγενέστερη οικονομική ένταξή τους στην Χώρα και, επομένως, δεν τίθεται ζήτημα παραβιάσεως των αρχών της χρηστής διοίκησης και της αναλογικότητας.

07/06/2026

ΤρΕφΛαμ 27/2025

• Ανάκληση δωρεάς λόγω αχαριστίας

Προϋπόθεση: βαρύ παράπτωμα του δωρεοδόχου που συνιστά αχαριστία.

► Το δικαίωμα ανάκλησης της δωρεάς ασκείται με μονομερή δήλωση του δωρητή, απευθυντέα προς το δωρεοδόχο, η οποία είναι άτυπη, ακόμη και αν αφορά ακίνητο, και συνεπώς μπορεί να ασκηθεί και με αγωγή, πρέπει δε να αναφέρεται σε αυτή και ο λόγος της ανάκλησης της δωρεάς για τη συγκεκριμένη αιτία, δηλαδή τα πραγματικά γεγονότα, που συνιστούν το βαρύ παράπτωμα του δωρεοδόχου, τα οποία, βεβαίως, μπορεί να αμφισβητήσει ο δωρεοδόχος ενώπιον του δικαστηρίου, οπότε και θα αποτελέσουν το αντικείμενο της απόδειξης, ενώ η μη αναφορά στη δήλωση του λόγου ανάκλησης, καθιστά ανίσχυρη την ανάκληση, αφού στερείται ο δωρεοδόχος του δικαιώματος άμυνας εναντίον της ανάκλησης.

Επιφέρει δε η δήλωση περί ανάκλησης της δωρεάς τα νόμιμα αποτελέσματά της, από το χρόνο που περιέρχεται στο δωρεοδόχο, υπό την προϋπόθεση της απόδειξης της αληθείας του επικαλούμενου στη δήλωση από το δωρητή ως άνω λόγου ανακλήσεως.

• Κατά συνέπεια, για την ευδοκίμηση της αγωγής περί ανάκλησης της δωρεάς, πρέπει, αφενός ο λόγος αχαριστίας να υπάρχει κατά το χρόνο της ανάκλησης, αφετέρου να αποδείξει ο ενάγων την αλήθεια του αναφερόμενου στη δήλωση ανάκλησης λόγου και αν αυτός αφορά την επιδειχθείσα από το δωρεοδόχο αχαριστία, να αποδείξει το έναντι του βαρύ παράπτωμα, από το οποίο προήλθε αυτή.

05/06/2026

Ολ.ΑΠ 6/2026 - Σε πλήρη Ολομέλεια

►• Τρόπος υπολογισμού του επιτοκίου των μηνιαίων δόσεων για τη διάσωση της κύριας κατοικίας των δανειοληπτών που έχουν υπαχθεί στον ν. 3869/2010 («νόμο Κατσέλη»)

► Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, απαντώντας σε προδικαστικό ερώτημα σχετικά με την ερμηνεία δικαστικής απόφασης που είχε εκδοθεί κατ' εφαρμογή του νόμου 3869/2010, έκρινε ότι:

«[...] η σχετική διάταξη ήταν ασαφής ως προς τον τρόπο υπολογισμού του επιτοκίου στις δόσεις που επιβλήθηκαν για τη διάσωση της κύριας κατοικίας του οφειλέτη [...]».

• ►Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αποφαίνεται, κατά πλειοψηφία, ότι: η διάταξη της με αριθ. 16/2012 απόφασης του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων, όπως μεταρρυθμίστηκε με τις με αριθ. 1072/2012 και 244/2019 αποφάσεις του ίδιου δικαστηρίου, είναι ασαφής και χρήζει ερμηνείας ως προς το (ερμηνευτικό) ζήτημα σχετικά με το κατά πόσο το επιτόκιο που θεσπίζεται στο άρθρο 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010 πρέπει να υπολογίζεται από την έναρξη της ρύθμισης στο σύνολο του οριζόμενου κεφαλαίου οφειλής του δανειολήπτη και να υπολογίζονται οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις απόσβεσης της συνολικής οφειλής εκ κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης ή εάν πρέπει το επιτόκιο αυτό να υπολογίζεται αυτοτελώς δι' εκάστη των μηνιαίων δόσεων κατά το μήνα εξόφλησής της, ως προς το οποίο προσήκει η απάντηση ότι, κατά την τελολογική ερμηνεία του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010, ο υπολογισμός του επιτοκίου πρέπει να γίνει επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του κεφαλαίου της οφειλής, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα ως προς τον υπολογισμό του (επιτοκίου) παραπάνω.

• Παραπέμπει την υπόθεση, για την ολοκλήρωση της εκδίκασής της, στο Μονομελές Πρωτοδικείο (πρώην Ειρηνοδικείο) Ιωαννίνων.

05/06/2026

• Άρειος Πάγος: Πότε μια χήρα που ασχολείται με τα οικιακά έχει υποχρέωση να εργαστεί μετά την απώλεια του συζύγου της – Τα εξατομικευμένα κριτήρια

► Το Ακυρωτικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η υποχρέωση δεν εφαρμόζεται οριζόντια για όλες τις περιπτώσεις, καθώς λαμβάνονται υπόψη συγκεκριμένα κριτήρια - Ποια είναι αυτά

Υποχρέωση χήρας να εργαστεί: Απόφαση του Αρείου Πάγου ορίζει τα εξατομικευμένα κριτήρια για τέτοιες περιπτώσεις

04/06/2026

ΜΠρΗλείας 131/2023 - Κατ' έφεση

Εκουσία δικαιοδοσία Ν. 3869/2010

• Είναι επιτρεπτή η άσκηση δεύτερης έφεσης κατά της ίδιας απόφασης.

► Έφεση κατά οριστικής απόφασης ισχύει ως επιτρεπτή δεύτερη έφεση κατά της προηγηθείσας εν μέρει οριστικής απόφασης, η έφεση κατά της οποίας απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, μόνο εφόσον ισχύει η προθεσμία έφεσης και προσβάλλονται ρητώς κεφάλαια της εν μέρει οριστικής.

Σε υπόθεση του Ν. 3869/2010, το Μονομελές Πρωτοδικείο Ηλείας ερμήνευσε το ζήτημα της άσκησης δεύτερης έφεσης κατά της ίδιας απόφασης και υπό ποιες προϋποθέσεις είναι αυτή επιτρεπτή.

•► Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, με την άσκηση της εφέσεως κατά της οριστικής απόφασης θεωρείται ότι έχουν συμπροσβληθεί και οι προεκδοθείσες μη οριστικές αποφάσεις και αν η έφεση δεν απευθύνεται ρητώς εναντίον τους. Οι ως άνω αποφάσεις θεωρούνται συνεκκληθείσες κατά τις μη οριστικές τους διατάξεις, εφόσον επί των διατάξεων αυτών στηρίχθηκε η οριστική απόφαση. Εάν η απόφαση που εκδόθηκε πριν από την οριστική περιέχει και οριστικές διατάξεις, δεν θεωρείται και ως προς αυτές συνεκκληθείσα, παρά μόνο αν η έφεση διατυπώνεται ρητώς κατά αυτής.

Οπότε, δεκτική εφέσεως είναι μόνο η εν όλω οριστική απόφαση που εκδόθηκε κατά την νέα δικάσιμο για την επανεξέταση της υπόθεσης, συμπροσβαλλομένης και της εσφαλμένως εκκαλουμένης, προηγηθείσας, εν μέρει οριστικής απόφασης.

►• Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 514 ΚΠολΔ, κατά την οποία δεύτερη έφεση από τον ίδιο διάδικο κατά της ίδιας απόφασης, ανεξάρτητα από το αν πλήττεται το ίδιο ή διαφορετικό κεφάλαιο και προβάλλονται οι ίδιοι ή διαφορετικοί λόγοι, δεν επιτρέπεται, δεν τυγχάνει εφαρμογής όταν εχώρησε νόμιμη παραίτηση από το δικόγραφο της πρώτης έφεσης, αφού τότε θεωρείται ότι αυτή δεν ασκήθηκε, σύμφωνα με τα άρθρα 295, 299 ΚΠολΔ, ή όταν η πρώτη έφεση είναι ανυπόστατη ως διαδικαστική πράξη αλλά και όταν η πρώτη έφεση είχε απορριφθεί ως απαράδεκτη, όπως στην περίπτωση που στρεφόταν κατά εν μέρει οριστικής απόφασης.

•►• Στην περίπτωση αυτή, δεν είναι ανεπίτρεπτη «δεύτερη έφεση» αυτή που ασκείται ακολούθως, ενόσω διαρκεί η προθεσμία της έφεσης.

04/06/2026

ΕιρΑθ 459/2023 – Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων

Στοιχεία του οριστού της αίτησης – Μη θεραπεία τυχόν αοριστίας με το σημείωμα ή τις προτάσεις

Απορριπτέα ως απαράδεκτη η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, λόγω της πρόδηλης αοριστίας της, όσον αφορά στην ύπαρξη του ασφαλιστέου δικαιώματος, δηλαδή της απαίτησης του αιτούντος σε βάρος του καθ' ου η αίτηση αφού ειδικότερα, δεν αναφέρεται κατά τρόπο συγκεκριμένο και εξατομικευμένο σε τι συνίσταται η επείγουσα περίπτωση ή ο επικείμενος κίνδυνος, που καθιστούν αναγκαία τη λήψη του αιτουμένου ασφαλιστικού μέτρου της εγγραφής προσημείωσης υποθήκης, αλλά ο αιτών αρκείται στη στερεότυπη και αόριστη αναφορά ότι «υπάρχει άμεσος κι επικείμενος κίνδυνος, ο καθ' ου να προβεί σε πράξη εκποίησης του ακινήτου του προς τρίτα μέρη» χωρίς ωστόσο να προσδιορίζει τον κίνδυνο αυτό και χωρίς να επικαλείται συγκεκριμένα περιστατικά που καθιστούν εξαιρετικά πιθανή την προσεχή αποξένωση του καθ' ου από το εν λόγω περιουσιακό του στοιχείο ενώ στο δικόγραφο δεν γίνεται καμία, έστω και ενδεικτική αναφορά σε, εκ μέρους του καθ' ου, ενέργειες απόκρυψης, ρευστοποίησης, εκποίησης ή απαλλοτρίωσης καθ' οιονδήποτε άλλο τρόπο της κινητής ή ακίνητης περιουσίας του με σκοπό τη ματαίωση της ικανοποίησης της απαίτησης του αιτούντος, αφού μόνη η αφηρημένη μνεία του ενδεχόμενου μεταβίβασης του ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο, ή επιβάρυνσης του και τυχόν μεταβολής της υφιστάμενης περιουσιακής κατάστασης του καθ' ου δεν αρκεί για να ληφθούν εις βάρος του ασφαλιστικά μέτρα, αλλά απαιτείται η αναφορά παρόντων πραγματικών περιστατικών και συγκεκριμένου κινδύνου να προβεί σε τέτοιες εκποιήσεις.

Απορρίπτει την αίτηση.

04/06/2026

ΑΠ 163/2025 - Τμ. Ε' (Ποιν.)

• Νομιμότητα αξιοποίησης αποδεικτικών μέσων που αποκτήθηκαν με βιντεοεπιτήρηση ιδιωτικού χώρου

(σε επιτομή)

► Το Ακυρωτικό Δικαστήριο επικύρωσε την καταδίκη κατηγορουμένης για κλοπή κατ' εξακολούθηση, κρίνοντας ως νόμιμη τη χρήση φωτογραφιών από ιδιωτικό κύκλωμα βιντεοεπιτήρησης.

•► Το Ακυρωτικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η βιντεοσκόπηση παράνομων πράξεων τρίτου σε ξένο ιδιωτικό χώρο δεν θίγει τον σκληρό πυρήνα της ιδιωτικότητας και δικαιολογείται από την αρχή της αναλογικότητας για την προστασία υπέρτερων εννόμων αγαθών (δικαίωμα δικαστικής προστασίας).

Επιπλέον, κρίθηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε πλήρη αιτιολογία, απορρίπτοντας ορθά τους ισχυρισμούς περί αυτοδικίας και ευτελούς αξίας, καθώς η αφαίρεση αντικειμένων αξίας 3.000 ευρώ κατέδειξε σαφή σκοπό παράνομης ιδιοποίησης, ενώ εφαρμόστηκε ορθά ο επιεικέστερος νόμος ως προς την ποινική μεταχείριση της πράξης.

►• Απορρίπτει την με αριθμό 4073/2024 από 31.05.2024 αίτηση της Ο. Κ. του Β. και της Α., που γεννήθηκε στην Αθήνα το έτος 1966 και κατοικεί στην Αθήνα, οδός ..., για αναίρεση της καταδικαστικής με αριθμ. 517/2024 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας.

03/06/2026

ΑΠΔΠΧ 6/2026

• Επιβολή προστίμου για παραβίαση της αρχής της διαφάνειας

Άσκηση αίτησης θεραπείας κατά προηγούμενης απόφασης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ 19/2022) από την καταγγέλλουσα, ως πρώην εργαζόμενη, κατά της εγκαλούμενης εταιρίας τηλεπικοινωνιών και παρόχου κινητής/σταθερής τηλεφωνίας και υπηρεσιών διαδικτύου, για μη ικανοποίηση του δικαιώματος πρόσβασής της σε επαγγελματική αλληλογραφία, για την οποία η εγκαλούμενη εταιρία ισχυρίστηκε ότι είχε διαγραφεί, ενώ στη συνέχεια προσκόμισε μέρος της ενώπιον δικαστηρίου προς αντίκρουση αγωγής της καταγγέλλουσας.

► Η ΑΠΔΠΧ, εξετάζοντας την υπόθεση εν μέρει ως νέα καταγγελία και εν μέρει αυτεπαγγέλτως, διαπίστωσε ότι μέρος της αλληλογραφίας στην οποία η καταγγέλλουσα εμφανιζόταν ως αποστολέας ή ως παραλήπτης είχε διαβιβαστεί, δύο χρόνια μετά την αποχώρησή της, σε έτερο πρώην εργαζόμενο κατά την αποχώρησή του, στο πλαίσιο εκ μέρους του άσκησης δικαιώματος πρόσβασης, και είχε διατηρηθεί από τον τελευταίο για πέντε έτη.

Στη συνέχεια, μέρος του αρχείου διαβιβάστηκε εκ νέου στην εγκαλούμενη εταιρία με σκοπό τη δικαστική του χρήση προς υποστήριξη των ισχυρισμών της.

•► Η ΑΠΔΠΧ διαπίστωσε ότι η τήρηση του αρχείου από τον πρώην εργαζόμενο της εταιρίας δεν εμπίπτει στην οικιακή εξαίρεση και έκρινε ότι, αφενός, η εγκαλούμενη εταιρία παραβίασε την υποχρέωση ενημέρωσης της καταγγέλλουσας ως υποκειμένου για τη διαβίβαση των δεδομένων της στον εν λόγω εργαζόμενο ως τρίτο κατά την αποχώρησή του από την εταιρία, αφετέρου, ο πρώην εργαζόμενος, ως υπεύθυνος επεξεργασίας, παρέλειψε να ενημερώσει την καταγγέλλουσα τόσο κατά τη συλλογή όσο και πριν τη μεταγενέστερη διαβίβαση των δεδομένων της στην εταιρία.

►• Για τους λόγους αυτούς, η ΑΠΔΠΧ επέβαλε διοικητικά πρόστιμα για τις ως άνω παραβάσεις ύψους 20.000 ευρώ στην εγκαλούμενη εταιρία και 2.000 στον εργαζόμενο.