Αναστασία Παππά

12/09/2022

⛔️ Η πολιτική του Κυριάκου Μητσοτακη είναι ένα ακραίο μείγμα νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς ρητορικής και έχει οδηγήσει σε ολέθρια αποτελέσματα. Δεν μπορούμε καν να μιλήσουμε για ανικανότητα στη διαχείριση κρίσεων ή παταγώδη αποτυχία των πολιτικών επιλογών του, καθώς ο νεοφιλελευθερισμός ουδέποτε είχε ως σκοπό ή αποτέλεσμα την ευημερία των πολλών. Ακριβώς το αντίθετο, ευνοεί τους λίγους ισχυρούς και διαλύει κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής.

⛔️ Για το λόγο αυτό βλέπουμε να απεργάζονται το νέο αγαπημένο τους αφήγημα, έτοιμο να μας «φοβίσει» τόσο ώστε να «καθίσουμε ήσυχα». Το νέο αφήγημα είναι αυτό της ακυβερνησίας.

⛔️ Μέσα στην αλαζονεία τους ταυτίζουν την κυβέρνηση και την κυβερνησιμότητα αυτής της χώρας με τον αυτό τους. Ή αυτοί ή κανείς. Αυτό μας λένε.

✅️ Ξεχνούν όμως, μέσα στην παραζάλη της κατηφόρας τους ότι το πολίτευμα της Ελλάδας είναι η Δημοκρατία και ότι πηγή όλων των εξουσιών είναι ο Λαός. Αυτός τη δίνει και αυτός την παίρνει πίσω. Ο μόνος που φοβάται τη λαϊκή κυριαρχία είναι εκείνος που θέλει να την ποδηγετήσει και όταν δε μπορεί, τότε προσπαθεί να την καταργήσει.

Άρθρο μου στον Ο ΔΗΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

************

Ο φόβος μπορεί να γίνει ένα πρώτης τάξεως εργαλείο συσκότισης του συλλογικού νου με συνέπεια τον εξανδραποδισμό της ελεύθερης σκέψης. Δεν προκαλεί λοιπόν, εντύπωση το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως γνήσιος εκπρόσωπος του ακραίου συντηρητισμού έχει επιλέξει εδώ και καιρό το φόβο ως βασικό κομμάτι της «εργαλειοθήκης» του.

Η πολιτική του, ένα ακραίο μείγμα νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς ρητορικής, έχει οδηγήσει σε ολέθρια αποτελέσματα. Δεν μπορούμε καν να μιλήσουμε για ανικανότητα στη διαχείριση κρίσεων ή παταγώδη αποτυχία των πολιτικών επιλογών του, καθώς ο νεοφιλελευθερισμός ουδέποτε είχε ως σκοπό ή αποτέλεσμα την ευημερία των πολλών. Ακριβώς το αντίθετο, ευνοεί τους λίγους ισχυρούς και διαλύει κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής.

Επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν να μην ενισχύσει τα δημόσια νοσοκομεία κατά την περίοδο της πανδημίας, με αποτέλεσμα οι νεκροί να ξεπεράσουν τους τριάντα χιλιάδες, ευρωπαϊκή πρωτιά κατ΄ αναλογία πληθυσμού. Ήταν επιλογή του παρά το γεγονός ότι γνώριζε πως στην πλειοψηφία τους οι συνάνθρωποί μας πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ. Πιάστηκε ψευδόμενος τότε ο Πρωθυπουργός όταν είπε ότι δεν είχε στοιχεία για τους αριθμούς θανάτων εκτός ΜΕΘ, αφού αποδείχθηκε ότι εμπεριστατωμένη μελέτη βρισκόταν στα χέρια του για μήνες. Αποτέλεσμα; Η διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας με κατακόρυφη αύξηση των θανάτων και από άλλες αιτίες, αλλά και η καταφυγή όσων πολιτών είχαν την οικονομική δυνατότητα σε ιδιωτικές κλινικές.

Επιλογή του ήταν και η ελάχιστη βάση εισαγωγής, η οποία άφησε δεκάδες χιλιάδες μαθητές, ακόμα και αριστούχους, εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι επίσης, γνωστά. Όσοι νέοι άνθρωποι είχαν την οικονομική δυνατότητα πήγαν σε ιδιωτικά κολλέγια. Οι υπόλοιποι αποστερήθηκαν βίαια τη δυνατότητα να αποκτήσουν τα εφόδια προς ένα καλύτερο μέλλον.

Η επίμονη άρνησή του να ελέγξει την ακρίβεια έχει στείλει τον πληθωρισμό στα ύψη. Την ίδια στιγμή που ακόμα και βασικά είδη πρώτης ανάγκης έχουν γίνει απλησίαστα για τον απλό καταναλωτή και η επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ εφιάλτης για τις οικογένειες με παιδιά, στελέχη της Κυβέρνησης οργανώνουν συνέδρια και στηρίζουν καμπάνιες κατά του δικαιώματος των γυναικών στην άμβλωση, επειδή δήθεν θέλουν να καταπολεμήσουν το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.

Η ζωή μας έχει πλέον κατακλυστεί από επιδόματα πείνας. Fuel pass, energy pass και τώρα food pass. Η επιδοματική του πολιτική ουδόλως ωφελεί τους πολίτες, καθώς δεν τους ανακουφίζει. Ωφελεί όμως, τους λίγους και ισχυρούς, τους οποίους επιδοτεί για να συνεχίζουν να είναι ακριβοί. Το ζήτημα ιδίως της τιμής του ρεύματος, αποτελεί ίσως μία από τις μεγαλύτερες αναδιανομές εισοδήματος, μετά το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Η απώλεια εισοδήματος δε προκαλείται τόσο στην πηγή, δηλαδή στην τσέπη των καταναλωτών, όσο και έμμεσα από τους φόρους που καταβάλλουμε, καθώς η Κυβέρνηση, αντί να ελέγξει τις τιμές του ρεύματος βάζοντας πλαφόν και αποσυνδέοντάς την από την τιμή του φυσικού αερίου, αποφάσισε να επιδοτήσει τους παρόχους ρεύματος με δύο δις μόνο για τον μήνα Σεπτέμβριο.

Όλα αυτά μαζί με το νέο σκάνδαλο των υποκλοπών έχουν κλονίσει την Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για το λόγο αυτό βλέπουμε να απεργάζονται το νέο αγαπημένο τους αφήγημα, έτοιμο να μας «φοβίσει» τόσο ώστε να «καθίσουμε ήσυχα». Το νέο αφήγημα είναι αυτό της ακυβερνησίας. Πρωτοκλασάτοι υπουργοί και διάφοροι δημοσιολόγοι μας λένε «Εντάξει τα έχουμε κάνει αυτά που μας καταλογίζετε. Έχουμε καταλάβει ότι χάσαμε την εμπιστοσύνη του κόσμου, αλλά δε θα κάνουμε εκλογές γιατί οι συνθήκες είναι δύσκολες και θα υπάρξει ακυβερνησία».

Μέσα στην αλαζονεία τους ταυτίζουν την κυβέρνηση και την κυβερνησιμότητα αυτής της χώρας με τον αυτό τους. Ή αυτοί ή κανείς. Αυτό μας λένε. Και αυτό είναι πραγματικά τρομακτικό διότι δείχνει μέχρι πού είναι πρόθυμοι να φτάσουν προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία. Ξεχνούν όμως, μέσα στην παραζάλη της κατηφόρας τους ότι το πολίτευμα της Ελλάδας είναι η Δημοκρατία και ότι πηγή όλων των εξουσιών είναι ο Λαός. Αυτός τη δίνει και αυτός την παίρνει πίσω. Ο μόνος που φοβάται τη λαϊκή κυριαρχία είναι εκείνος που θέλει να την ποδηγετήσει και όταν δε μπορεί, τότε προσπαθεί να την καταργήσει. Κανένας δημοκράτης πολιτικός δε φοβάται να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία.

02/07/2022

❗️Πριν λίγες ημέρες το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών ανέτρεψε την ιστορική απόφαση της υπόθεσης Roe εναντίον Wade.

🔴 Το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Σύνταγμα δεν προστατεύει το δικαίωμα στην άμβλωση εφόσον δεν το αναφέρει ρητά, ούτε μπορεί να εξαχθεί σχετική προστασία του από το ευρύτερο δικαίωμα στην ελευθερία (right to liberty)

🔴 Ήδη οι μισές Πολιτείες των ΗΠΑ έχουν ανακοινώσει είτε αυστηρότερους περιορισμούς είτε και ολοκληρωτική απαγόρευση των αμβλώσεων.

🔴 Η απόφαση αυτή είναι πολλαπλώς προβληματική, καθώς γυρίζει τους αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικώς πολλές δεκαετίες πίσω.

♀️ Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να λαμβάνει η ίδια τις αποφάσεις που επηρεάζουν την σωματική και ψυχική υγεία της.

⚠️ Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, ότι αυτή η απόφαση είναι «κληροδότημα» του απελθόντος, υπερσυντηρητικού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διόρισε τρεις από τους έξι δικαστές που πλειοψήφισαν. Είναι συνεπώς, μία ξεκάθαρη, πολιτική απόφαση η οποία σηματοδοτεί τη συντηρητική στροφή την οποία υφίσταται το πολιτικό σύστημα σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο.

👉 Άρθρο μου στον ΔΗΜΟΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ που κυκλοφορεί. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

********************

Πριν λίγες ημέρες το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών ανέτρεψε την ιστορική απόφαση της υπόθεσης Roe εναντίον Wade, καταργώντας το συνταγματικό δικαίωμα στην άμβλωση μετά από σχεδόν 50 χρόνια. Για την ακρίβεια, το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Σύνταγμα δεν προστατεύει το δικαίωμα στην άμβλωση εφόσον δεν το αναφέρει ρητά, ούτε μπορεί να εξαχθεί σχετική προστασία του από το ευρύτερο δικαίωμα στην ελευθερία (right to liberty), δίνοντας μία απολύτως στενή ερμηνεία του Συντάγματος.

Το σκεπτικό που ακολούθησε το Δικαστήριο ήταν εντελώς αντίθετο από αυτό της Roe vs Wade, γυρίζοντας τα δικαιώματα των γυναικών πολλές δεκαετίες πίσω. Με την απόφαση αυτή δεν καταργείται ακριβώς η άμβλωση. Εξαιρείται όμως, αυτή από την ομπρέλα προστασίας του Συντάγματος, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο σε κάθε Πολιτεία να νομοθετήσει ξεχωριστά σχετικά με το ζήτημα. Ήδη οι μισές Πολιτείες των ΗΠΑ έχουν ανακοινώσει είτε αυστηρότερους περιορισμούς είτε και ολοκληρωτική απαγόρευση των αμβλώσεων.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στην απόφαση αναφέρεται ο κίνδυνος που μπορεί να προκύψει από τις διαφορετικές, νομοθετικές ρυθμίσεις που θα υπάρξουν. Οι Δικαστές αντιμετώπισαν το πρόβλημα με το εξής σκεπτικό: Οι γυναίκες ψηφίζουν άρα με την ψήφο τους θα επιβραβεύσουν ή θα τιμωρήσουν αναλόγως τα πολιτειακά, νομοθετικά σώματα. Ο ρόλος της Δικαιοσύνης όμως, είναι να προστατεύει τους πολίτες από τη νομοθετική εξουσία ιδίως όταν η τελευταία προβάλει ανθρώπινα δικαιώματα. Με το σκεπτικό αυτό, οι ανώτατοι Δικαστές των Ηνωμένων Πολιτειών απογύμνωσαν εαυτούς από τη θεμελιωδέστερη αρμοδιότητά τους!

Η απόφαση αυτή είναι συνεπώς, πολλαπλώς προβληματική, καθώς γυρίζει τους αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικώς πολλές δεκαετίες πίσω. Η κατάργηση του δικαιώματος στην άμβλωση παραβιάζει τα δικαιώματα της αυτοδιάθεσης, του αυτοκαθορισμού, της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας της. Η άμβλωση θεωρείται δικαίωμα των γυναικών στο πλαίσιο, μεταξύ άλλων, της ισότητας των ανθρώπων, του δικαιώματος στη ζωή, την υγεία, την αυτονομία και άρα συνεπάγεται η ανάγκη των κυβερνήσεων να λάβουν σχετικά μέτρα με σκοπό τη μείωση των ποσοστών ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και της παραβίασης του δικαιώματος στη ζωή των γυναικών. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να λαμβάνει η ίδια τις αποφάσεις που επηρεάζουν την σωματική και ψυχική υγεία της.

Μέσα από σχετικές έρευνες που διενεργούνται συνεχώς, αποδεικνύεται ότι πολύ υψηλά ποσοστά αμβλώσεων πραγματοποιούνται τόσο σε χώρες που απαγορεύεται και θεωρείται επομένως παράνομο, όσο και σε εκείνες στις οποίες επιτρέπεται. Αυτό οδηγεί εύκολα στο συμπέρασμα ότι η άμβλωση αποτελεί μία, κατά περίσταση, αναγκαία πρακτική στην οποία καταφεύγει πληθώρα γυναικών για λόγους που ποικίλουν και είναι αδιαμφισβήτητο ότι η απαγόρευση και η απουσία νομιμοποίησής της δεν οδηγεί στον περιορισμό της.

Η σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και τα δικαιώματα είναι το θεμέλιο μιας ζωής επιλογής, ενδυνάμωσης και ισότητας για τις γυναίκες και τα κορίτσια. Ο περιορισμός της πρόσβασης στην άμβλωση δεν εμποδίζει τους ανθρώπους να ζητούν την άμβλωση, απλώς την κάνει πιο θανατηφόρα. Είναι εξάλλου εξαιρετικά αντιφατικό το γεγονός ότι οι πολέμιοι της άμβλωσης είναι περίπου οι ίδιοι οι οποίοι αντιτίθενται στην σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των εφήβων, ενώ αποδεικνύεται από όλες τις έρευνες ότι η με την κατάλληλη ενημέρωση των παιδιών για τις μεθόδους αντισύλληψης, θα μειωνόταν κατά πολύ το ποσοστό των εφηβικών εγκυμοσύνων.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, ότι αυτή η απόφαση είναι «κληροδότημα» του απελθόντος, υπερσυντηρητικού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διόρισε τρεις από τους έξι δικαστές που πλειοψήφισαν. Είναι συνεπώς, μία ξεκάθαρη, πολιτική απόφαση η οποία σηματοδοτεί τη συντηρητική στροφή την οποία υφίσταται το πολιτικό σύστημα σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο.

22/02/2022

➡️ Όπως είναι γνωστό οι ελληνικές Τράπεζες έχουν μεταβιβάσει τον τελευταίο καιρό, μαζικά δάνεια προς εταιρείες διαχείρισης κόκκινων δανείων, γνωστές ως funds, αιφνιδιάζοντας τους δανειολήπτες.

➡️ Τα funds αγόρασαν πολύ φθηνά τα δάνεια από τις τράπεζες, πολλές φορές σε ποσοστό 20% -30% της αρχικής τους αξίας και στράφηκαν στους δανειολήπτες με πρωτοφανή επιθετικότητα. Απαιτώντας την αποπληρωμή ακόμη και του 100% του δανεισμού, σε περιπτώσεις που υπάρχουν ισχυρές εγγυήσεις (πχ.ακίνητα).

‼️ Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι η βασική προϋπόθεση του σχεδίου διαχείρισης των κόκκινων δανείων, το οποίο δεν είναι ασφαλώς η άνευ όρων υπερκερδοφορία των επενδυτικων κεφαλαίων, αλλά η αναδιάρθρωση και η επιβίωση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, δεν εξυπηρετείται.

Άρθρο μου στον @ΔΗΜΟΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ που κυκλοφορεί. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

***************

Όπως είναι γνωστό οι ελληνικές Τράπεζες έχουν μεταβιβάσει τον τελευταίο καιρό, μαζικά δάνεια προς εταιρείες διαχείρισης κόκκινων δανείων, γνωστές ως funds, αιφνιδιάζοντας τους δανειολήπτες.

Η διαδικασία για τη μεταβίβαση αυτή είναι η εξής: α. εντός 12 μηνών πριν την προσφορά πώλησης θα πρέπει το πιστωτικό ίδρυμα να έχει προσκαλέσει τον καταναλωτή δανειολήπτη με εξώδικη όχληση να διακανονίσει την οφειλή του βάσει γραπτής πρότασης κατάλληλης ρύθμισης με συγκεκριμένους όρους αποπληρωμής, σύμφωνα και με τις διατάξεις του Κώδικα Δεοντολογίας.
β. Εφόσον έχει λάβει χώρα η παραπάνω πρόσκληση, καταρτίζεται μια σύμβαση πώλησης μεταξύ της Τράπεζας και της Αγοράστριας (Εταιρείας Απόκτησης Απαιτήσεων). Η σύμβαση αυτή καταρτίζεται εγγράφως και καταχωρίζεται στο ειδικό βιβλίο του Ενεχυροφυλακείου της έδρας της Τράπεζας.
γ. Η Τράπεζα ωστόσο είναι υποχρεωμένη από τον νόμο για την προστασία των Προσωπικών Δεδομένων να ενημερώσει τον δανειολήπτη το αργότερο αμέσως πριν πραγματοποιηθεί η διαβίβαση των προσωπικών του πληροφοριών από την Τράπεζα στην Εταιρεία Απόκτησης Απαιτήσεων.

Η πρόταση ρύθμισης της Εταιρείας Διαχείρισης, ωστόσο, σύμφωνα με τη νομολογία, θα πρέπει να είναι κατάλληλη και βιώσιμη για τον δανειολήπτη.
Τα funds αγόρασαν πολύ φθηνά τα δάνεια από τις τράπεζες, πολλές φορές σε ποσοστό 20% -30% της αρχικής τους αξίας και στράφηκαν στους δανειολήπτες με πρωτοφανή επιθετικότητα. Απαιτώντας την αποπληρωμή ακόμη και του 100% του δανεισμού, σε περιπτώσεις που υπάρχουν ισχυρές εγγυήσεις (πχ.ακίνητα).

Βάσει των στοιχείων που προκύπτουν από την πλατφόρμα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, τα funds είναι πλέον οι κύριοι επισπεύδοντες των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, αφού έχουν αναγγείλει το 70% των υπό διενέργεια πλειστηριασμών με τις τράπεζες να περιορίζονται στο 22,2% και τους λοιπούς ιδιώτες στο 8%. Όλα αυτά τα δάνεια πουλήθηκαν από τις τράπεζες στα funds χωρίς να ρωτηθούν οι δανειολήπτες για ρύθμιση χρέους με αντίστοιχους όρους με τους όρους πώλησης των δανείων.

Η επιθετικότητα των funds έχει εξήγηση. Τα επιχειρησιακά σχέδια που έχουν υποβάλλει τα funds για να λάβουν την κρατική εγγύηση στα πλαίσια του προγράμματος "Ηρακλής", προβλέπουν ότι το 50% των εσόδων τους θα προκύψει από ρευστοποιήσεις ακινήτων. Τα Funds έχουν την επιθυμία να ρευστοποιήσουν όσο πιο γρήγορα μπορούν τις εμπράγματες εξασφαλίσεις τους (ενέχυρα, προσημειώσεις κοκ) ούτως ώστε να μειώσουν τον χρόνο αποεπένδυσης. Αυτό τα καθιστά πολύ περισσότερο επιθετικά από τα πιστωτικά ιδρύματα, που λόγω και της πληθώρας φακέλων που είχαν να χειριστούν δεν προχωρούσαν με γρήγορους ρυθμούς.

Έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τα funds είναι η συνέχεια των πιστωτικών ιδρυμάτων με καλύτερα προγράμματα διαχείρισης και μεγαλύτερη ευελιξία στην διαμόρφωση προτάσεων. Αυτό όμως δεν είναι ακριβές, καθώς δεν παρατηρείται κάποια αλλαγή μεθοδολογίας διεκδίκησης των απαιτήσεων ή κάποια αλλαγή στις προτεινόμενες ρυθμίσεις.

Η πλατφόρμα του εξωδικαστικού μηχανισμού έχει αποτύχει παταγωδώς τόσο λόγω των τεχνικών αδυναμιών της πλατφόρμας, όσο και της συστηματικής υπονόμευσης των προσπαθειών ρύθμισης οφειλών από τράπεζες και funds, οι οποίοι προτιμούν να διαπραγματεύονται κατ΄ιδίαν, όχι συλλογικά όπως απαιτεί ο εξωδικαστικός μηχανισμός, προκειμένου να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους στους δανειολήπτες. Η αποτυχία αυτή της πλατφόρμας του εξωδικαστικού μηχανισμού συμβάλλει στην μη αποτελεσματική ρύθμιση των δανείων.

Η Τράπεζα της Ελλάδος παρακολουθεί μάλλον παθητικά την κατάσταση, αρκούμενη σε «κώδικες δεοντολογίας» που τα στελέχη των funds δεν ακολουθούν. Η δε Κυβέρνηση προτίθεται να απαλλάξει διά νόμου των φορέα απόκτησης και επαναμίσθωσης ακινήτων από τον ΕΝΦΙΑ, ως κίνητρο για τη συμμετοχή των funds στο σχήμα που θα τον συγκροτήσει. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι η βασική προϋπόθεση του σχεδίου διαχείρισης των κόκκινων δανείων, το οποίο δεν είναι ασφαλώς η άνευ όρων υπερκερδοφορία των επενδυτικων κεφαλαίων, αλλά η αναδιάρθρωση και η επιβίωση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, δεν εξυπηρετείται.

31/12/2021

Λίγο πριν το τέλος του 2021, οι δυσκολίες φαίνεται ότι μας έχουν καταβάλει. Κι όμως, η ελπίδα είναι ζωντανή. Από την αλληλεγγύη σε εργαζόμενους, όπως στην περίπτωση της efood, έως τα κύματα εθελοντισμού στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών και τη συμπαράσταση σε θύματα έμφυλης βίας, τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας στην αδικία βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη και λειτουργία. Και αυτό ακριβώς είναι που θα μας βγάλει και από αυτήν την κρίση. Γιατί στο τέλος, μόνο ο λαός, σώζει το λαό.

Τελευταίο, για το 2021, άρθρο μου στο Ο ΔΗΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ που κυκλοφορεί. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

*********

Σε λίγες ημέρες αφήνουμε πίσω μας τη δυσκολότερη ίσως, χρονιά των τελευταίων δεκαετιών. Η χώρα μας δοκιμάστηκε πολλαπλά.
Η πανδημία έχει αφήσει στο πέρασμά της σχεδόν 20.000 νεκρούς. Οι μέρες που διανύουμε είναι οι πιο δύσκολες από την έναρξη της πανδημίας, η οποία ήδη έχει «πάρει» σχεδόν 20.000 συνανθρώπους μας. Φτάσαμε να θρηνήσουμε 130 νεκρούς σε μία ημέρα, τη στιγμή που η Κυβέρνηση διά στόματος υπουργών και του ίδιου του Πρωθυπουργού αρνείται την χρησιμότητα της στήριξης του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Η μάχη εμβολιασμένων – ανεμβολίαστων «μαίνεται» με την κουβέντα να επικεντρώνεται στη λάθος βάση της ατομικής ευθύνης ή ατομικού δικαιώματος και όχι στην καταστροφική διαχείριση και αυτής της πλευράς την πανδημίας από τις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι πυρκαγιές του καλοκαιριού άφησαν βαθιές πληγές, οι οποίες δύσκολα θα επουλωθούν. Στην Εύβοια η περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή είναι ανυπολόγιστη, καθώς χιλιάδες στρέμματα δάσους έγιναν στάχτη και χιλιάδες άνθρωποι έμειναν ανέστιοι. Η ακρίβεια σε αγαθά και υπηρεσίες έχει αγγίξει ιστορικά ρεκόρ. Η δραματική αύξηση του κόστους της ενέργειας θα αφήσει πολλά νοικοκυριά εκτεθειμένα στον κίνδυνο της ενεργειακής φτώχειας. Ο φόβος και η ανασφάλεια για το μέλλον έχουν εισχωρήσει για τα καλά στις ζωές όλων μας.
Οι δημοκρατικοί θεσμοί αμφισβητούνται πιο έντονα από ποτέ σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ο φασισμός έχει κάνει την επανεμφάνισή του. Μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, νέες φασιστικές ομάδες έχουν αναλάβει δράση θεωρώντας εαυτούς «Θεματοφύλακες του Συντάγματος», προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν και να επιβάλουν τη δική τους στρεβλή λογική εκεί όπου δρουν, ξεχνώντας ότι ο πραγματικός θεματοφύλακας του Συντάγματος είναι ο ελληνικός λαός.
Ιδίως τον τελευταίο χρόνο, οι πολίτες έχουν αφεθεί να παλεύουν μόνοι τους με δυσκολίες οι οποίες μοιάζουν υπέρτερες. Και πράγματι, είναι. Δεν είναι ευθύνη του κάθε ενός από εμάς να διαχειριστεί μία πανδημία, ούτε να ρυθμίσει την αγορά ενέργειας έτσι ώστε να μπορεί να ζεσταθεί το χειμώνα. Για το σκοπό αυτό, ο άνθρωπος σχημάτισε κοινωνίες και Κράτη, για να μπορεί να διαχειρίζεται συλλογικά, δυσκολίες τις οποίες ως άτομο δε θα μπορούσε ποτέ. Παρ΄ ότι φαίνεται ότι κεκτημένα δικαιώματα έχουν αρχίσει να υποχωρούν ή να χάνονται, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Δημοκρατία είναι το πιο δίκαιο πολίτευμα. Ο λαός έχει τη δυνατότητα να επιλέγει ποιες πολιτικές θέλει να εφαρμοστούν στο όνομά του. Το βασικότερο πλεονέκτημα της Δημοκρατίας όμως, είναι ότι δίνει τη δυνατότητα στο λαό να αναθεωρήσει και να διορθώσει τυχόν λάθος επιλογές που έχει κάνει. Η γοητεία της Δημοκρατίας εξάλλου, είναι ακριβώς αυτή: η αναθεώρηση.

Λίγο πριν το τέλος του 2021, οι δυσκολίες φαίνεται ότι μας έχουν καταβάλει. Κι όμως, η ελπίδα είναι ζωντανή. Από την αλληλεγγύη σε εργαζόμενους όπως στην περίπτωση της efood, έως τα κύματα εθελοντισμού στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών και τη συμπαράσταση σε θύματα έμφυλης βίας, τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας στην αδικία βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη και λειτουργία. Και αυτό ακριβώς είναι που θα μας βγάλει και από αυτήν την κρίση. Γιατί στο τέλος, μόνο ο λαός, σώζει το λαό.

07/12/2021

➡️ Κερατσίνι, Νοέμβριος 2021. Κατά τη διάρκεια της βάρδιας, ένα παιδί 8 χρονών, η μικρή Όλγα, συνθλίβεται από την πόρτα του εργοστασίου γνωστής εταιρείας.

🔴 Είναι η μικρή Όλγα που πέθανε αβοήθητη στο Κερατσίνι, η οριστική απόδειξη ότι έχει διαρραγεί η κοινωνική συνοχή;

🔴 Η έννοια της κοινωνικής συνοχής αποδίδει την ποιότητα των σχέσεων που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των μελών ή ομάδων μιας κοινωνίας σε δεδομένο τόπο και χρόνο.

🔴 Αναλογιζόμενη όλα αυτά, δε μπόρεσα να μη σκεφτώ την τραγωδία που ζήσαμε τον Ιούλιο του 2018 στον τόπο μας. Μου είναξ αδύνατο να ξεχάσω την αυθόρμητη και ανιδιοτελή προσφορά χιλιάδων συμπολιτών μας, από όλη τη χώρα.

🔴 Έχουν μεσολαβήσει κοσμογονικά γεγονότα τα τρία τελευταία χρόνια. Το κυριότερο είναι ότι με αφορμή την πανδημία, μας έπεισαν ότι οι κοινωνικοί δεσμοί δεν είναι απαραίτητοι, ότι είμαστε ο καθένας μόνος του. Ναι, χρειάζεται πολλή δουλειά για να αποκαταστήσουμε το κοινωνικό συμβόλαιο. Είμαστε όμως, πολλοί αυτοί που έχουμε πίστη στον άνθρωπο και θα τα καταφέρουμε. Χρειαζόμαστε απλώς, έναν ακόμα Διαφωτισμό.

Άρθρο μου στον Ο ΔΗΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

*********

Κερατσίνι, Νοέμβριος 2021. Κατά τη διάρκεια της βάρδιας, ένα παιδί 8 χρονών, η μικρή Όλγα, συνθλίβεται από την πόρτα του εργοστασίου γνωστής εταιρείας. Το παιδί εγκλωβίζεται στην πόρτα βάρους μισού τόνου. Μένει εκεί, σφηνωμένο για πάνω από 20 λεπτά. Υπάλληλοι του εργοστασίου περνούν από δίπλα της. Αδιαφορούν. Η πόρτα ανοίγει. Κάποιος σκουντά το άψυχο πλέον σώμα με το πόδι του για να δει αν το κοριτσάκι ζει. Φεύγει. Ένα ΙΧ αυτοκίνητο περνάει από δίπλα της. Φεύγει. Ένα φορτηγό μπαίνει στο χώρο του εργοστασίου. Την είδε άραγε; Η πόρτα ξανακλείνει. Η μικρή Όλγα σφηνώνεται εκ νέου. Το κορμάκι της έμεινε εκεί, σε κοινή θέα, για πάνω από μία ώρα, συνολικά.

Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψει κανείς αυτήν την τραγωδία που να μην είναι σοκαριστικός και απωθητικός κι αυτό γιατί το ίδιο το γεγονός φέρει από μόνο του τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι δηλαδή, σοκαριστικό και απωθητικό. Ο θάνατος ενός μικρού παιδιού είναι από μόνος του τραγικός και αφύσικος. Η απάνθρωπη αδιαφορία όμως, την οποία επέδειξαν όσοι βρέθηκαν στον τόπο του δυστυχήματος, είναι εξοργιστική. Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί: Πώς φτάσαμε έως εδώ; Έχει διαρραγεί πλέον, εντελώς η κοινωνική συνοχή;

Η έννοια της κοινωνικής συνοχής αποδίδει την ποιότητα των σχέσεων που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των μελών ή ομάδων μιας κοινωνίας σε δεδομένο τόπο και χρόνο. Είναι μια σύνθετη κατάσταση και εκφράζει τον βαθμό και την ποιότητα της έντασης των σχέσεων που υπάρχουν μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας. Στη θετική της κατεύθυνση αποτυπώνει έναν υψηλό βαθμό συνέργειας μεταξύ των κοινωνικών συντελεστών (προσώπων, φορέων, οργανισμών) και μια κατάσταση καλής λειτουργίας της κοινωνίας με εμφανείς εκφράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης και έκδηλη εγκατάσταση ισχυρής «κοινωνικής συνείδησης». Την ανάγκη ανάπτυξης και εμβάθυνσης της κοινονικής συνοχής αναγνωρίζει και η Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία στο Άρθρο 151, λαμβάνοντας υπ΄όψιν τα θεμελιώδη, κοινωνικά δικαιώματα, θέτει ως στόχους την προώθηση της απασχόλησης, τη συμπερίληψη, τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας, την κατάλληλη κοινωνική προστασία. Η κοινωνική συνοχή πρέπει να θεμελιώνεται στην έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και στην αποδοχή της κοινής ευθύνης για την ευημερία όλων των μελών της κοινωνίας.

Πώς φτάσαμε έως εδώ, λοιπόν; Να βλέπουμε παιδιά να πεθαίνουν μπροστά μας και να μην κάνουμε τίποτα για να τα βοηθήσουμε; Οι φορείς της κοινωνικοποίησης έχουν αποτύχει στο ρόλο τους κι επομένως δεν έχει προβληθεί, έτσι όπως θα έπρεπε, το πρότυπο της κοινωνίας και της κοινωνικής ζωής. Όταν προβάλλεται η ατομικότητα έναντι της συλλογικότητας και το περιορισμένο έναντι του συλλογικού συμφέροντος, όταν τα μεγάλα και σύνθετα προβλήματα όχι μόνο δεν επιλύονται αλλά διογκώνονται μέσα στους ρυθμούς της καθημερινότητας, δημιουργώντας συναισθήματα φόβου, ανασφάλειας ακόμα και επιθετικότητας τότε οι κοινωνικές αντιθέσεις βαθαίνουν και υπονομεύεται η κοινωνική συνοχή.

Οι αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το θάνατο της μικρής Όλγας ήταν άμεσες και οργισμένες. Αναθέματα για το ανθρώπινο είδος, για την ελληνική κοινωνία και την κατάπτωσή της και η γενική απαισιόδοξη διαπίστωση πως «δεν υπάρχει ελπίδα». Αναλογιζόμενη όλα αυτά, δε μπόρεσα να μη σκεφτώ την τραγωδία που ζήσαμε τον Ιούλιο του 2018 στον τόπο μας. Είναι αδύνατο να ξεχάσω τον πόνο και την απελπισία που νιώσαμε τότε όλοι. Είναι όμως, αδύνατο να ξεχάσω και την αυθόρμητη και ανιδιοτελή προσφορά χιλιάδων συμπολιτών μας, από όλη τη χώρα.

Δεν διατείνομαι ότι μπορώ να καταλάνω πώς σκέφτονται όσοι προσπέρασαν τη μικρή Όλγα. Οι αξιακοί τους κώδικες είναι προφανώς πολύ μακριά από τους δικούς μου. Όταν θυμάμαι όμως, όλα αυτά τα νέα παιδιά που ήρθαν στο Μαραθώνα και δούλεψαν εθελοντικά για μέρες και βδομάδες ολόκληρες, παρατώντας τα πάντα, δεν μπορώ να απελπιστώ, παρά μόνο να παλέψω μαζί τους. Ναι, έχουν μεσολαβήσει κοσμογονικά γεγονότα τα τρία τελευταία χρόνια. Το κυριότερο είναι ότι με αφορμή την πανδημία, μας έπεισαν ότι οι κοινωνικοί δεσμοί δεν είναι απαραίτητοι, ότι είμαστε ο καθένας μόνος του. Ναι, χρειάζεται πολλή δουλειά για να αποκαταστήσουμε το κοινωνικό συμβόλαιο. Είμαστε όμως, πολλοί αυτοί που έχουμε πίστη στον άνθρωπο και θα τα καταφέρουμε. Χρειαζόμαστε απλώς, έναν ακόμα Διαφωτισμό.

«Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.» Γ. Ρίτσος

22/11/2021

‼️ Συνέντευξή μου στον Ο ΔΗΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ και στον Γιάννης Κοντογεώργος, στο κανάλι DimotisNews TV στο YouTube. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

🟣 Τα δικαστήρια υπολειτουργούν, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούμαστε όλοι μας, πολίτες, συνήγοροι, δικαστές, υπάλληλοι.
🟣 Οι δικηγόροι στις επικείμενες εκλογές του ΔΣΑ πρέπει να σκεφτούμε τι πρόσημο θέλουμε να έχουν οι διεκδικήσεις μας, και έτσι να προσέλθουμε στις κάλπες.
🟣 Θα πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα τα δια ζώσης Δημοτικά Συμβούλια στον Δήμο Μαραθώνα.
🟣 Απέτυχε παταγωδώς η Κυβέρνηση στη διαχείριση της πανδημίας. Η σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη με τις κρατικές δομές εχει διαρραγεί τόσο πολύ που ειναι αδύνατον να γίνει ακόμα και μία απλή απογραφή.

«Σε Πρώτο Πρόσωπο»: Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 19:00, συνεντεύξεις με προσωπικότητες της Περιφέρειας Ανατολικής Αττικής.

06/11/2021

"Η απόφαση για το εάν τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης στοιχειοθετούν την περίπτωση άμυνας, ως λόγο άρσης του άδικου χαρακτήρα της πράξης ανήκει στα ελληνικά δικαστήρια. Η κουβέντα που θα πρέπει να κάνουμε ως ελληνική κοινωνία αφορά το τι είδους αστυνομία θέλουμε."

Άρθρο μου στον Ο ΔΗΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

***********

Μετά το περιστατικό στο Πέραμα, όπου αστυνομικοί μετά από καταδίωξη πυροβόλησαν με 36 σφαίρες και σκότωσαν 18χρονο Ρομά, ο οποίος δεν έφερε όπλο, άνοιξε μία μεγάλη κουβέντα σχετική με τη «νόμιμη άμυνα». Οι αστυνομικοί ισχυρίζονται κατά την υπεράσπισή τους ότι βρίσκονταν σε άμυνα όταν πυροβόλησαν το νεαρό που φέρεται ως δράστης κλοπής του οχήματος στο οποίο επέβαινε μαζί με άλλους δύο. Οι αστυνομικοί ανέφεραν ότι υπήρξε απειλή κατά της ζωής τους.
Τι είναι όμως, η «νόμιμη άμυνα» για την οποία ερίζουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αυτές τις ημέρες; Με τον όρο άμυνα εννοείται, η αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου, στην οποία προβαίνει αυτός που αμύνεται για να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή άλλον, από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον του. Η επίθεση που δέχεται ο αμυνόμενος, θα πρέπει σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα να είναι άδικη και παράνομη. Έπειτα θα πρέπει να υπάρχει χρονική εγγύτητα, μεταξύ άμυνας και επιθέσεως
Η άμυνα ανήκει στους λόγους άρσης του αδίκου μίας πράξης, πράγμα που σημαίνει ότι μία τέτοια πράξη δεν χαρακτηρίζεται «εγκληματική» και άρα δεν τιμωρείται. Πρόκειται δε για μία θεμελιώδη έννοια με φιλοσοφικό
υπόβαθρο εμπεριέχουσα διαχρονικά κοινωνικοπολιτικής υφής ζυμώσεις. Η άμυνα προβάλλει στην ποινική επιστήμη ως ο σημαντικότερος λόγος άρσης
του αδίκου, στην πράξη όμως δύσκολα αναγνωρίζεται και εξίσου δύσκολα βιώνεται
από την ίδια την κοινωνία ως μορφή αντίδρασης στην άδικη επίθεση.
Ο νόμος επιπρόσθετα προβλέπει, πως η άμυνα θα πρέπει να είναι αναγκαία και να μην υπάρχει η λεγόμενη υπέρβαση των ορίων άμυνας. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η άμυνα θα πρέπει να είναι αντίστοιχης δυναμικής με την επίθεση και να μην υπάρχει χάσμα, μεταξύ των μέσων επίθεσης και των μέσων άμυνας. Ο νόμος έχει παραθέσει ένα πλαίσιο και έχει θεσπίσει κριτήρια, με βάση τα οποία θα κριθεί το αναγκαίο μέτρο της άμυνας και αυτά είναι τα ακόλουθα: η επικινδυνότητα, το είδος , ο τρόπος και η ένταση της επίθεσης , η βλάβη που επεδίωκε ο επιτιθέμενος και οι λοιπές περιστάσεις.
Στην αναζήτηση αυτή, ιδιαίτερα χρήσιμη είναι η συζήτηση για τα προστατευόμενα με άμυνα αγαθά και για το εύρος των προσώπων που δικαιούνται να προβάλλουν άμυνα. Τα κρατικά όργανα εξαιτίας της εκπαίδευσης τους οφείλουν να είναι σε θέση να προστατεύουν τα έννομα αγαθά των άλλων με κατά πολύ ηπιότερο τρόπο
από ό,τι ο απλός πολίτης. Είναι σαφές δε ότι η υπέρβαση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε από τον φόβο ή την ταραχή που προκάλεσε η επίθεση, καθώς, ενώ η περιέλευση σε κατάσταση φόβου δεν μπορεί να αποκλειστεί για οποιονδήποτε άνθρωπο, πρέπει να αναμένεται ότι ο αστυνομικός, λόγω της ειδικής εκπαίδευσής του στη χρήση πυροβόλου όπλου, θα διατηρεί την ψυχραιμία του και δεν θα υπερβαίνει υπό το κράτος ταραχής τα όρια που διαγράφει ο νόμος για την ορθή χρήση του (βλ. και Ν 3169/2003). Υπέρβαση τέλος, θεωρείται ότι υπάρχει και όταν η επίθεση μπορούσε να αποφευχθεί με τη χρήση ηπιότερων μέτρων.

Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση για το εάν τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης στοιχειοθετούν την περίπτωση άμυνας, ως λόγου άρσης του άδικου χαρακτήρα της πράξης ανήκε στα ελληνικά δικαστήρια. Η κουβέντα που θα πρέπει να κάνουμε ως ελληνική κοινωνία αφορά το τι είδους αστυνομία θέλουμε. Σύμφωνα με το πόρισμα πειθαρχικού ελέγχου για τη συγκεκριμένη υπόθεση, υπήρξε, κατ΄ ελάχιστον, κακός συντονισμός, ελλιπής εκπαίδευση, προβληματικές επικοινωνίες, απουσία επικεφαλής στο κέντρο της Άμεσης Δράσης. Σε μία ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία, θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα ώστε οι αστυνομικοί, ως όργανα προστασίας του πολίτη, να είναι πλήρως εκπαιδευμένοι και λειτουργικοί ώστε να κάνουν τη δουλειά την οποία τους αποδίδει το Σύνταγμα της χώρας.

08/10/2021

Με τη λέξη «γυναικοκτονία» δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να δίνουμε όνομα σε ένα κοινωνικό φαινόμενο.

Με βάση τα επιχειρήματα κατά της χρήσης του όρου οποιοσδήποτε όρος ή νομοθεσία που σκοπό έχει να προστατεύσει ευάλωτες, κοινωνικές ομάδες θα μπορούσε να θεωρηθεί μεροληπτική ή ρατσιστική.

Άρθρο μου στον Ο ΔΗΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ που κυκλοφορεί. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

*************
Τον τελευταίο καιρό, η λέξη «γυναικοκτονία» έχει εισβάλει στο δημόσιο διάλογο, μάλλον βίαια αν αναλογιστεί κανείς τις τραγικές συνθήκες οι οποίες μας αναγκάζουν να μιλούμε για αυτήν. Ο όρος γυναικοκτονία όμως, δεν είναι νέος. Η λέξη γυναικοκτονία καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1820 έως το 1830. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία το 1801 για να υποδηλώσει «τη δολοφονία μιας γυναίκας». Το 1848, αυτός ο όρος δημοσιεύθηκε στο νόμο λεξικό νομικών όρων του Wharton's. Η συγγραφέας Ντιάνα Ε.Χ. Ράσελ (Diana E.H. Russell) ήταν το πρώτο πρόσωπο που καθόρισε και διέδωσε αυτόν τον όρο στη σύγχρονη εποχή, το 1976.
Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων ορίζει τη γυναικοκτονία ως τις δολοφονίες γυναικών και κοριτσιών εξαιτίας του φύλου τους. Τον ίδιο ορισμό δίνουν και άλλοι διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Ο όρος περιλαμβάνει μεταξύ άλλων
• τη δολοφονία γυναίκας ως αποτέλεσμα άσκησης βίας από ερωτικό σύντροφο,
• τον βασανισμό και τη δολοφονία γυναίκας ως αποτέλεσμα μισογυνισμού,
• τη δολοφονία γυναικών και κοριτσιών ως «εγκλήματα για λόγους τιμής»,
• περιπτώσεις γυναικοκτονίας οι οποίες συνδέονται με συμμορίες, το οργανωμένο έγκλημα, εμπόρους ναρκωτικών και την εμπορία γυναικών και κοριτσιών.

Δυστυχώς, ο διάλογος που έχει ανοίξει γύρω από αυτόν τον όρο στη χώρα μας αφορά κυρίως, το αν μπορεί να χρησιμοποιείται ή όχι. Οι αριθμοί όμως, είναι δυστυχώς αμείλικτοι. Τα περιστατικά έμφυλης βίας έχουν πολλαπλασιαστεί. Στην Ελλάδα, τους εννέα πρώτους μήνες του 2021, έντεκα γυναίκες δολοφονήθηκαν από νυν ή πρώην συντρόφους τους. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο που βρίσκεται σε έξαρση και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Τα αίτια είναι πολλά, οι κοινωνικές ανισότητες και η γενικευμένη ανασφάλεια πάντα πυροδοτούν έξαρση της βίας. Η έμφυλη βία όμως, προκαλείται κυρίως, από την ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων.
Το 1993, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε μια
διακήρυξη σχετικά με τη βία κατά των γυναικών. Στην διακήρυξη αυτή,
σημειώνεται ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί εκδήλωση της
κατώτερης θέσης των γυναικών σε σχέση με τους άνδρες. Μια έκθεση
του 2006 προς τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών περιέγραψε,
επίσης, τη βία κατά των γυναικών ως ένα θεμελιώδες μέρος της
δημιουργίας άνισων συνθηκών διαβίωσης των γυναικών και των ανδρών.
Οι πολέμιοι του όρου επιχειρηματολογούν λέγοντας ότι πρόκειται για ανθρωποκτονίες και ότι δε θα έπρεπε να διακρίνουμε μεταξύ ανθρώπων λόγω φύλου. Τα επιχειρήματα αυτού του τύπου όμως, είναι παραπλανητικά. Όπως είδαμε ανωτέρω, η διάκριση μεταξύ των δύο φύλων οδηγεί στην έμφυλη βία. Η εισαγωγή του όρου «γυναικοκτονία» δεν «ιεραρχεί» τους ανθρώπους περισσότερο από ό,τι το κάνουν οι όροι «πατροκτονία», «μητροκτονία», «παιδοκτονία» οι οποίοι υφίστανται για να υποδηλώσουν τις ιδιαίτερες συνθήκες ενός εγκλήματος και τις ιδιότητες μεταξύ θύτη και θύματος. Με βάση τα επιχειρήματα αυτά, οποιοσδήποτε όρος ή νομοθεσία που σκοπό έχει να προστατεύσει ευάλωτες, κοινωνικές ομάδες θα μπορούσε να θεωρηθεί μεροληπτική ή ρατσιστική.
Με τη λέξη «γυναικοκτονία» δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να δίνουμε όνομα σε ένα κοινωνικό φαινόμενο. Αναγνωρίζουμε μία κοινωνική ανάγκη, η οποία εφόσον υπάρχει θα πρέπει να αντιμετωπιστεί. Πώς είναι όμως, δυνατόν να αναγνωρίσουμε και αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε αν πρώτα δεν του δώσουμε όνομα;
Η συζήτηση λοιπόν, που γίνεται στη βάση «να μην την πούμε γυναικοκτονία» «και πώς να την πούμε;» είναι εξαιρετικά παρελκυστική. Θα έπρεπε να συζητάμε για το πώς θα προλαμβάνονται περιστατικά έμφυλης βίας πριν καταλήξουν στην τραγωδία μίας δολοφονίας. Η εκπαίδευση του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, καθώς και των αστυνομικών οργάνων να αναγωρίζουν και να επιλαμβάνονται τέτοιων περιστατικών, η δημιουργία και ενδυνάμωση προστατευτικών δομών για τα θύματα, το σπάσιμο στερεότυπων μέσω της παιδείας είναι τα ζητήματα για τα οποία πρέπει να συζητήσουμε και να καταλήξουμε σε λύσεις άμεσα.