Marios Apostolidis LLC

28/04/2026

📌Harassment in Cyprus: When Does Repeated Conduct Become a Criminal Allegation?

Harassment is not simply an argument, an unpleasant message, or a disagreement between two people.

In Cyprus, harassment becomes legally relevant when the conduct is repeated, unwanted, and causes anxiety or distress to another person.

The main legislation is the Protection from Harassment and Stalking Law of 2021, Law 114(I)/2021.

Under the law, the focus is not only on what was said or done, but on the overall pattern of behaviour. A single message, viewed alone, may not tell the full story. The Court will usually examine the history between the parties, the frequency of the conduct, the language used, the reaction of the recipient, and whether the person accused knew, or ought to have known, that the conduct was causing harassment.

In practice, an allegation of harassment may arise from repeated messages, continuous calls, unwanted communication after a clear request to stop, persistent social media contact, indirect contact through third persons, or behaviour that creates pressure, anxiety, humiliation or emotional distress.

These cases often appear in very human situations: separations, family disputes, neighbour conflicts, workplace tension, business disagreements, or debt-related disputes. That is why context is crucial. The law does not criminalise every emotional reaction or every difficult conversation. It examines whether the behaviour crossed the line from ordinary conflict into repeated and distressing conduct.

A harassment case is usually built around details: dates, times, messages, call records, screenshots, previous warnings, the tone of the communication, and the effect on the person receiving it.

This is also why such cases must be handled carefully. What may seem like “just a few messages” can later become part of a criminal complaint, while an isolated argument should not automatically be treated as harassment without proper legal assessment.

👉The key question is usually this:

Did the conduct, seen as a whole, amount to repeated behaviour which caused anxiety or distress, and did the person responsible know, or should they reasonably have known, that this was the effect?

Harassment allegations are fact-sensitive, evidence-based and often emotionally charged. Proper legal analysis requires a careful assessment of the full background, not only selected screenshots or one side of the story.

📍A conviction for harassment may also carry serious consequences. Under Article 3 of Law 114(I)/2021, the offence may be punishable with imprisonment of up to 2 years, a fine of up to €5,000, or both. In more serious cases, where the harassment causes fear that violence may be used, the sentence may reach up to 5 years’ imprisonment, a fine of up to €10,000, or both.

30/03/2026

📍 Silence is NOT an indication of Guilt

In the public perception, when a person is approached by the Police as a suspect and chooses not to give a statement, this is often interpreted as a sign that they “must be hiding something”. In reality, however, at this stage silence is the exercise of a fundamental right and not evidence of guilt.

The relevant protective legal framework is triggered from the very moment a person is informed by the competent authorities that they are considered a suspect in relation to a criminal offence.

👉 What does this mean in practice?
When a person is still at the suspect stage:
📍 they have the right not to answer questions that may be used against them
📍 they have the right of access to a lawyer before being questioned
📍 they should not be misled by the mistaken belief that “if I am innocent, I should speak immediately”

Why does this matter at the suspect stage?
Because this is often the point at which the most serious defence problems are created. A suspect, even if completely innocent, may under pressure, surprise or confusion give explanations that are incomplete, unclear or inconsistent. Those explanations may later be isolated and used against them.

For that reason, silence at this early stage often operates as a form of protection: not because the suspect is “hiding” something, but because it protects them from premature and potentially damaging statements before receiving proper legal advice.

The legal framework
In Cyprus, the Rights of Persons Arrested and Detained Law of 2005, Law 163(I)/2005, as amended and applied, safeguards important rights already at the pre-trial stage. Among other things:
📌 it provides for the person to be informed of their rights and, where applicable, to be given a Letter of Rights upon arrest or detention
📌 it provides for the right of access to a lawyer before questioning and for confidential communication with that lawyer
📌 it provides that questioning should not begin before the suspect has been informed of the right of access to a lawyer and, where requested, has been able to exercise that right

At European level, Directive 2012/13/EU provides that the right to information applies from the moment a person is made aware that they are suspected or accused of having committed a criminal offence, and expressly includes:
📌 the right of access to a lawyer
📌 the right to be informed of the suspicion or accusation
📌 the right to remain silent

The constitutional and convention basis
The above framework is directly connected to Article 12 of the Constitution and Article 6 of the European Convention on Human Rights, namely the presumption of innocence and the right to a fair trial.

In summary
✔️ At the suspect stage, silence is a right and not an indication of guilt
✔️ A suspect has the right of access to a lawyer before questioning
❗ A rushed statement may seriously harm even an innocent person
❗ The real issue is not whether the suspect spoke, but whether procedural safeguards were respected and whether there is lawful and reliable evidence

For that reason, especially at the initial stage where a person is still being treated as a suspect, the most prudent response is often not to provide immediate explanations, but to exercise the right to remain silent until proper legal advice has first been obtained.

17/03/2026

📍 Δευτερογενής Μεταφορά DNA:

Στη δημόσια αντίληψη, η ανεύρεση DNA🧬 θεωρείται συχνά ως αδιάσειστη απόδειξη ενοχής. Στην πραγματικότητα, όμως, η αποδεικτική του αξία δεν είναι πάντοτε απόλυτη.

Ένα κρίσιμο όμως και συχνά παραγνωρισμένο ζήτημα είναι η δευτερογενής μεταφορά DNA.

👉Τι σημαίνει δευτερογενής μεταφορά DNA;

Πρόκειται για την περίπτωση κατά την οποία το γενετικό υλικό ενός προσώπου μεταφέρεται έμμεσα, μέσω τρίτου προσώπου ή αντικειμένου, χωρίς να υπάρχει άμεση επαφή.

Ενδεικτικά:

📍Πρόσωπο Α έρχεται σε επαφή με πρόσωπο Β

📍Το πρόσωπο Β αγγίζει ένα αντικείμενο

📍Το DNA του Α εντοπίζεται στο αντικείμενο, χωρίς ο Α να είχε ποτέ φυσική παρουσία στον συγκεκριμένο χώρο.

Γιατί έχει σημασία;

Η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει την ανίχνευση εξαιρετικά μικρών ποσοτήτων DNA.

Αυτό σημαίνει ότι:

⬇️η μεταφορά DNA μπορεί να είναι τυχαία ή έμμεση

,⬇️η παρουσία του δεν αποδεικνύει τον τρόπο ή τον χρόνο μεταφοράς

⬇️δεν τεκμηριώνει, από μόνη της, συμμετοχή σε αξιόποινη πράξη

⬇️Με άλλα λόγια, το DNA απαντά στο «υπάρχει», αλλά όχι απαραίτητα στο «πώς προέκυψε».

Η νομική διάσταση

Στο ποινικό δίκαιο, η ενοχή πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, σύμφωνα με το Άρθρο 12 του Συντάγματος και το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτωντου Ανθρώπου.

Όταν υπάρχει εύλογη πιθανότητα δευτερογενούς μεταφοράς:

📌 δημιουργείται αμφιβολία ως προς την προέλευση του ευρήματος και η αμφιβολία λειτουργεί υπέρ του κατηγορουμένου

Συνοπτικά

✔️ Το DNA μπορεί να αποδεικνύει επαφή
❗ Δεν αποδεικνύει κατ’ ανάγκην παρουσία
❗ Δεν αποδεικνύει αυτοτελώς ενοχή


Για αυτό και κάθε υπόθεση πρέπει να αξιολογείται συνολικά, με βάση όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και όχι




.

14/01/2026

Δικαιώματα υπόπτου κατά τον χρόνο της Σύλληψης του στην Κύπρο :

Η σύλληψη προσώπου αποτελεί σοβαρό περιορισμό της προσωπικής ελευθερίας και ρυθμίζεται αυστηρά από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, την Ποινική Δικονομία και το ευρωπαϊκό πλαίσιο προστασίας δικαιωμάτων. Κάθε ύποπτος απολαμβάνει ουσιαστικές εγγυήσεις από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του.

Ενδεικτικά βασικά δικαιώματα:

• Ενημέρωση για τους λόγους της σύλληψης
Σύμφωνα με το Άρθρο 11(2) του Συντάγματος, κάθε συλληφθείς πρέπει να ενημερώνεται άμεσα και σε γλώσσα που κατανοεί για τους λόγους της σύλληψής του.

• Δικαίωμα σιωπής
Ο ύποπτος δεν υποχρεούται να απαντήσει σε ερωτήσεις που ενδέχεται να τον ενοχοποιήσουν. Το δικαίωμα αυτό αποτελεί θεμελιώδη εγγύηση δίκαιης διαδικασίας.

,📌Δικαίωμα πρόσβασης σε δικηγόρο από το αρχικό στάδιο
Ο συλληφθείς έχει δικαίωμα να επικοινωνήσει και να συμβουλευθεί δικηγόρο από τα πρώτα στάδια της κράτησης και πριν από οποιαδήποτε ανάκριση, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και τις ευρωπαϊκές εγγυήσεις.

• Προσαγωγή ενώπιον Δικαστηρίου εντός 24 ωρών ή απελευθέρωση
Το Άρθρο 11(3) του Συντάγματος προβλέπει ότι κάθε συλληφθείς πρέπει είτε να προσαχθεί ενώπιον Δικαστηρίου εντός 24 ωρών από τη σύλληψή του είτε να αφεθεί ελεύθερος, εκτός εάν η Αστυνομία αιτηθεί και εξασφαλίσει διάταγμα προσωποκράτησης (remand)

Ανθρώπινη και αξιοπρεπής μεταχείριση
Απαγορεύεται οποιαδήποτε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, σύμφωνα με το Άρθρο 8 του Συντάγματος και το Άρθρο 3 της ΕΣΔΑ.

Τα δικαιώματα αυτά δεν είναι τυπικότητες. Είναι ουσιαστικές εγγυήσεις του κράτους δικαίου. Η παραβίασή τους μπορεί να έχει σοβαρές δικονομικές συνέπειες και να επηρεάσει καθοριστικά την πορεία μιας υπόθεσης.

Σε περίπτωση σύλληψης, η άμεση νομική καθοδήγηση είναι καθοριστικής σημασίας.

24/12/2025

🎅🎁🎄 I would like to thank our clients, colleagues, partners, and friends for their trust and support throughout the year. I wish you continued success, health, peace and joy, and the same to your families and loved ones.

11/10/2025

Δυσφήμιση στην Κύπρο

✅Δυσφήμιση είναι η δημοσίευση (με οποιοδήποτε μέσο) ισχυρισμών που αποδίδουν έγκλημα ή παρατυπία, βλάπτουν την επαγγελματική υπόληψη, εκθέτουν σε μίσος/χλευασμό ή οδηγούν τρίτους να αποφεύγουν το πρόσωπο (άρθρο 17 Κεφ. 148). Ευθύνη υπάρχει και όταν απλώς αναπαράγεται ο ισχυρισμός (share/repost/forward). Ως «δημοσίευση» θεωρείται κάθε μετάδοση προς τρίτους, περιλαμβανομένων αναρτήσεων και κοινοποιήσεων στα social media, ακόμη και ανοικτής επιστολής/κάρτας (άρθρο 18 Κεφ. 148).

Διαφορές μεταξύ Λίβελου, συκοφαντικής δυσφήμισης & επιζήμιας ψευδολογίας

📌 Λίβελος (libel): δυσφήμιση σε μόνιμη μορφή — άρθρο 17 Κεφ. 148.

📌 Συκοφαντική δυσφήμιση (slander): δυσφήμιση σε παροδική μορφή (κυρίως προφορικά). Κατά κανόνα απαιτείται ειδική ζημιά, με ρητές εξαιρέσεις (άρθρο 17(3) Κεφ. 148).

📌 Επιζήμια ψευδολογία (injurious falsehood): κακόβουλη δημοσίευση ψευδών ισχυρισμών που πλήττουν επάγγελμα/αγαθά/τίτλο ιδιοκτησίας. Συνήθως απαιτείται ειδική οικονομική ζημιά, με εξαιρέσεις για μόνιμες δημοσιεύσεις ή όταν υπολογίζεται να προκληθεί χρηματική ζημιά (άρθρο 25 Κεφ. 148).

Συνήθεις γραμμές υπεράσπισης Εναγομένου

📌 Αλήθεια των ισχυρισμών (άρθρο 19(a)).

📌 Δίκαιο σχόλιο/ειλικρινής γνώμη επί ζητήματος δημοσίου ενδιαφέροντος, με καλή πίστη (άρθρο 19(b) σε συνδ. με 21(2)).

📌 Προνόμιο:

✅Απόλυτο (π.χ. δικαστικές/νομοθετικές διαδικασίες) — άρθρο 20.

✅Υπό όρους (νομικό/ηθικό/κοινωνικό καθήκον & καλή πίστη) — άρθρο 21.

📌Ακούσια δυσφήμιση & “offer of amends” (έγκαιρη διόρθωση/απολογία υπό προϋποθέσεις) — άρθρο 22.

📌Μείωση απoζημίωσης για δυσφήμηση (π.χ. απολογία, πρόκληση, προϋπάρχουσα κακή φήμη) — άρθρο 23.

📌Ειδική υπεράσπιση εφημερίδων — άρθρο 24.

Τι μπορεί να διεκδικήσει ο ενάγων?

📌 Αποζημιώσεις για βλάβη φήμης και συναφείς ζημίες από τον αρχικό συντάκτη και από όσους αναπαρήγαγαν το περιεχόμενο.

📌 Ειδικές αποζημιώσεις όπου αποδεικνύεται συγκεκριμένη οικονομική ζημία.

📌 Δικαστικά διατάγματα (και, όπου απαιτείται προσωρινά δικαστικά διατάγματα): αφαίρεση/κατέβασμα δυσφημιστικής ανάρτησης ή δημοσιεύματος και παύση μελλοντικών δημοσιεύσεων

✅Αγώγιμο δικαίωμα – Παραγραφή

Το δικαίωμα για καταχώρηση αγωγής για δυσφήμιση ή επιζήμια ψευδολογία παραγράφεται μετά την πάροδο 1 έτους από τη δημοσίευση (άρθρο 6(4) του Ν. 66(Ι)/2012 ).

17/08/2025

https://mariosapostolidis-law.com/2024/11/03/modification-of-alimony-terms-according-to-article-38-of-the-relations-between-parents-and-children-law-of-1990-216-1990-in-cyprus/

Alimony is the primary mechanism for covering children’s needs after parental separation or divorce. However, life circumstances change, and our legal system must provide flexibility in adjusting alimony terms. The Relations between Parents and Children Law of 1990 (216/1990) offers this flexibili...

17/07/2025

🔷 Τι είναι η Αρχή της Συνολικότητας στη Κυπριακή Ποινική Δικαιοσύνη;

Η Αρχής της Συνολικότητας λειτουργεί ως εγγύηση δικαίου και ισότητας. Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η αρχή αυτή υπαγορεύει ότι η συνολική ποινή που επιβάλλεται σε έναν κατηγορούμενο για περισσότερα από ένα αδικήματα δεν πρέπει να είναι δυσανάλογη ή εξοντωτική, αλλά να ανταποκρίνεται στο σύνολο της εγκληματικής του συμπεριφοράς.

📌 Η αρχή αυτή εφαρμόζεται ακόμη και σε περιπτώσεις όπου:

Ο κατηγορούμενος έχει ήδη καταδικαστεί και εκτίει ποινή για άλλη υπόθεση και αργότερα καταδικάζεται για νέα πράξη, η οποία θα μπορούσε να είχε ληφθεί υπόψη εξ αρχής στο πλαίσιο της αρχικής ποινής.

Όπως τόνισε και το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας (2004) 2 Α.Α.Δ., 443, 446

«Η αρχή της συνολικότητας καλύπτει και περιπτώσεις όπου οι ποινές επιβάλλονται από διαφορετικό δικαστήριο, σε διαφορετικό χρόνο και σε διαφορετικές υποθέσεις. Επίκεντρό της είναι ο τιμωρούμενος και προοπτική της η αποφυγή υπέρμετρης ή δυσανάλογης ποινής ως προς τη συνολική ποινική του ευθύνη.»

Η αρχή αυτή, επομένως, δεν περιορίζεται σε υποθέσεις που εκδικάζονται μαζί. Μπορεί να τύχει εφαρμογής και εκ των υστέρων, όταν διαπιστώνεται ότι ένα αδίκημα συνδέεται με τη συνολική παράνομη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου για την οποία ήδη του έχει επιβληθεί ποινή. Το Δικαστήριο καλείται τότε να λάβει υπόψη την αρχή αυτή και να διατάξει συντρέχουσα έκτιση της νέας ποινής, ώστε να μην προκύψει υπερβολικό ή δυσανάλογο αποτέλεσμα.

Η Αρχή της Συνολικότητας είναι έκφραση της αναλογικότητας, της δίκαιης κρίσης και του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του ποινικού δικαίου. Προστατεύει τον κατηγορούμενο από την επαναλαμβανόμενη τιμωρία και διασφαλίζει ότι κάθε ποινή παραμένει μέσα στα όρια της δικαιοσύνης.

🎯 Στόχος είναι να αποτρέπεται η σωρευτική και εξοντωτική τιμωρία για πράξεις που συνδέονται ουσιαστικά και να εξασφαλίζεται μια ενιαία και αναλογική ποινική μεταχείριση.

18/05/2025

🔷 Ανυπακοή σε νόμιμες διαταγές- άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα ΚΕΦ.154

Ένα από τα πιο ευαίσθητα και συχνά αντικείμενα αντιπαράθεσης μεταξύ πρώην συζύγων ή συντρόφων είναι η άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας με ανήλικο παιδί. Τα Οικογενειακά Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας εκδίδουν σχετικά διατάγματα επικοινωνίας, τα οποία ρυθμίζουν τις μέρες και ώρες που ο γονέας που δεν διαμένει με το παιδί, έχει δικαίωμα να το βλέπει και να περνά χρόνο μαζί του.

Ωστόσο, στην πράξη δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο της ανυπακοής σε αυτά τα διατάγματα, κυρίως από τον γονέα με τον οποίο διαμένει ο ανήλικος — με την άρνηση παράδοσης του παιδιού. Η πράξη αυτή, πέραν της προσβολής των δικαιωμάτων του άλλου γονέα και του συμφέροντος του παιδιού, συνιστά ποινικό αδίκημα.

Το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα (ΚΕΦ.154) ορίζει ρητώς:

«Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή.»

📌 Επομένως, η παράλειψη συμμόρφωσης με διάταγμα επικοινωνίας, όπως π.χ. η μη παράδοση του παιδιού από τον γονέα με τον οποίο διαμένει, δύναται να στοιχειοθετήσει ποινικό αδίκημα. Στην πράξη, αυτό αφορά περιπτώσεις όπου η μητέρα (ή ο έχων την επιμέλεια) δεν παραδίδει το παιδί στον πατέρα κατά τις ημέρες και ώρες που προβλέπει το διάταγμα επικοινωνίας.

✅ Πότε η μη παράδοση μπορεί να δικαιολογηθεί;

-To Διάταγμα δεν επιδόθηκε .

-Το παιδί ασθενεί και υπάρχει ιατρικό τεκμήριο πως η επικοινωνία θα βλάψει την υγεία του.

-Υπάρχει εύλογος φόβος για κακομεταχείριση του παιδιού από τον άλλο γονέα κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας, (ειδικά εάν εκκρεμούν σχετικές υποθέσεις )

-Υφίσταται άμεσος κίνδυνος για την ασφάλεια του παιδιού, π.χ. η επιθυμία του άλλου γονέα να ταξιδέψει με το παιδί εκτός Κύπρου χωρίς συγκατάθεση ή άδεια του Δικαστηρίου.

-Η επικοινωνία συγκρούεται με γεγονός ανωτέρας βίας, π.χ. φυσικές καταστροφές, τροχαίο ατύχημα ή απρόβλεπτο γεγονός που καθιστά αδύνατη την παράδοση.

🔍 Εάν το πρόβλημα είναι συχνό ή επαναλαμβανόμενο, η αίτηση τροποποίησης του διατάγματος ενώπιον του Δικαστηρίου είναι πιθανότατα η αρμόζουσα ενέργεια.

❗ Τι ισχύει για τον άλλο γονέα;
Ένα σημαντικό νομικό ζήτημα που συχνά προκαλεί σύγχυση είναι η εξής περίπτωση:
Ο γονέας που έχει το δικαίωμα επικοινωνίας με το παιδί, αλλά επιλέγει να μην το ασκήσει – διαπράττει αδίκημα;

🔍 Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι.
Το δικαίωμα επικοινωνίας είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση. Η μη άσκησή του δεν συνιστά παραβίαση ούτε αδίκημα, διότι το διάταγμα του παρέχει τη δυνατότητα επικοινωνίας χωρίς να τον υποχρεώνει να την ασκεί. Ως εκ τούτου, ο γονέας που δεν παραλαμβάνει το παιδί τις ημέρες που προβλέπει το διάταγμα δεν παρανομεί.

📚 Η ερμηνεία αυτή στηρίζεται στη βασική αρχή του δικαίου ότι τα δικαιώματα δεν επιβάλλονται δια της βίας στον δικαιούχο και ότι η μη άσκηση ενός δικαιώματος δεν συνιστά ανυπακοή, εφόσον δεν συντρέχει υποχρεωτικό καθήκον.

ℹ️ Η συμμόρφωση με τα διατάγματα είναι υποχρεωτική, αλλά κάθε περίπτωση πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά.

15/05/2025

👉Το Άρθρο 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού (Convention on the Rights of the Child – CRC), την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία έχει κυρώσει με τον Νόμο 243/1990, καθορίζει ότι το συμφέρον του παιδιού πρέπει να αποτελεί πρωταρχική μέριμνα σε όλες τις αποφάσεις που το αφορούν

📍Τι σημαίνει αυτό;
Ότι κάθε ενέργεια που αφορά το παιδί – από ένα διάταγμα επικοινωνίας μέχρι μια παρέμβαση κοινωνικής υπηρεσίας – πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα του τι είναι ψυχικά, σωματικά και συναισθηματικά ωφέλιμο για το ίδιο το παιδί, όχι απαραίτητα για τους ενήλικες γύρω του.

Η αρχή του υπέρτατου συμφέροντος του παιδιού (best interests of the child) έχει αποκτήσει δεσμευτική ισχύ στο εσωτερικό δίκαιο των κρατών που έχουν κυρώσει τη Σύμβαση (όπως η Κύπρος) και οφείλει να καθοδηγεί κάθε κρατική πράξη, απόφαση ή παράλειψη που επηρεάζει το παιδί — είτε πρόκειται για οικογενειακές διαφορές, ποινικές διώξεις, μέτρα πρόνοιας, σχολικές πολιτικές, ή δικαστικές διαδικασίες.

Πρακτικά σημαίνει ότι κανένα νομικό μέτρο δεν πρέπει να υιοθετείται ή να διατηρείται σε ισχύ εάν ενδέχεται να προκαλέσει βλάβη στην ψυχική ή σωματική ευημερία του παιδιού.