26/01/2026
"ଏକ ଭୋଟର ର ପ୍ରତିଜ୍ଞା".....
ଗାଁର ନାଁ ଥିଲା ସୁରଭିପୁର। ସେଠାରେ ରହୁଥିଲା ଏକ ବୁଢ଼ା କୃଷକ ନାଁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତି। ବୟସ ସତରିରୁ ଅଧିକ, ଶରୀର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଚୋଖ ଦୁଇଟି ଏବେ ବି ଜ୍ୱଳନ୍ତ। ସେ ଦେଖିଛନ୍ତି ବ୍ରିଟିଶ ଶାସନ, ଦେଖିଛନ୍ତି ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ, ଆଉ ସବୁଠାରୁ ଗର୍ବର ସହ ଦେଖିଛନ୍ତି ୧୯୫୦ ଜାନୁଆରି ୨୬ ତାରିଖ – ଯେଉଁଦିନ ଭାରତୀୟ ସଂବିଧାନ ଲାଗୁ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରତି ନିର୍ବାଚନ ସମୟରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାବୁ ସକାଳୁ ଉଠି ନିଜ ପୁରୁଣା ଧୋତି ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ଏକ ଛୋଟ ତିରଙ୍ଗା ଧରି ଭୋଟ ଦେବାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଗାଁର ଯୁବକମାନେ ହସନ୍ତି – "ବାବୁ, ଏବେ ଆପଣଙ୍କୁ କ'ଣ ଦରକାର? ବସି ରହନ୍ତୁ ଘରେ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭୋଟ ଦେବୁ।"
କିନ୍ତୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାବୁ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହନ୍ତି,
"ବାପା, ମୁଁ ଭୋଟ ଦେଉଛି ନାହିଁ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ। ମୁଁ ଭୋଟ ଦେଉଛି ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଧିକାର ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ। ସଂବିଧାନ ଆମକୁ କହିଛି – ଭାରତ ଏକ ସାର୍ବଭୌମ, ସମାଜବାଦୀ, ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷ, ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଗଣରାଜ୍ୟ। ଏହା କେବଳ କାଗଜରେ ଲେଖା ନୁହେଁ – ଏହା ଆମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।"
ଗୋଟିଏ ନିର୍ବାଚନରେ ଗାଁରେ ବଡ଼ ବିବାଦ ହେଲା। ଜଣେ ପ୍ରାର୍ଥୀ ଟଙ୍କା ବାଣ୍ଟି ଭୋଟ ମାଗୁଥିଲେ। ଅନେକ ଯୁବକ ଲୋଭରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାବୁ ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଗାଁ ଚଉକରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲେ:
"ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁ ଯେ ସଂବିଧାନର ପ୍ରସ୍ତାବନାରେ ଲେଖାଅଛି – ଆମେ ଭାରତବାସୀ ନିଜର ଇଚ୍ଛାରେ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଗଠନ କରୁଛୁ। ଏହି ଭୋଟ ଆମର ସ୍ୱାଧୀନତାର ଶେଷ ଅସ୍ତ୍ର। ଏହାକୁ ଟଙ୍କା ବିକ୍ରି କଲେ ଆମେ ନିଜ ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ବିକ୍ରି କରୁଛୁ। ମୋ ପୁଅ ମଲାଣି ସେହି ଝଣ୍ଡା ତଳେ ଯେଉଁଥିପାଇଁ ଯେ ଆମେ ମୁଣ୍ଡ ଉଚ୍ଚା କରି ବଞ୍ଚିବା।"
ସେହି ରାତିରେ ଅନେକ ଯୁବକ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ନିଜ ଭୁଲ ବୁଝିଲେ। ପରଦିନ ସକାଳେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାବୁଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଶହେରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ଭୋଟ ଦେବାକୁ ଗଲେ – କେହି ଟଙ୍କା ନେଇ ନଥିଲେ।
ଯେତେବେଳେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାବୁ ବୁଢ଼ା ହାତରେ ଭୋଟ ଦେଲେ, ସେ ଚୁପଚାପ କହିଲେ:
"ଏହି ଛୋଟ ବଟନ୍ ଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ଆମ ସଂବିଧାନର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରମାଣ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବୁ, ଭାରତ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଅଟେ।"
ସେହି ନିର୍ବାଚନ ପରେ ସୁରଭିପୁରର ଲୋକେ ଏକ ନିୟମ କଲେ – ପ୍ରତି ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ବାବୁଙ୍କ କଥା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବେ। କାରଣ ସେମାନେ ବୁଝିଗଲେ – ଗଣତନ୍ତ୍ର କେବଳ ଭୋଟ ଦେବା ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା – ସମାନତା, ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ନ୍ୟାୟର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।
🇮🇳 ଜୟ ହିନ୍ଦ୍ , ଜୟ ଭାରତ 🇮🇳
